Caravan - It's None of Your Business (2021)

Nieuwe plaat van Caravan? Fantastisch.

Ik had er niet meer op durven hopen...

Nou, laten we eerst maar eens afwachten wat deze plaats ons brengt...

Ik moet zeggen dat ik Paradise Filter bij verschijnen nog wel geregeld draaide, maar deze staat nu al jaren ongedraaid in de kast. Verder zijn de heren er toch ook flink ouder op geworden (en Jim Leverton zag er een aantal jaar geleden al uit alsof hij elk moment om kon vallen) en we weten nog niet wat de gevolgen daarvan zijn.

Dat gezegd hebbende: ik ben wel benieuwd naar Caravan's ironische kijk op lockdowns, Brexiten en dergelijke, hopelijk krijgen we die...

Er staan in elk geval weer twee langere songs op. Ik hoop op viola-solo's van Richardson (als hij nog bij de band zit).

Als de recente single het slechtste nummer van de plaat is, is er nog hoop.

Ik hoop inderdaad hetzelfde. Als je destijds het nummer Love to love You had gehoord, en vervolgens niet naar het hele album In the Land of Grey and Pink had geluisterd zou je een fraai meesterwerk hebben gemist

Niet dat ik verwacht dat dit niveau zelfs maar een beetje wordt benaderd, maar toch …

En dat terwijl Love To Love You een knaller van pyschedelische popsong is. Heerlijk. Maar ik snap wat je bedoelt. Kant B van Grey and Pink is toch van een andere orde dan psychpop.

Ik heb overigens de dubbel-lp-versie van Grey and Pink, met vijf extra songs.

Tweede nummer is inmiddels vrijgegeven. En ik moet zeggen: Every Precious Little Thing klinkt na een eerste keer luisteren best veelbelovend. Het instrumentale tussenstukje met een prominente fluitsolo van Jimmy Hastings maakt het nummer sterker. Nog een weekje wachten ...

Eerste indruk is fantastisch. Ik heb de eerste kippenvelmomenten van de dag al binnen.

Fantastische productie, beste symfo-plaat van het jaar, geweldige composities, mooi altviool-spel, ook is de manier van zingen die Pye hier hanteert erg goed gekozen. Zijn stem klinkt warmer dan ooit, en ik kan geen vals noot ontdekken. Daarmee is hij één van de weinige oude zanger die het nog echt goed doet. Respect daarvoor.

Caravan klinkt overweldigend positief, liefdevol, sympathiek, levenslustig. Ik sta versteld hoe goed deze plaat nu al op mij overkomt. Eindelijk weer eens een symfoplaat die mij echt raakt en boeit en niet tergend depressief en zwaar is.

Dat gezegd hebbende vermoed ik dat een heleboel juist om die redenen dit helemaal niet leuk vinden. Maar ik ben om, ik ga de plaat kopen (op lp uiteraard).

Bonuspunten voor de goede speelduur en de heerlijke lieve hoes.
Niet de beste plaat van 2021 maar wel de beste prog/symfo plaat van 2021!

Album de hele dag geluisterd. En ik moet zeggen: ik deel het enthousiasme van Mssr Renard. Ik had niet veel verwacht, op zijn best het niveau van Paradise Filter: best aardig, maar meer 'for old times sake'.

Maar niets is minder waar: geen poging om het oude geluid weer te benaderen, maar gewoon een nieuw fris en vooral eigentijds geluid. Bij het beluisteren zat ik me zelfs onwillekeurig af te vragen hoe dit in de muziekpers zou vallen als dit geen zestigers en zeventigers zouden zijn, maar een of ander nieuw bandje van twintigers ...

De verklaring voor het frisse en energieke geluid vinden we in een interview met Pye Hastings, waar hij toelicht hoe het album tot stand is gekomen. Namelijk op de ouderwetse manier: in 11 dagen, en gewoon in een cirkel, die vanwege corona social distance wel wat groter was dan normaal. Zo hadden ze oogcontact en konden ze elkaars ideeën proberen en verbeteren. En af en toe ook vloeken en mopperen, want dat hoort daar ook een beetje bij. En dat is toch heel anders dan wanneer dit proces via Zoom, telefoon en email verloopt.

Pye vertelt altijd moeite te hebben met de teksten, maar vanwege Corona was dit geen enkel probleem. De teksten gaan over deze vreemde periode. Pye ergerde zich aan het feit dat zoveel mensen de wetenschap in twijfel trokken. En er is een lied over degenen die ons/hen zijn ontvallen als gevolg van deze pandemie. En in een andere song wordt stilgestaan bij de huidige periode waar we weer een beetje naar normaal an het terugkeren zijn. En gelukkig hebben de leden van Caravan de humor niet verloren, iets waarmee ze zich al ruim 50 (!) jaar in deze meestal wat bombastische en serieuzere muziekgenre onderscheiden.

En nu de muziek: de opbouw van het album is apart. De eerste vier nummers zijn up-tempo en ook af en toe stevig. Zelfs het lange nummer van bijna 10 minuten. Meestal wordt in de prog/symfo-rock in lange nummers vaak qua tempo gewisseld, maar zo niet hier. En ik moet zeggen: waar ik normaal een voorkeur heb voor de wat melodieuzere kant van hun muziek bevallen mij deze eerste 4 nummers prima. En dan zitten er al ruim 20 minuten op.

Pas bij Spare a Thought gaat de voet van het gaspedaal af. En dat blijft zo, tot en met het laatste - instrumentale - nummer. De enige onderbreking is If I Was to Fly, het nummer waar ik in mijn eerdere post mijn reserves bij had. Dat is nog steeds zo: compositorisch is het een niemendalletje, maar vanwege de opbeurende tekst past het best op deze plek van het album.

De huidige bezetting is deels oud, deels nieuw: oprichter Pye Hastings uiteraard, maar ook oudgedienden zoals Geoffrey Richardson, Jimmy Hastings en zelfs Jan Schelhaas mogen bij het 'meubilair' gerekend worden. Lee Pomeroy (ELO, Rick Wakeman) speelt bas en Mark Walker is na het overlijden van Richard Coughlan nu de nieuwe drummer. Nu is Mark een technisch beperkte drummer (dus heel iets anders dan bijvoorbeeld Nick D'Virgilio van Big Big Train), maar zijn stuwende spel is volgens mij een belangrijke reden voor het eerder genoemde frisse en energieke geluid.

Hierboven werd al gewezen op de goede zang van Pye. Opmerkelijk, want (overigens net zoals bij Camel) moest Caravan het al die jaren nou niet bepaald hebben van geweldige zang. Behalve wanneer Richard Sinclair op sommige albums/nummers de zangpartij voor zijn rekening nam (mijn favoriet, maar ik weet dat heel veel anderen zijn stem niet kunnen uitstaan). Maar Pye heeft na 50 jaar weinig 'ingeleverd' en klinkt eigenlijk prima. Zo krijgt Cruyff dus weer gelijk, met 'dat ieder nadeel zijn voordeel hep'.

Dan nog een eigenaardigheidje: het laatste instrumentale nummer deed mij ergens aan denken, en dan vooral het tingel-tangel-geluid. Het liet mij de hele dag niet los, maar eindelijk wist ik het: eenzelfde geluid en sound zit in de closing theme van de Britse serie Line of Duty (https://www.youtube.com/watch?v=ddpf5T0yW9c). Het zit ergens aan het eind.

Een heerlijke verassing van Caravan. Een van de betere albums van dit jaar, dat is zeker. Of het ook het beste prog/symfo-album van 2021 wordt, blijft wat mij betreft nog even spannend. Big Big Train heeft met Common Ground ook een hele fijne plaat gemaakt.

Ha Tonio!

Ook de hele dag dus deze plaat op repeat. Ik moet zeggen dat ik juist het steady drummen erg fijn vind. Richard deed dat ook al, en dus is het een goede voortzetting. Het zou toch wat zijn, als Caravan ineens met 17/16 en 9/8 maten aan de haal zou gaan.

Wat mij trouwens ook opvalt, in die eerste wat stevigere nummers zijn de fijne gitaarsolo's. Ik kan mij niet herinneren dat Pye zo lekker kan soloren, of neemt Geoffrey ook de gitaarsolo's voor zijn rekening?

Je maakt me nieuwsgierig. BBT's Common Ground is een zeer sterk album. Ga het eens uitchecken ........

Top album, ik wordt er blij van. Ik was wel ff verbaasd dat er een nieuw album is eerlijk gezegd. Mooi cadeau weer.

Nu al meer aandacht voor deze plaat sinds For Girls Who Grow Plump en een (nu al) erg hoog gemiddelde. Ik gun het de heren van harte.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caravan - It's None Of Your Business - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caravan - It's None Of Your Business
Oude helden uit de symfonische rock gaan momenteel vooral hard op hun bek, maar de Britse band Caravan komt zo’n 50 jaar na haar beste albums op de proppen met een geweldig album

Over de grootste verrassing van deze week hoef ik geen moment na te denken. Die komt van de Britse band Caravan. Ik was bij de aankondiging van het album vooral verrast dat de band nog bestaat, maar verwachte natuurlijk helemaal niets van It’s None Of Your Business. Het nieuwe album van Caravan is echter een heerlijk album. Het is een album dat het roemruchte Caravan geluid uit de vroege jaren 70 heeft getransformeerd in een fris klinkend progrock geluid, dat geen moment onder doet voor dat van de huidige smaakmakers in het genre. Het is een aangename verrassing voor een ieder die de band decennia geleden uit het oog is verloren, maar ook jonge honden met liefde voor progrock moeten dit horen.

Er zijn helaas niet heel veel oude muzikale helden die decennia na hun gloriejaren nog met interessante muziek op de proppen komen. Vorige week was het nieuwe album van Yes een vooral uiterst pijnlijke luisterervaring en van het deze week verschenen nieuwe album van de Britse band Caravan had ik niet veel meer en eerlijk gezegd nog veel minder verwacht.

De Britse band, die moet worden gerekend tot de vaandeldragers van de zogenaamde Canterbury Scene, beleefde haar gloriejaren immers aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 met legendarische albums als het titelloze debuut (1968), If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over You (1970), In The Land Of Grey And Pink (1971), Waterloo Lily (1972) en For Girls Who Grow Plump In The Night (1973). Het zijn de enige albums die ik ken van de Britse band en het zijn volgens de bronnen die ik heb geraadpleegd ook met afstand de beste albums.

De Canterbury Scene dankt haar naam aan de in het zuidoosten van Engeland gelegen stad Canterbury, maar het is ook een synoniem voor een muziekstroming waarin invloeden uit de symfonische rock, jazz, psychedelica en folk met elkaar werden vermengd. Soft Machine, Gong, Egg, Hatfield And The North, National Health en Caravan zijn de belangrijkste bands in de scene van laatstgenoemde band verscheen deze week een nieuw album, It’s None Of Your Business.

Caravan werd in 1968 geformeerd, dus het is niet zo gek dat de samenstelling van de band 53 jaar later wat is veranderd. Lid van het eerste uur Pye Hastings is nog steeds van de partij, maar ook Geoff Richardson is al sinds de vroege jaren 70 aan boord en ook de meeste andere leden zijn zeker geen nieuwkomers.

Voor It’s None Of Your Business koos de Britse band voor een wat ouderwetse aanpak. Caravan huurde anderhalve week een studio, stelde de bandleden in een kring op om gezamenlijk muziek te maken, om na 11 dagen met een compleet album uit de studio te komen. Het is een album dat me zoals gezegd zeer aangenaam heeft verrast en dat behoorlijk wat indruk maakt.

Caravan borduurt op It’s None Of Your Business zeker niet fantasieloos voort op de bovengenoemde topalbums van de band, die overigens helaas geen van allen zijn te vinden op de streaming media platforms. De Britse band heeft wel elementen uit haar vertrouwde geluid behouden, maar heeft dit geluid de 21e eeuw in gesleept.

It’s None Of Your Business is een eigentijds klinkend progrock album met hier en daar wat invloeden uit de gloriejaren van de Canterbury Scene. Caravan klinkt in 2021 verrassend toegankelijk, maar laat ook een mooi geluid horen, met een hoofdrol voor flink wat keyboards, maar uiteraard ook de viool van Geoff Richardson en dit keer ook de fluit van Jimmy Hastings en hier en daar een heerlijke gitaarsolo.

Pye Hastings heb ik nooit gerekend tot mijn favoriete zangers, maar op de vocalen op It’s None Of Your Business heb ik echt niets aan te merken. Waar het laatste album van Yes na een redelijke start compleet in elkaar zakt, wordt het nieuwe album van Caravan alleen maar leuker en sprankelender. Ik geloof niet dat ik dit jaar een beter progrock album heb gehoord en dat dit album van Caravan komt is een daverende verrassing. Hoogste tijd voor het opnieuw uitbrengen van de beste albums van de band, maar It’s None Of Your Business is een fantastisch toetje. Op naar meer. Erwin Zijleman

Al die hoge scores wekken een bepaalde verwachting op. Ik had al visioenen. Dat het hetzelfde niveau zou zijn als uit de begintijd. Maar dat is in mijn beleving toch echt niet het geval. Het sprankelende maar vooral geraffineerde is er niet (meer). erwinz schrijft en dat is precies wat vroeger niet zo was.

Maar om het verhaal positief te houden, het is helemaal geen slecht album. Integendeel. Ik ga het de komende tijd nog eens rustig laten bezinken. Wie weet?
3,5*

Voor mij was Caravan (ook juist in 1969/1970) erg toegankelijk. Meer psychpop dan progrock.

Hun kracht (vind ik) ligt juist in het schrijven van goede popsongs, met progtintjes.

Ja, daar sluit ik me zeker bij aan, ik heb Caravan ook altijd als toegankelijk ervaren.

De eerste indruk van dit album is overigens erg positief.

Voila, net de cd besteld. Zeer benieuwd, maar ik heb al wat fragmentjes gehoord en dat is wel meer dan OK.

Ietwat gezapige doch warme symfopop. Dit is hoorbaar een band met veel ervaring en verleden en dat beklijft wel.

Jammer dat er nu al zoveel lage stemmen worden uitgedeeld door mensen die Caravan niet kennen.

Nu scoort deze plaat veel lager dan het zou moeten. Maar ja, ik loop al zoveel jaren hier een punt van te maken.

Lang leve de consumptiemaatschappij. Snel even luisteren, beoordelen, klaar.

21 stemmen in totaal. Waarvan 14 stemmen 4 of hoger. Dat is tweederde van de stemmen.
Slechts 2 stemmen zijn lager dan 3,5 (namelijk 3 sterren).
Volgens mij is dat juist heel aardig! Zeker voor een band dat al zoveel jaren mee gaat. Je zou verwachten dat de hoogtijdagen ver achter ons liggen.

Ook ik ken Caravan niet zo goed. Ik heb ooit wel "In The Land Of Grey And Pink" geluisterd, wat ik erg goed vond. Juist het (in mijn ogen) hoge gemiddelde hier maakt dat ik benieuwd ben naar dit album. Ik zal er eens voor gaan zitten dit weekend.

pachag, ik hoop dat het je bevalt. "er voor gaan zitten' klinkt alvast respectvol en de juiste manier.

Je kunt bij users hun stemhistorie zien. En bij sommigen zie je dan dat deze om het uur een nieuwe stem hebben geplaatst bij enkel 2021-platen. Alsof ze de lijst met 2021-platen langsracen. Maar ik zal me wel vergissen.

In elk geval vind ik 21 stemmen best veel, als ik deze vergelijk met het totaal aantal stemmen op Caravan-platen de afgelopen 30 jaar. Is deze dan nét boven het maaiveld uitgekomen?

Ergens dan toch wel fijn dat zo'n sympathieke en alleraardigste band zoveel bekijks heeft.

Wow, Mijn eerste kennismaking met Caravan. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Een zeer fris geluid ondanks dat deze bandleden al niet zo jong meer zijn . Prog met een portie pop - saus, maar dat is bedoeld als compliment hoor !

Dan mag je 'hoppakee' gelijk je tanden zetten in "The Land of Grey and Pink", want dat is toch ook een erg fijn symfopop-plaat. Maar als het jaren '70-werk is wel erg de moeite waard hoor.

Leuk dat je Caravan ontdekt. Een erg sympathieke band met een redelijk kwalitatief consistente output.

Ha ha. Deze "The Land of Grey and Pink" staat al op mij te lang verlanglijstje. Iets voor in de loop van 2022. Altijd leuk om goede bands te leren kennen !

Ik heb Caravan hoog zitten en was dan ook erg benieuwd, maar dit album vind ik maar zozo. Alleen de laatste twee nummers vond ik echt fijn. Ik ga het nog wel eens een kans geven, dat heb je met een Caravan-album ook nodig, maar begin voor nu met 3*

Met gemak de beste van Caravan sinds Blind Dog en eigenlijk vind ik deze - op dit moment - zelfs leuker dan de meeste albums uit hun hoogtijdagen.

Ik heb echt geen idee hoe ze het geflikt hebben, maar Caravan klinkt hier zo fris. Zelfs Pye Hastings, met wiens stem ik toch wel een beetje een haat-liefdeverhouding heb - overtuigt hier volledig. En Richardsons vioolspel lijkt op de een of andere manier veel meer gedragen, wat ik erg mooi vind (maar misschien gebruikt hij wel gewoon een andere viool). En vooral: wat een leuke nummers.

Grootste positieve verrassing van het jaar, wat mij betreft.

Ik deel wel het algemene enthousiasme hier, maar niet helemaal de intensiteit ervan. Prachtig dat deze mannen (52 jaar na het elpeedebuut van Pye Hastings) nog enthousiaste en goede muziek maken, en de foto van de huidige line-up met door het leven getekende koppen aan de binnenkant van het CD-hoesje dwingt bewondering af, maar de tweede helft van het album bevat wel de nodige melige momenten, en hoewel de CD qua geluid zodanig is geproduceerd dat de sterke punten van de stem van Pye (timbre, intimiteit, warmte, toonhoogte) worden benadrukt, kan dat voor mij niet verhullen dat zijn stem nu toch wel de nodige kracht is gaan ontberen.
        Maar goed, er zitten geen echte skipmomenten tussen, de teksten snijden af en toe mooi hout, er zitten verrassend lekkere gitaarsolo's in, en Mark Walker houdt er flink het tempo in – ik kan me voorstellen dat ze indertijd bij zijn auditie zeiden: "Nou, we zijn dan misschien al wat op leeftijd, maar we hopen dat jij je als jonge hond niet gaat inhouden, geef ons maar lekker wat peper in de reet!" Hetgeen hij al sinds jaar en dag met verve doet.
        Overigens zou ik dit geen symfo of prog durven noemen: er zitten geen rare maat- of tempowisselingen in, er worden geen muzikale extremen opgezocht, het instrumentarium is rijk (gitaar, toetsen, viool, mandoline, blaasinstrumenten) maar wordt nergens ingezet voor onnodige virtuositeit of vingervlugheid, en van de twee lange tracks bestaat de ene eigenlijk gewoon uit twee losse nummers met een bruggetje en duurt de andere gewoon lang zonder dat er sprake is van een bijzondere opbouw of een plotselinge sfeerwisseling. Wat mij betreft is dit gewoon een mooie popplaat van een band die nog altijd wat speciaals kan brengen. (En Luna's tuna had nog wel een paar minuten langer mogen duren.)

Was Caravan niet stiekem altijd al gewoon een pop-band? De kracht van deze band (en de hele Canterbury-scene) was toch ook dat ze laveerden tussen de pop, rock, psych en jazz. Caravan was de meest poppy band van de hele scene.