Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

Zover was ik nog niet gekomen met The Bootleg Series. Ik kende eigenlijk dus nog niks van dylans werk na 1976. Ik heb deze nu een paar keer beluisterd en ik weet nog niet helemaal wat ik ervan vind. Zijn stem is wel erg veranderd maar wie weet wen ik daar nog wel aan.

Voorlopig houd ik het op 4*

met deze plaat van dylan begon het voor mij. en vind dit ook 1 van zijn beste .

Deze gisteren op vinyl beluisterd. Zeer aparte ervaring! Het lijkt wel een ander album.

Geluid is veel warmer. Met name Tryin' To Get To Heaven, Not Dark Yet, Cold Irons Bound en Highlands zijn een verademing vergeleken met het ingeblikte geluid van de cd....

alle Dylan albums met Daniel Lanois zijn prachtig!!
Neil Young heeft dat nu ook begrepen.....

Alle Daniel Lanois albums zijn prachtig, ook zonder Bob Dylan. Probeer ook de eerste soloplaat van Robbie Robertson, de gitarist van The Band, de begeleidingsband van Bob Dylan en Acadie, de eerste soloplaat van Daniel Lanois himself.

Over deze plaat: De beste plaat die Bob Dylan gemaakt heeft.

Aardige plaat. Beroerde productie.

Deze kan echt niet in de schaduw staan van zijn beste werk uit de jaren 60 en 70.

Tja Thuurke, Acadie:. Ik zou zeggen kijk naar mijn persoonlijke top 10 en je ziet dat ik het in dat opzicht met je eens ben. Hij trekt een geluidsgordijn op dat herkenbaar is uit duizenden, maar bij elke artiest en dus ook bij hemzelf klinkt het geweldig. Dat vinden jij en ik, maar dus lang niet iedereen vind dat heb ik inmiddels begrepen. Maar dat Time out of mind de beste Dylan plaat is ben ik totaal niet met je eens. Het is dankzij Lanois wel een prima laat geworden, maar ik schud zo een stuk of 10 Dylan platen uit mijn mouw die beter, zo niet veel beter zijn. Eigenlijk alle platen tot en met Desire zijn beter (behalve Self Portrait en een enkele andere) Daarna heb je nog Oh mercy (ook met Lanois) die ik ook nog een stukje beter vind dan deze.

Ondanks dat Lanois mij positief verrast heeft op Le Noise laat ik z'n productiewerk verder graag links liggen.

Time out of mind is een album met een paar zeer goede nummers, zoals Standing in the doorway, Not dark yet en Trying to get to heaven.
Ik vind dit album wel zijn beste album van de negentiger jaren, maar belsist niet zijn beste album door de jaren heen.
Zijn topjaren waren m.i. halverwege de jaren 60 (Highway 61 revisited en Blonde on blonde) en zijn twee topalbums in de jaren 70, Blood on the Tracks en Desire.
Het langdradige nummer highlands haalt lang niet het niveau van Sad eyed lady of the lowlands.
Ben wel benieuwd hoe dit album op vinyl klinkt, maar om nu rond de 30 euro (of nog veel meer) uit te geven gaat me weer te ver.

denk ook dat het een schitterend geheel vormt, niet zomaar wat losse nummers....

Op Youtube staat een prachtige live versie van Love Sick, klinkt echt beter dan op het album

is inderdaad een briljante versie, zit ook een fantastische gitaar"solo" in, als het tenminste over de officiele video van de Bob Dylan Youtube Channel gaat....

Jaja ik doel op dat enige filmpje van Bob Dylan op heel Youtube

De filmpjes van Dylan die illegaal gefilmd zijn, worden inderdaad steeds vaker met de snelheid van het licht weer van Youtube gehaald.

Kwam net weer een filmpje tegen van Dylan die, onlangs in Milaan, mijn favoriete nummer van Time Out Of Mind ten gehore brengt.



Benieuwd hoe lang deze online blijft...

Prachtige plaat van Dylan, of de producer nu Daniel Lanois heet of niet. Maakt niet uit, want het songmateriaal op deze plaat is heel erg sterk. Er waren waarschijnlijk maar weinig mensen die dit anno 1996 nog hadden verwacht van de man. Ik was toen 6 jaar, dus wie Bob Dylan was, dat wist ik toen nog niet. Nu weet ik dat wel, en dit is toch een juweeltje in z'n discografie. Alleen maar sterke nummers, met persoonlijke favorieten 'Standing in the Doorway', 'Not Dark Yet' en 'Highlands', dat langer dan een kwartier duurt! Zeer sterke prestatie van Dylan.

Ik vind juist dat de productie deze plaat naar een hoger niveau weet te tillen. Het songmateriaal is sterk dat is waar. Maar de productie zorgt voor een donkere sfeer, die de nummers in een net iets duistere atmosfeer zetten. Juist daardoor vind ik dit één van de meest sfeervolle en karakteristieke latere Dylan platen. Zelfs zijn stem die toen al begon af te brokkelen draagt bij aan de sfeer van eenzaamheid en vermoeidheid. Wereld plaat deze Time out of mind.

Daar heb je misschien wel een punt, maar ach, wat maakt het uit? We vinden de plaat blijkbaar allebei geweldig, dat is het voornaamste. Zijn stem past inderdaad als geen ander bij de sound van het album, dat grimmige, donkere geluid. Lanois is wel degelijk een goeie producer (zie ook o.a. 'Le Noise' van Young), maar op deze plaat is het vooral Dylan zelf die van mij een grote pluim op z'n hoed mag steken.

Deze plaat heb ik nu ook een paar keer volledig beluisterd, maar is niet echt mijn ding, teveel gezaag en te langdraderig monotoon geneuzel. Voor als je iets aan het doen bent in huis best aardig voor op de achtergrond, maar niet om speciaal voor te gaan zitten.

Heb hem nog een paar keer beluisterd, maar bevalt na een paar luisterbeurten al een stuk beter. Dit is de bluesy kant van Dylan, en de mooie rauwe stem maakt toch wel een bijzonder en aangenaam plaatje. Vind hem echter wel erg lang duren, hij had van mij wel iets korter mogen zijn, maar zal hem nog vaak beluisteren, en denk dat dit ook een groeialbum is die bij mij alleen nog maar zal stijgen qua score.

Lang geleden dat ik dit album weer eens heb opgezet, was dit van het weekend van plan maar dat is er helaas ( nog ) niet van gekomen.
Deze plaat was wel aanleiding om me meer in het oeuvre van Dylan te verdiepen.

Dit is echt een prachtig late avond of nacht album. Ben hem nu aan het afspelen, en is echt een perfecte plaat voor op duistere momenten.

Love sick opent deze dylan plaat IJZERSTERK. Ik ga er eens goed voor zitten. Aangezien d.lanois ook al een vette vinger in de pap had bij oh mercy mijn favorieten dylan plaat. Alles klopt weer eens bij de kraai pracht nummer dat love sick. En net als bij oh mercy vind ik het 2e nummer niet echt geweldig. Standing is me ietswat te lang en ook geen echte topper. Ook million kan me niet geheel bekoren. En eigenlijk kan ik helaas nog wel effe doorgaan. Het is niet slecht maar ik kan niet zeggen dat de nummers me bij strot pakken zoals bij oh mercy. Can't wait is pas het volgende nummer waarbij ik opveer.

Jammer ik had er hoge verwachtingen van maar die komen helaas niet geheel uit. Verre van dat zelfs

Wat vind je van Not Dark Yet dan? Eerste paar keer dat ik dit album hoorde heb ik dat nummer helemaal grijsgedraaid.

Oh Mercy ken ik nog niet, maar weet wel via de bootleg series volume 8 dat hij toen een stuk beter bij stem was dan op deze. En vraag me af of No Mercy nog een goede aanvulling is op Boot vol 8.

Deze plaat beviel mij in het begin ook niet zo, maar mag hem vooral voordat ik op bed ga nog graag ff afspelen. Ik word er enorm relaxt van en begin steeds meer van deze plaat te houden.

Het klinkt niet slecht rizz verre van dat maar om nu te zeggen ik luister hier naar een toppertje Eigenlijk best wel jammer want ik had hoge verwachtingen van time out... Aangezien ik oh mercy tot nu toe absoluut zijn beste plaat vind. Maar de nummers op oh mercy vind ik gewoon sterker. Er zit ook meer sfeer in. Maar goed dat is smaak

Het advies wat ik een ieder mee zou willen geven is de plaat een paar keer te draaien en dan even 2 weken aan de kant te leggen. Dit is een album dat langzaam op je in moet werken. Je kunt hem misschien ook het beste in delen draaien de eerste paar keer. De CD is aan de lange kant en dat is zeker in het begin bepaald niet bevorderlijk. Ik ben en blijf een Lanois fan, maar begin zo langzamerhand wel een beetje te twijfelen of het hier allemaal wel even goed uit de verf komt. De songs zijn stuk voor stuk prima maar ik vind het af en toe allemaal wat te zompig klinken en dat moet ik in dit geval Lanois verwijten. Dat en een paar veel te lange nummers doen een klein beetje afbreuk aan de kwaliteit van deze overigens prachtige CD.

Not Dark Yet is inderdaad een heerlijk nummer.
Bovendien een nummer wat Dylan vandaag de dag nog steeds uitmuntend ten gehore kan brengen.

Dat bewijst dit filmpje wel wat is opgenomen op 10 oktober jongstleden in Nottingham.

De wintertijd is weer ingegaan vandaag, en tijd voor dit soort albums nu. Zal hem weer eens opzetten binnenkort.

Toch wel erg hoge waardering voor een wat zouteloos album. Ik denk een gemiddelde John Doe met deze plaat niet was doorgebroken. Het is goede muziek, dat zeker, maar het vuur ontbreekt. Het is de vraag in hoeverre je dat nog kan verwachten van Bob maar dat terzijde. Enfin, ik had er meer van verwacht op basis van het stemgemiddelde.

Ik had in het begin ook moeite met het latere Dylan werk. Waar je met zijn jaren 60 werk vrijwel bij alle albums direct wel weet wat voor vlees je in de kuip hebt vergt dat hier wat meer moeite. Bij mij wel tenminste. Ik was bij enkele albums ook veel te snel met mijn oordeel. Dit album moet je echt vaker de kans geven, want dit is echt een geweldig album. Na de wat mindere jaren 80 periode, die trouwens ook steeds minder erg wordt voor mij, begon met Oh Mercy een onophoudelijke reeks topalbums. Tot en met Together Through Life een paar jaar terug. Dylan werd in het jaar van dit album 56 en dat is toch geen leeftijd om niks meer te verwachten van een artiest? Mensen die Dylan afschreven met dit album hebben een paar klassiekers gemist die hij na zijn 60ste maakte. Probeer het over een poosje nog een keer Niek. En daarna nog een keer.