Caravan - It's None of Your Business (2021)

Top album, ik wordt er blij van. Ik was wel ff verbaasd dat er een nieuw album is eerlijk gezegd. Mooi cadeau weer.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caravan - It's None Of Your Business - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caravan - It's None Of Your Business
Oude helden uit de symfonische rock gaan momenteel vooral hard op hun bek, maar de Britse band Caravan komt zo’n 50 jaar na haar beste albums op de proppen met een geweldig album

Over de grootste verrassing van deze week hoef ik geen moment na te denken. Die komt van de Britse band Caravan. Ik was bij de aankondiging van het album vooral verrast dat de band nog bestaat, maar verwachte natuurlijk helemaal niets van It’s None Of Your Business. Het nieuwe album van Caravan is echter een heerlijk album. Het is een album dat het roemruchte Caravan geluid uit de vroege jaren 70 heeft getransformeerd in een fris klinkend progrock geluid, dat geen moment onder doet voor dat van de huidige smaakmakers in het genre. Het is een aangename verrassing voor een ieder die de band decennia geleden uit het oog is verloren, maar ook jonge honden met liefde voor progrock moeten dit horen.

Er zijn helaas niet heel veel oude muzikale helden die decennia na hun gloriejaren nog met interessante muziek op de proppen komen. Vorige week was het nieuwe album van Yes een vooral uiterst pijnlijke luisterervaring en van het deze week verschenen nieuwe album van de Britse band Caravan had ik niet veel meer en eerlijk gezegd nog veel minder verwacht.

De Britse band, die moet worden gerekend tot de vaandeldragers van de zogenaamde Canterbury Scene, beleefde haar gloriejaren immers aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 met legendarische albums als het titelloze debuut (1968), If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over You (1970), In The Land Of Grey And Pink (1971), Waterloo Lily (1972) en For Girls Who Grow Plump In The Night (1973). Het zijn de enige albums die ik ken van de Britse band en het zijn volgens de bronnen die ik heb geraadpleegd ook met afstand de beste albums.

De Canterbury Scene dankt haar naam aan de in het zuidoosten van Engeland gelegen stad Canterbury, maar het is ook een synoniem voor een muziekstroming waarin invloeden uit de symfonische rock, jazz, psychedelica en folk met elkaar werden vermengd. Soft Machine, Gong, Egg, Hatfield And The North, National Health en Caravan zijn de belangrijkste bands in de scene van laatstgenoemde band verscheen deze week een nieuw album, It’s None Of Your Business.

Caravan werd in 1968 geformeerd, dus het is niet zo gek dat de samenstelling van de band 53 jaar later wat is veranderd. Lid van het eerste uur Pye Hastings is nog steeds van de partij, maar ook Geoff Richardson is al sinds de vroege jaren 70 aan boord en ook de meeste andere leden zijn zeker geen nieuwkomers.

Voor It’s None Of Your Business koos de Britse band voor een wat ouderwetse aanpak. Caravan huurde anderhalve week een studio, stelde de bandleden in een kring op om gezamenlijk muziek te maken, om na 11 dagen met een compleet album uit de studio te komen. Het is een album dat me zoals gezegd zeer aangenaam heeft verrast en dat behoorlijk wat indruk maakt.

Caravan borduurt op It’s None Of Your Business zeker niet fantasieloos voort op de bovengenoemde topalbums van de band, die overigens helaas geen van allen zijn te vinden op de streaming media platforms. De Britse band heeft wel elementen uit haar vertrouwde geluid behouden, maar heeft dit geluid de 21e eeuw in gesleept.

It’s None Of Your Business is een eigentijds klinkend progrock album met hier en daar wat invloeden uit de gloriejaren van de Canterbury Scene. Caravan klinkt in 2021 verrassend toegankelijk, maar laat ook een mooi geluid horen, met een hoofdrol voor flink wat keyboards, maar uiteraard ook de viool van Geoff Richardson en dit keer ook de fluit van Jimmy Hastings en hier en daar een heerlijke gitaarsolo.

Pye Hastings heb ik nooit gerekend tot mijn favoriete zangers, maar op de vocalen op It’s None Of Your Business heb ik echt niets aan te merken. Waar het laatste album van Yes na een redelijke start compleet in elkaar zakt, wordt het nieuwe album van Caravan alleen maar leuker en sprankelender. Ik geloof niet dat ik dit jaar een beter progrock album heb gehoord en dat dit album van Caravan komt is een daverende verrassing. Hoogste tijd voor het opnieuw uitbrengen van de beste albums van de band, maar It’s None Of Your Business is een fantastisch toetje. Op naar meer. Erwin Zijleman

Met gemak de beste van Caravan sinds Blind Dog en eigenlijk vind ik deze - op dit moment - zelfs leuker dan de meeste albums uit hun hoogtijdagen.

Ik heb echt geen idee hoe ze het geflikt hebben, maar Caravan klinkt hier zo fris. Zelfs Pye Hastings, met wiens stem ik toch wel een beetje een haat-liefdeverhouding heb - overtuigt hier volledig. En Richardsons vioolspel lijkt op de een of andere manier veel meer gedragen, wat ik erg mooi vind (maar misschien gebruikt hij wel gewoon een andere viool). En vooral: wat een leuke nummers.

Grootste positieve verrassing van het jaar, wat mij betreft.

Ik deel wel het algemene enthousiasme hier, maar niet helemaal de intensiteit ervan. Prachtig dat deze mannen (52 jaar na het elpeedebuut van Pye Hastings) nog enthousiaste en goede muziek maken, en de foto van de huidige line-up met door het leven getekende koppen aan de binnenkant van het CD-hoesje dwingt bewondering af, maar de tweede helft van het album bevat wel de nodige melige momenten, en hoewel de CD qua geluid zodanig is geproduceerd dat de sterke punten van de stem van Pye (timbre, intimiteit, warmte, toonhoogte) worden benadrukt, kan dat voor mij niet verhullen dat zijn stem nu toch wel de nodige kracht is gaan ontberen.
        Maar goed, er zitten geen echte skipmomenten tussen, de teksten snijden af en toe mooi hout, er zitten verrassend lekkere gitaarsolo's in, en Mark Walker houdt er flink het tempo in – ik kan me voorstellen dat ze indertijd bij zijn auditie zeiden: "Nou, we zijn dan misschien al wat op leeftijd, maar we hopen dat jij je als jonge hond niet gaat inhouden, geef ons maar lekker wat peper in de reet!" Hetgeen hij al sinds jaar en dag met verve doet.
        Overigens zou ik dit geen symfo of prog durven noemen: er zitten geen rare maat- of tempowisselingen in, er worden geen muzikale extremen opgezocht, het instrumentarium is rijk (gitaar, toetsen, viool, mandoline, blaasinstrumenten) maar wordt nergens ingezet voor onnodige virtuositeit of vingervlugheid, en van de twee lange tracks bestaat de ene eigenlijk gewoon uit twee losse nummers met een bruggetje en duurt de andere gewoon lang zonder dat er sprake is van een bijzondere opbouw of een plotselinge sfeerwisseling. Wat mij betreft is dit gewoon een mooie popplaat van een band die nog altijd wat speciaals kan brengen. (En Luna's tuna had nog wel een paar minuten langer mogen duren.)

Weer eens beluisterd. Was al weer een tijdje geleden.
Maar waar mijn aanvankelijke enthousiasme na verloop van tijd wat geluwd is, is dat met dit album beslist niet het geval.
Knap dat ze na zoveel jaren pauze zo fris kunnen klinken.

Zou er nog een vervolg inzitten?