Tears for Fears - The Tipping Point (2022)

Gat niks boven THE HURTING!!

The Hurting heeft wel een mega eighties vibe over het hele album hangen.

Hun beste werk is toch meer richting the seeds of love ...

Ben wel heel benieuwd naar het nieuwe album, omdat het nu weer beide heren betreft.

Ik ben ook van het Seeds of Love-kamp

Ben van Songs From The Big Chair partij met The Hurting als goede 2e.
Seeds Of Love staat bij mij op plek 3.
Dit nieuwe album tzt een paar keer beluisteren, ben benieuwd of ze hun ( hoge ) niveau van weleer nog kunnen evenaren.

The Tipping Point was ook in surround sound (dolby atmos en dts mix door Steven Wilson) in beperkte oplage te bestellen: The new Tears For Fears album is being issued on blu-ray audio with a Steven Wilson Dolby Atmos mix – SuperDeluxeEdition

Gelukkig zag ik - als surround sound liefhebber - dit tijdig via Instagram en meteen maar gedaan. Helaas staan de bonus tracks dan weer niet hierop maar ik verwacht wel een schitterend geluid.

Tsja, opgegroeid met The Hurting (wereldplaat) en vooral Songs From The Big Chair (nogal uitgekauwd in die tijd) en tevens een enorme liefhebber van het werk van Steven Wilson. Dan zou dit album toch een mooi aanknopingspunt moeten zijn. Maar nee, van de eerste twee nummers ben ik niet gecharmeerd. Al zal de Dolby Atmos versie ongetwijfeld van een verbluffende kwaliteit zijn.

Break the Man is wat mij betreft nog beter dan het titelnummer. Wat een heerlijke song. Nog meer van dit graag !

Ik vond de singles niet bijzonder, beetje flets.. Hopelijk is de rest beter.

De titelsong vind ik nog steeds van een wonderlijke schoonheid, Break the Man is weliswaar fraai gearrangeerd, maar klinkt ook wat belegen in mijn oren. Dat zal wellicht ook te maken hebben met de ijle vocalen van Smith. Het is echter geen onaardige track. No Small Thing vind ik tot nu toe de zwakste vooruitgeschoven single. De samenzang is mooi maar de aanzwellende strijkinstrumenten kunnen niet verhullen dat het in mijn ogen een wat dreinerig geheel vormt. Stay was al bekend dus met nog maar 6 nieuwe tracks te gaan hoop ik dat de heren mij nog gaan verassen met enkele waanzinnige songs, als een deel daarvan het niveau van de titeltrack aan tikken ben ik al dik tevreden.

Nog een kleine week wachten. Op de dag dat alle maatregelen zowat vervallen komt ie uit, met recht een tipping point

Ik heb de versie met drie bonus tracks in bestelling staan bij SuperDeluxeEdition. Hoop dat ie vrijdag op de mat valt

Ik voorspel een 3,5 * van mijn kant

7 jaar heeft het ze gekost. Maar wat een titelsong, over het stervensproces van de vrouw van Orzabal. En hoe actueel ook, nu we middenin abrupte antropogene klimaatverandering zitten. De andere 3 nummers zijn acceptabel, maar het nivo van die eerste 5,6 albums lag ook wel erg hoog.

Goed interview met de heren:

In Search of The Tipping Point: Tears For Fears talk to SDE

Soft Cell en Tears for Fears met een nieuw album vandaag. Alsof we in de tijdmachine terugflitsen naar 1983.

De spanningen in Oost-Europa zijn wel de kers op de eightiestaart, hè?

Je bedoelt morgen?

En vorige week ook al Midnight Oil met een ijzersterk album.

En daar is de plaat dan, er is 18 jaar verstreken sinds Everybody Loves a Happy Ending op de wereld werd losgelaten. En hoewel dat een oceaan van tijd is, klinkt The Tipping Point als een logisch vervolg op de voorgaande worp. Het verschil zit hem in de details, waar het voorgaande album wat fragmentarisch aanvoelde en in mijn beleving ook wisselvallig van aard was klinkt The Tipping Point meer als een geheel.

No Small Thing is een aardige opener waarbij de bekende samenzang van de heren in het oog springt. Een redelijk nummer maar niet hemelbestormend.

De titeltrack is van een prachtige schoonheid, de wijze waarop Roland het verlies van zijn liefde bezingt is zowel pijnlijk als zeer fraai van aard. De zanglijnen gedijen uitstekend op het bedje van een melancholisch elektronisch tapijtje. De beste song van de plaat.

Long, Long, Long Time waarbij de heren ondersteuning krijgen van vrouwelijke achtergrondvocalen klinkt aardig, hoewel hier en daar ook wat eenvormigheid op de loer ligt. Een redelijke aanvulling op het gebodene maar ook wat gezichtsloos.

Break the Man, meer uptempo, maar op de een of andere manier komt deze eerder vrij gegeven track maar nooit echt tot volle wasdom. De zang kinkt wat dreinerig en na een minuut of twee geloof ik het wel.

De eerste tonen van My Demons doet mij terugdenken aan het soloalbum van Orzabal waarbij hij stoeide met trip hop en Drum-' n-bass; Tomcats Screaming Outside. Een energieke song, waarbij de heren recht op hun doel afgaan. My Demons vormt wellicht de meeste eenvoudige track van het album, in dit geval werkt dat juist in het voordeel van het nummer. Tevens vormt de plaatsing op de tracklist voor een fijne balans van de plaat.

De rustige tonen en warme klanken van Rivers of Mercy zijn fraai, Orzabal en Smith zorgen met hun samenzang voor extra cachet. Het refrein is fraai maar de mannen voeren de song een minuut of drie te lang door. Bij een minuut of drie was de compositie helemaal af geweest. Het herhalende karakter doet op den duur wat afbreuk aan het geheel. Desalniettemin steekt het nummer fraai in elkaar.

Please Be Happy, een titel die afkomstig had kunnen zijn van zijn voorganger. De aanzwellende sound met een orkestraal karakter is aardig gedaan maar overtuigd mij niet helemaal.

Het ritme en de arrangementen van Masterplan doet mij terugdenken aan de tijd van Seeds. De subtiele gitaarsolo op de achtergrond vormt een mooie aanvulling op het ritme. Masterplan staat wederom niet bol van inventiviteit maar klinkt zo solide dat elk beginnend bandje hier alleen maar van kan dromen.

End of Night vormt een nieuw hoogtepunt van deze schijf. Orzabal en Smith weten ook nu weer goed waar hun kracht ligt; songs schrijven met pakkende zanglijnen aangevuld met fraaie arrangementen.

Akoestisch gitaargetokkel vormt de inleiding van Stay, de hoge zang van Smith is redelijk gedaan. Hoewel ik niet zo'n liefhebber ben van man's stem past zijn zang wel degelijk binnen de kaders van deze track. Niet de beste song van de plaat maar wel een degelijke afsluiter.

Wat is dan de oogst van 18 jaar wachten; een hele degelijke schijf met enkele uitschieters naar boven, maar ook enkele songs die voor mijn gevoel een creatieve invalshoek ontberen, waarbij een verassende wending of goed geplaatste overgangen voor wat meer afwisseling hadden kunnen zorgen. Echter songs schrijven kunnen de heren nog steeds, een dikke voldoende derhalve waarbij ik benieuwd ben of de plaat zich nog wat meer aan mij gaat opdringen.

Dat is ook een beetje mijn beeld van het hele album. Er zitten best wat mooie nummers bij, maar echt boeiend vind ik het over de hele linie niet. Nu ben ik ook niet 's werelds grootste Tears for Fears fan, maar zeker Seeds of Love vind ik een smaakvol album.

Ik ga hem nog wel een paar keer beluisteren, maar ik vermoed niet dat dit bij mij echt potten gaat breken.

Tja, ik ben dus wel een groot TFF fan. "The Tipping Point" maakt mijn hoog gespannen verwachting volledig waar. Lager dan 5***** kan ik echt niet gaan.

Dit album kan mij weinig boeien… maar de illsutatie op de cover is mooi!

Als eerste kan ik erg makkelijk concluderen dat dit album een stuk spannender en ook beter is dan de zouteloze voorganger van alweer een hele tijd geleden.

Op één of andere manier voelt iedereen toch de behoefte om te vergelijken met ander/eerder TfF materiaal dus dan doe ik dat ook maar. Tenminste dat zou ik graag willen maar dat is nog niet zo makkelijk. Je kan deze plaat niet zo maar bij een eerdere plaat leggen, de verschillen zijn te groot. Is dat erg? Nee, zeker niet. De jeugdige onbevangenheid van The Hurting kan ook gewoon niet meer, zelfs al zouden ze dat willen. Het grote gebaar en de wereld is van ons sound van de 2de zou anno 2022 ook wat vreemd overkomen en de derde met de tot in de perfectie uitgevoerde cleanmachine sound werkt ook maar één keer en over de Beatlesque voorganger van dit album heb ik het al gehad. Als er dan toch vergeleken moet worden zou ik bij een Smithloze plaat uitkomen en of dat nou helemaal de bedoeling is vraag ik me dan ook weer af.

Maar goed, The Tipping Point. Dat je een mooie productie kon verwachten is niet heel verrassend dus aan die verwachting wordt voldaan al is End of Night wel wat erg schel. Maar goed zo is er altijd wel wat te zeuren. Het is in ieder geval een redelijk moderne plaat geworden en dat is goed op veel punten maar op sommige ook gewoon niet zo. Het drumgeluid bijvoorbeeld, natuurlijk kan Phil Collins niet meer door de vellen slaan en kan je ook wat vinden van de linndrum van het tweede album maar de drumcomputer/beats op deze plaat zijn lang niet allemaal even spannend en mooi. Soms is het juist te gezocht, te prominent of juist te recht door zee.

Doet dat wat af aan de composities? Aan de composities opzich niet, die zijn bijna allemaal wel (dik) in orde. Aan de uitvoering natuurlijk wel. De ene keer is dat wel wat storender dan de andere al straalt het album wel een eenheid uit qua sfeer en sound en dat vind ik ook een hoop wat waard.

Maar goed wat een gelul, het gaat om liedjes...

Ik moest enorm wennen aan de opener No Small Thing. Het lijkt helemaal niet op TfF terwijl ik juist een enorm groots TfF statement had verwacht bij de start van dit album. Dat wennen is wel een fijn dingetje overigens want elke keer dat ik 'm hoor wordt deze beter. Dat TfF statement volgt in ieder geval wat meer in het titelnummer. Dit is herkenbaar Tears for Fears maar toch fris. Long Long Long Time blaast me niet van mijn stoel maar het klinkt mooi en warm met fraaie zanglijnen. Zwaar geproduceerd maar het gaat niet over de top. Break the Man dan, This is not who we are wordt in de 1ste zin gezongen en dat is precies het gevoel wat ik hierbij heb. Autotune en zou zo door Gary Barlow geschreven kunnen zijn voor de volgende reünieplaat van Take That. Te lichtvoetig en de 1ste echte teleurstelling is een feit. Met My Demons hebben we een kort nummer te pakken. Een beetje een roadsong, gaspedaal in en sneller sneller en sneller. Weer een dikke autotune in de coupletten maar hier werkt het door de meer agressievere uptempo benadering beter. Voor als je een oppeppertje nodig hebt.

Het 2de gedeelte van het album start met het langste nummer van het album. Het gedragen Rivers of Mercy heeft iets van Peter Gabriel in zich. Het is een mooi liedje, een fijne vibe al duurt het wat lang mede door het ontbreken van onderscheidende break. Please be Happy is een zwaar stuk, zeker tekstueel en daar is de muziek op aangepast. Het is zeer orchestral met een viooltje hier en een trompetje daar. Het is erg zwaar aangezet en neigt het naar potsierlijk maar het komt daar net niet. Dan de Masterplan, voor mij het prijsnummer van het album. Ook, misschien niet geheel toevallig, een nummer dat naar de Seeds sound gaat. Mooie opbouw, veel "echte" instrumenten (die zwierende gitaar op de achtergrond is zo mooi!) en een melancholische sfeer waar ik een sucker van ben, prachtig! Dat mooie warme gevoel wordt wel een beetje verstoord door het eerder aangehaald End of Night. Eendimensionale drumcomputerbeats en veel synthriffjes die dus iets te schel zijn. Het album wordt afgesloten met het rustige Stay. Net zoals bij de opener verlaten we de plaat dus niet met een bang. De basis is akoestisch en dat is wel een ander geluid dan de rest al komt na een minuut wel een beatje naar binnen zetten. Niet de gedroomde afsluiter maar ook zeker geen onaardig lied.

Tja, een heel verhaal maar het is ook niet zomaar een band. Alhoewel band... Nou ja we weten wel een beetje hoe het is gegaan en soms nog wel eens gaat met deze heren.

Een 4* voor de moeite? Ja, waarom niet. Het is een plezierige trip van net geen drie kwartier al moet ik zeggen dat dit cijfer wel naar boven is afgerond.

Beter album dan Everybody Loves A Happy Ending. Meer afwisseling en spanning. Vooral The Tipping Point vind ik echt de moeite waard. Heel blij om weer eens van de heren te horen met nieuw materiaal . Ooit live gezien in Rotterdam.

Soft Cell officieel pas 6 mei

Een prachtige troonrede voor The Tipping Point Vigil!

Ik ga het album snel luisteren en heb er hoge verwachtingen van.....
Heb het laatste jaar vooral Raoul and The Kings of Spain veel gedraaid.

Pssst, misschien is dat wel stiekem het album waar het 't meest op lijkt

Ok en die mag ik heel graag horen, vooral de manier waarop Roland Orzabal de titeltrack zingt is echt super...!

Wat ik overigens wel vreemd vind is dat Stay ook al op de verzamelaar Rule The World stond...

Dit is wel een iets "vollere" versie

Achter de vele electronica op dit album verschuilen zich hele mooie melodieën. Ik ben blij dat Tears for Fears na 18 jaar terug is met een prachtig album!