Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

Ja dat is waar, want tussen World Gone Wrong en deze is er geen ander Dylanalbum uitgebracht! Of het zouden complicaties of livealbums moeten zijn.

Eigenlijk wel een flater van Floater.

Waarschijnlijk bedoelt Floater dat hij World gone wrong heel goed vind en dat van alle albums die Dylan daarna uitbracht (na 1992 dus) hij Time out of mind het beste vindt.
Zo gek is dat niet. World gone wrong en de voorganger Good as I been to you waren albums met uitsluitend nummers van anderen, bluescovers meestal.
Na Oh Merci kwam hij in feite 9 jaar lang niet meer met eigen songs, jaren waarin hij alleen dus die twee coveralbums uitbracht en de meeste liefhebbers hem eigenlijk hadden afgeschreven als scheppend artiest. De jaren na Oh Merci uit 1989 waren, op die twee coveralbums na, onproductieve jaren van Bob. In die tijd heeft hij trouwens ook ernstige hartproblemen gehad.
Time out of mind kwam als een volslagen verrassing en betekende een echte comeback. Maar dan als een Dylan die gelouterder, ouder en relativerender was dan voorheen.

Deze plaat heb ik enkele maanden geleden onbeluisterd gekocht en................vergeten. Dit weekend kwam ik hem op een vreemde plaats weer tegen (tussen de DVD's) en dus opgezet.
Dit is inderedaad een prachtige plaat. De opener Love Sick klinkt echt ziek, gedesillusioneerd. De hele plaat ademt een Johnny Cash sfeer uit. Er wordt schitterend gemusiceerd, mooi drumwerk, goede gitaren en soms zelfs een Doors achtig orgeltje. Highlands is wel lachen: hij gaat maar door en door en door, het lijkt wel pesten, en ondertussen mooi gitaarspel en een hele spannende text.
Min punt van plaat vind ik de klank van Dylans stem: het lijkt wel of de producer de stem door een flanger of zo heeft gehaald, klinkt wat metalig.

Het nummer Tryin' to Get to Heaven vind ik ongelooflijk mooi. Zijn raspige stem maakt het alleen maar beter. Helen Landschappen worden gecreerd waarneer hij dat zingt.

Hij is nooit afgeschreven door liefhebbers, misschien wel door oppervlakkige luisteraars. Dylan vindt dat geloof ik ook wel leuk. Zoals hij zich elke avond laat introduceren:
"The poet laureate of rock & roll
The voice of the promise of the 60s counterculture
The guy who forced folk into bed with rock
Who donned make up in the seventies
And disappeared in a haze of substance abuse
Who emerged to find Jesus
Was written off as a has-been by the end of the 80s
And who suddenly shifted gears
Releasing some of the strongest music of his career
Beginning in the late nineties"

(uit een concertrecensie in een Canadese plaatselijke krant)

Daar ben ik het niet mee eens, Kronos! Zoals Bertus al opmerkte vind ik World Gone Wrong een ijzersterke plaat. Beter dan Time Out Of Mind en zeker beter dan Oh Mercy.

Overigens vind ik van alle albums die Dylan na WGW uitbracht "Love and Theft" het beste...

World Gone Wrong is zeker een sterk album, maar niet zo sterk als Time out of Mind. De sfeer die van dit album uitgaat is gewoon niet te vergelijken, de ijzige kilte en de schuurpapier stem van Bob Dylan laten je het onmiddelijk horen, het is menens... deze plaat gaat over echte zaken...

Ik vind Time out of mind veel interessanter dan World gone wrong. Die laatste was best een goed tussendoortje met covers, maar TOOM is een ECHTE Dylan-plaat. Zeer persoonlijke teksten, soms bijna als een afscheid. Vlak na de opnamen kwam Dylan met levensbedreigende hartklachten in het ziekenhuis terecht. "I thought I was going to see Elvis", zei hij daar later over.
Het enige minpunt van TOOM blijft de rare productie door meneer Lanois. Het mist de warmte van de oudere Dylanplaten. Die is gelukkig terug gekeerd sinds hij de productie zelf ter hand heeft genomen.

De productie van Lanois heeft mijn luisterplezier in ieder geval totaal vergald.
Die flapdrol heeft zo'n beetje alle instrumenten naar de achtergrond gemixt en zijn eigen gitaar- en dobro-geluid (samen met Dylan's knarsende stem) op de voorgrond geplaatst.

Zeer jammer want de plaat bevat ontegenzeggelijk enkele pareltjes: Standing In The Doorway. Highlands, Not Dark Yet, Love Sick en Tryin' To Get To Heaven. De overige nummers kunnen wat mij betreft niet in de schaduw staan van de nummers op World Gone Wrong.

Dat eerste ben ik met je eens, zij het dat elk nadeel heb zijn voordeel: daardoor is de tekst van Dylan wel beter te verstaan dan op veel oudere platen.
Je tweede opmerking begrijp ik niet. Vind je Dylan die oude blues covert beter dan Dylan die eigen songs zingt.....???

Niet per definitie. Maar de klasse van die oude blues nummers zijn niet te onderschatten. Op het eerste gezicht lijken ze simpel (qua tekst) maar ze kruipen onder je huid.

Een tekst als "hey, hey, babe, I got blood in my eyes for you" gaat door merg en been. Of wat te denken van:

Straight was the track to the top of the hill
Those rebels, they shot and shelled
Plowed furrows of death through the toiling ranks,
And guarded them as they fell
There soon came a horrible, dying yell
From heights that they could not gain
And those whom doom and death had spared
Rode slowly down again

Mij doet dit in ieder geval veel meer dan:

I could make you happy, make your dreams come true
nothing that I wouldn't do
go to the ends of the earth for you
to make you feel my love

Maar zoals ik al schreef: deze plaat (TOOM) bevat ontegenzeggelijk ook enkele parels. En niet voor niets geef ik hem ondanks alles toch nog 4 sterren...

Deze TOOM heeft even nodig gehad om zich te openbaren, maar is het wachten waard geweest. De laatste tijd heb ik het toch al op rustieke, minimalistische albums, met een flinke dosis late avond sfeer. Daar past dit TOOM prima in. Alles lijkt te kloppen op deze artistieke comeback van Bob Dylan. De samenwerking met Daniel Lanois pakte m.i op Mercy ook ruimschoots uit, maar is op TOOM geperfectioneerd. Instrumentatie, de klank van zijn nasale stem, productie en het tempo, het is een geheel. Ikzelf vind dat Lanois juist een geweldige bijdrage heeft geleverd aan de klank van TOOM en die specifieke sfeer.
Hierna heeft Dylan met Love and Theft en Modern Times de lijn enigszins goed doorgezet.
Dylan weet met een Standing in the Doorway/Tryin' get to heaven en Make you feel my love sterke nummers neer te zetten, die je meteen bij de lurven pakken. Adele is er mee doorgebroken, Gerard van Maasakkers deed een integere poging met Ge kunt van mij op aan en Van Dik Hout kwam met een misselijkmakende cover.
Dit album weet te boeien van meet af aan tot de Highlands toe en zet een landschap neer, waar ik graag mag vertoeven.
Meesterwerk.

Deze plaat mag ik graag met oordopjes in bed luisteren. Standing In The Doorway, Tryin' To Get To Heaven en Cold Irons Bound zijn wat mij betreft de topnummers, maar ook een Love Sick, Million Miles, Not Dark Yet en Highlands mogen er zijn. Eigenlijk is er helemaal niets wat er níet mag zijn aan Time Out Of Mind - zelfs de outtakes zijn van een duizelingwekkend niveau! - en daarom staat 'ie nog altijd met recht op nummer 1 in mijn top 10. Lang leve die ouwe, versleten Bob Dylan!

CAPS-bericht verwijderd.

Ik kan mijn oude alter ego enkel hierin geheel gelijk geven, haha. De plaat is enkel nog gerijpt en NOG beter geworden. Een absolute ***** sterrenplaat, in de herfst van Dylan's bestaan.

Nog maar eens herbeluisterd om hier mijn beoordeling te kunnen geven. Dylan's stem tja... 't is nèt iets te versleten, maar het stoort nog niet echt (i.t.t. zijn laatste twee albums).

De eerste drie nummers vind ik erg sterk, maar daarna zakt het een beetje in. Allemaal wat te langdradig. Het album duurt sowieso te lang, als elk nummer wat korter was geweest had het me meer geboeid.

Naast Bringing it all Back Home, Blood on the Tracks en Highway 61 blijft deze toch niet echt overeind.

Al jaren wordt dit album gezien als DÉ comeback van Dylan. Na jaren door een diep dal te zijn gegaan. Hij kon het weer!

Ach ik heb dit album zelf al een aantal jaren en ik heb me altijd onthouden van stemmen. Deze plaat kon me maar niet boeien. Het zal wel aan mij liggen dacht ik altijd maar. Nog maar een keertje luisteren. En na gister de zoveelste keer van begin tot eind geluisterd te hebben ben ik klaar om mijn oordeel te geven:
Wat een middelmatigheid!!!
Dylan zijn grote comeback? Dacht het niet. Niet dat alles slecht is, er staan wel degelijk een paar paraltjes op. Maar bij die twee blijft het dan ook wel.

Hoe kan het nu zo zijn dat in het gehele euvre van de beste man, nu dit album zo hoog wordt gewaardeerd? Om maar wat stoms te noemen: Times they are a changin', street legal of love and theft minder dan deze middelmaat?!?

En dan zijn teksten. Dit gaat over het echte leven? Ik hoop niet dat Dylan zijn Pullizer prijs voor dit gekregen heeft:

Highlands:
Waitress comes over
Nobody in the place but me and her

It must be a holiday, there’s nobody around
She studies me closely as I sit down
She got a pretty face and long white shiny legs
She says, “What’ll it be?”
I say, “I don’t know, you got any soft boiled eggs?”

She looks at me, says, “I’d bring you some
But we’re out of ’m, you picked the wrong time to come”
Then she says, “I know you’re an artist, draw a picture of me!”
I say, “I would if I could, but,
I don’t do sketches from memory.”

“Well,” she says, “I’m right here in front of you, or haven’t you looked?”
I say, “All right, I know, but I don’t have my drawing book!”
She gives me a napkin, she says, “You can do it on that”
I say, “Yes I could, but
I don’t know where my pencil is at!”

She pulls one out from behind her ear
She says, “All right now, go ahead, draw me, I’m standing right here”
I make a few lines and I show it for her to see
Well she takes the napkin and throws it back
And says, “That don’t look a thing like me!”

Moet dit nummer een soort afsluitende lady of the lowlands voorstellen.... Wat een "rijmelerij van lik mijn vesje!"

En nog een puntje, niet echt Dylan zijn schuld, dus die laat ik maar buiten de weging: Het feit dat "to make you feel my love" gecovered is door... I don't care wie, een één of ander Idols figuur. Dat maakt het nummer van Dyaln toch minder om naar te luisteren...

Oké, samenvatting: Een zesje voor de moeite omdat er toch een paar kleine lichtpuntjes tussen zitten...

Kleine update, heb er toch maar een 2,5 sterren van gemaakt. Een zesje zet je nog wel eens op, en deze blijft toch, voorlopig althans, even in de kast.

Wat dacht je hiervan:

Under that apple suckling tree
Oh yeah!
Under that apple suckling tree
Oh yeah!
Underneath that tree
There's just gonna be you and me
Underneath that apple suckling tree
Oh yeah!

Now, who's on the table, who's to tell me?
Oh yeah!
Who's on the table, who's to tell me?
Oh yeah!
Who should I tell, oh, who should I tell?
The forty-nine of you like bats out of hell
Oh underneath that old apple suckling tree

Dit staat op The Basement Tapes en laat die plaat nou in jouw top 10 staan...??

Hmm... dit vind ik juist een briljante tekst. Heel dat nummer kabbelt altijd zo heerlijk voorbij dat je geen flauw benul hebt dat 't 16 minuten duurt.

Heerlijk rauw album - maar zeker niet voor de mensen die van Dylan houden vanwege zijn 'Blowing in the wind'-liedjes

Jawel, het was wel zijn grote comeback. Het leverde hem namelijk heel veel lovende recensies op en enkele Grammies (waaronder die voor "Best Album Of The Year". Geloof het of niet, maar dit maakt de gemiddelde muziekliefhebber toch nieuwsgierig....

Het heeft niet alleen gevolgen gehad voor de verkoop van TOOM, maar ook voor de albums die Dylan hierna heeft uitgebracht. Together Through Life stond vorig jaar zelfs op 1 in de VS van Amerika en Groot Brittanië! Puur door de media-hype die inmiddels rond Dylan is ontstaan.

Zo zie je maar: de media kan je maken en breken. Dylan is na het uitbrengen van TOOM bedolven onder allerlei onderscheidingen. Die onderscheidingen hadden hem natuurlijk al veel eerder ten deel moeten vallen, want TOOM kan natuurlijk niet in de schaduw staan van The Freewheelin' Bob Dylan, Bringin' It All Back Home, Highway 61 Revisited, Blonde On Blonde, JWH, Blood On The Tracks, Desire of zelfs maar van Street Legal of Slow Train Coming....

Het ligt inderdaad aan jouw het kan dat een CD absoluut niet aanspreekt, hoe lyrisch andere ook zijn.
Zelf heb ik time out of mind altijd schitterend doorleefd en vol rauwe emoties gevonden. Vanaf de openaar Love sick, doorleefd en eenzaam met een doffe melancholieke productie van Lanois, vind ik dit met gemak zijn beste plaat sinds Street legal. En ik was gezien de recenties en verkoopcijfers niet de enige die daar zo overdacht.
Voor mij Dylan zijn comeback na jarenlang matig en stuurloos te zijn geweest.

YouTube - Bob Dylan - Love Sick

De come back vond volgens mij al in 1988 plaats met Oh Mercy. daarna duurde het weliswaar een jaar of zes voor Dylan met Time out of Mind kwam.

Je kunt er natuurlijk op wachten... En meestal brand ik me ook niet aan negatieve recensies bij een album, waarbij iedereen het er toch al over eens is dat het briljant is. Ach, en als je het dan toch probeert, krijg je meestal een emmer, (nou stront is het niet, andere meningen laat ik het daar op houden) andere meningen over je heen. Laat ik beginnen bij het begin.

Zolang ik the basementtapes in mijn top tien heb mag ik niets meer zeggen over de teksten van andere albums?



Das nou een beetje jammer, want dat doe ik zo graag ...
Nee even serieus, rare redenatie vind ik dat. Heb je daarom zelf geen top tien Floater. Zodat anderen je niet aan kunnen vallen met dit soort argumenten.
Ik vind het drugsrokende stelletje halvegaren (waaronder Dylan) die in de kelder van "the big Pink" lekker jammen en inderdaad niet al te filosofische teksten uitkramen, best wel te pruimen. Er zit echter een verschil in het serieus nemen van beide nummers. The basementtapes swingt, je voelt de lol de ongedwongenheid en inderdaad, de invloed van weet ik niet wat voor spul...

Desalniettemin blijft het een rare manier van argumenten zoeken, jij zegt iets over een tekst? Nou dan zoek ik toch in jou top tien een slechtere tekst: Haha, jou argument telt niet meer!

Nr 2:


Nou is Blowing in the wind nooit mijn favoriet geweest, maar ik denk dat je bedoelt uit de tijd van BITW. Nou inderdaad! Ik vind de teksten in zijn akoestische periode veel beter dan die conversatie over gekookte eieren en tekenen op een servetje in highlands. Maar dat vind ik ook van zijn electrische werk daarna en zijn desire/blood on the tracks periode. En eigenlijk ook van zijn albums uit de afgelopen tien jaar...

En als je bedoelt dat ik geen fan ben van de Dylan, van de afgelopen tien/vijftien jaar? Dan moet je wat beter lezen. Het album Love and Teft is namelijk uit 2003. Verder geniet ik van een aantal prachtige nummers die staan op time out of mind, maar geef mij dan maar bootlegserie 8. (Of een mooi live concert)

Ter afsluiting:
Ik heb een verhaal geschreven over het album. Niet over het feit dat er geen goeie nummers op dit album staan, nee over het album in zijn geheel. En dat geheel vind ik nu niet zo geweldig dat ik het met plezier dagelijks opzet. En ach, het is maar een mening... Die ene 2.5* haalt het album niet uit de Dylan top 10 van MuMe.

Een interessant stukje, met het nodige venijn.

Toch kan ik me goed voorstellen dat dit een album is wat je niet kan liggen. Ikzelf vind het één van Dylan zijn eerlijkste albums, maar om nou te zeggen de beste die hij ooit gemaakt heeft, nou nee.

Ik zie ook dat ik in een euforische bui een 5.0* heb gestemd, dat verlaag ik toch maar na een 4.0* nu dit album voor mij persoonlijk over zijn hoogtepunt heen is, maar ik het nog steeds een 'goed' album vind.

Okay Sibren, je hebt een punt. Het is inderdaad flauw van mij om een album uit je top 10 erbij te slepen. Aan de andere kant vind ik je argumentatie om dit album te kraken vrij mager. Het enige wat je feitelijk over dit album te melden hebt is dat je het middelmatig vindt en dat het niveau van de teksten niet overhoudt.

Als voorbeeld neem je een aantal coupletten uit Highlands, naar mijn stellige mening één van de weinige geslaagde songs van deze plaat. Dylan slaagt er in dit nummer in om de tijd stil te zetten, juist door deze tekst, juist door dat eentonige bluesschema en inderdaad zoals jasper terecht opmerkt, als luisteraar heb je niet het gevoel dat je ruim 16 minuten naar dit nummer hebt zitten luisteren. Met name die conversatie met die serveerster is briljant.

De verteller (Dylan) wordt door de dame in kwestie gevraagd om een portrait van haar te maken (hij heeft namelijk gezegd dat hij artiest is). Duidelijk niet geinteresseerd in deze opdracht zet hij snel enkele strepen op een servetje en maakt er zich met een Jantje van Leiden vanaf. Tegelijkertijd schetst hij met woorden een uiterst gedetailleerd portret van de scene als geheel en de serveerster in het bijzonder. Als hij zegt "I make a few lines" laat hij in het midden of hij met die "lines" regels bedoelt (Dylan schijnt voortdurend allerlei teksten op papier te schrijven die in hem opkomen) of strepen (als onderdeel van een portet).

Wellicht dat Highlands is ontstaan uit een aantal notities die Dylan in een restaurant op een servetje had geschreven... Uiteindelijk komt de serveerster er even bekaaid vanaf, als ze zelf al geconcludeerd had....

En niet te vergeten deze volgende tekst uiteraard:



Time Out Of Mind is aardig, maar kan niet in de schaduw staan van Love & Theft...

Deze dan ook maar eens proberen. Ken eigenlijk alleen het werk van Dylan t/m Desire en wat dingen van de Bootleg Series.

Als Volume 8 van The Bootleg Series je bevalt, dan kan ik je deze zeker aanraden - al valt het wel op dat Dylan meer dan eens de (iets) mindere nummers op de plaat heeft laten belanden. Dat dit album desondanks op nummer 1 in mijn top 10 staat, zegt echter ook veel over de kwaliteit van The Bootleg Series