Tears for Fears - The Tipping Point (2022)

Als eerste kan ik erg makkelijk concluderen dat dit album een stuk spannender en ook beter is dan de zouteloze voorganger van alweer een hele tijd geleden.

Op één of andere manier voelt iedereen toch de behoefte om te vergelijken met ander/eerder TfF materiaal dus dan doe ik dat ook maar. Tenminste dat zou ik graag willen maar dat is nog niet zo makkelijk. Je kan deze plaat niet zo maar bij een eerdere plaat leggen, de verschillen zijn te groot. Is dat erg? Nee, zeker niet. De jeugdige onbevangenheid van The Hurting kan ook gewoon niet meer, zelfs al zouden ze dat willen. Het grote gebaar en de wereld is van ons sound van de 2de zou anno 2022 ook wat vreemd overkomen en de derde met de tot in de perfectie uitgevoerde cleanmachine sound werkt ook maar één keer en over de Beatlesque voorganger van dit album heb ik het al gehad. Als er dan toch vergeleken moet worden zou ik bij een Smithloze plaat uitkomen en of dat nou helemaal de bedoeling is vraag ik me dan ook weer af.

Maar goed, The Tipping Point. Dat je een mooie productie kon verwachten is niet heel verrassend dus aan die verwachting wordt voldaan al is End of Night wel wat erg schel. Maar goed zo is er altijd wel wat te zeuren. Het is in ieder geval een redelijk moderne plaat geworden en dat is goed op veel punten maar op sommige ook gewoon niet zo. Het drumgeluid bijvoorbeeld, natuurlijk kan Phil Collins niet meer door de vellen slaan en kan je ook wat vinden van de linndrum van het tweede album maar de drumcomputer/beats op deze plaat zijn lang niet allemaal even spannend en mooi. Soms is het juist te gezocht, te prominent of juist te recht door zee.

Doet dat wat af aan de composities? Aan de composities opzich niet, die zijn bijna allemaal wel (dik) in orde. Aan de uitvoering natuurlijk wel. De ene keer is dat wel wat storender dan de andere al straalt het album wel een eenheid uit qua sfeer en sound en dat vind ik ook een hoop wat waard.

Maar goed wat een gelul, het gaat om liedjes...

Ik moest enorm wennen aan de opener No Small Thing. Het lijkt helemaal niet op TfF terwijl ik juist een enorm groots TfF statement had verwacht bij de start van dit album. Dat wennen is wel een fijn dingetje overigens want elke keer dat ik 'm hoor wordt deze beter. Dat TfF statement volgt in ieder geval wat meer in het titelnummer. Dit is herkenbaar Tears for Fears maar toch fris. Long Long Long Time blaast me niet van mijn stoel maar het klinkt mooi en warm met fraaie zanglijnen. Zwaar geproduceerd maar het gaat niet over de top. Break the Man dan, This is not who we are wordt in de 1ste zin gezongen en dat is precies het gevoel wat ik hierbij heb. Autotune en zou zo door Gary Barlow geschreven kunnen zijn voor de volgende reünieplaat van Take That. Te lichtvoetig en de 1ste echte teleurstelling is een feit. Met My Demons hebben we een kort nummer te pakken. Een beetje een roadsong, gaspedaal in en sneller sneller en sneller. Weer een dikke autotune in de coupletten maar hier werkt het door de meer agressievere uptempo benadering beter. Voor als je een oppeppertje nodig hebt.

Het 2de gedeelte van het album start met het langste nummer van het album. Het gedragen Rivers of Mercy heeft iets van Peter Gabriel in zich. Het is een mooi liedje, een fijne vibe al duurt het wat lang mede door het ontbreken van onderscheidende break. Please be Happy is een zwaar stuk, zeker tekstueel en daar is de muziek op aangepast. Het is zeer orchestral met een viooltje hier en een trompetje daar. Het is erg zwaar aangezet en neigt het naar potsierlijk maar het komt daar net niet. Dan de Masterplan, voor mij het prijsnummer van het album. Ook, misschien niet geheel toevallig, een nummer dat naar de Seeds sound gaat. Mooie opbouw, veel "echte" instrumenten (die zwierende gitaar op de achtergrond is zo mooi!) en een melancholische sfeer waar ik een sucker van ben, prachtig! Dat mooie warme gevoel wordt wel een beetje verstoord door het eerder aangehaald End of Night. Eendimensionale drumcomputerbeats en veel synthriffjes die dus iets te schel zijn. Het album wordt afgesloten met het rustige Stay. Net zoals bij de opener verlaten we de plaat dus niet met een bang. De basis is akoestisch en dat is wel een ander geluid dan de rest al komt na een minuut wel een beatje naar binnen zetten. Niet de gedroomde afsluiter maar ook zeker geen onaardig lied.

Tja, een heel verhaal maar het is ook niet zomaar een band. Alhoewel band... Nou ja we weten wel een beetje hoe het is gegaan en soms nog wel eens gaat met deze heren.

Een 4* voor de moeite? Ja, waarom niet. Het is een plezierige trip van net geen drie kwartier al moet ik zeggen dat dit cijfer wel naar boven is afgerond.

Een vrij lange aanloop naar het nieuwe album van Tears For Fears was het wel. Zo nu en dan een nieuwe track gereleased en bij de release gisteren, dus al een aantal tracks bekend.
Dan nog is het anders om die nummers in het geheel van het album te beluisteren en dat blijkt ook te kloppen in mijn geval.
The Tipping Point is, om gelijk maar met de deur in huis te vallen, een prima plaat geworden.
Ook ik had zo mijn bedenkingen vooraf, maar het is een aangename luistertrip.
Wel meer mellow dan voorheen (de heren worden ook een dagje ouder), maar grotendeels is de coherentie en kwaliteit aanwezig.
De produktie is helder en netjes. Feitelijk geen plaats voor een ruwer randje, maar dat past in de composities wonderwel.
My Demons (het enige echte up-tempo nummer) heeft een elektronische vibe vooral en had misschien iets smeriger mogen klinken, maar aan de andere kant had het in het geheel nog meer buiten de boot gevallen.
Het is een groeier, goed liedje, maar wijkt wat af van de rest, die vooral melancholie uitstralen.
De titelsong met het geweldige typische TFF refein vond ik gelijk al erg goed en het is nog steeds mijn favo hierop.
Maar ben uiteindelijk ook erg gecharmeerd geraakt van de opener No Small Thing, wat toch een wat afwijkende compositie is gebleken. Erg mooie opbouw en verloop.
Break the Man is ook fantastisch. Soort van dreampop met een hemelse melodielijn. Helemaal af wat mij betreft.
Het 4e echte hoogtepunt is duidelijk Rivers of Mercy.
Lijkt een beetje gemaakt met in het achterhoofd Peter Gabriel in zijn latere periode. Kabbelt erg prettig en ook hier hele catchy melodielijnen.
Feitelijk de enige miskleun vind ik Please Be Happy, die ondanks de bevlogen tekst (het zijn er veel hierop) mij een teveel "The Long and Winding Road" van The Beatles gehalte heeft. Te zoet.
Het laatste gedeelte is bevredigend, maar haalt het niveau van de eerste helft niet m.i.
Stay is overigens een fraaie afsluiter.

Positief dus. Roland en Curt zijn gelukkig niet in de val getrapt de plaat vol te stouwen met nog meer nummers.
Gaat meestal niet goed (risico van teveel vulmateriaal) en nu is het een fraaie compacte plaat geworden van 42 minuten.
4 sterren is The Tipping Point dubbel en dwars waard.
Goed dat ze er nog zijn.

Zoals bij vele groepen, artiesten die in het verre verleden een of meerdere prima albums maakte gaat het later sterk bergafwaarts. Dat geld zeker ook voor Tears for Fears waarvan ik in de jaren 80 genoten heb van een of twee albums. Dit album mist enige creativiteit en komt als een zeer algemeen album over. Sterker geen een titel komt boven de middelmaat uit wat aanstekelijkheid betreft. Dus waar zit je naar te luisteren?
Op het eind blijf ik met een leeg gevoel over.

Aangename verrassing, deze comeback-plaat van het in de jaren '80 zeer populaire britse duo. Achttien jaar na het laatste wapenfeit komt men op de proppen met een reeks tracks die zeker gehoord mogen worden. Opener No Small Thing en afsluiter Stay doen me niet zoveel, maar de acht overige songs zijn sfeervol en aanstekelijk. Alsof men nooit is weggeweest.

Tears For Fears is voor mij nog altijd Shout. Tja, jaren '80 tiener, dan krijg je dat. Het album Songs from the Big Chair werd dan ook vaak gedraaid en met terugwerkende volgde snel The Hurting waar mijn favoriete nummer Mad World op staat (die mijn top 100 in het betreffende topic wist te halen).

The Seeds of Love deed me een heel stuk minder. Ik vond het een zeikerig album en ik was sowieso al minder met pop bezig, ik begon de alternatieve muziek te ontdekken. Later ben ik milder geworden over dat album.

En toen volgden er nog drie albums welke allemaal aan me voorbij zijn gegaan. Of dat terecht is weet ik niet, ik wilde wel eens weten hoe The Tipping Point zou gaan uitpakken. Ik ben immers al lang geen tiener meer en wie weet ga ik helemaal om en kan ik alsnog de drie niet beluisterde albums gaan beoordelen.

Voordeel is dat ik anders luister dan menigeen. De jaren '80 albums liggen te ver in het verleden dus dit kan op zich zelf staan, althans, dat was mijn hoop. Ik denk dat die hoop wel uitgekomen is.
Dit klinkt toch wel anders dan wat ik van de heren ken.

No Small Thing is een beetje gezapig, maar dat vind ik niet erg. Wat volgt is prima, maar vaak ook een andere Tears For Fears dan die van lang geleden. Het wisselt allemaal een beetje. Sterke nummers (het Depeche Mode-achtige My Demons) en Rivers of Mercy worden afgewisseld door simpele jaren '90 boyband pop (Break the Man) of uitglijders als Please Be Happy (een soort George Michael-achtig nummer die dat zelf beter gedaan zou hebben).

Dat afwisselende vind ik wat jammer, want dat haalt me soms een beetje uit de flow. Misschien begrijp ik sommige nummers beter als ik de voorgangers ken, maar de jaren '80 albums zijn gewoon van een ander kaliber en niet te vergelijken met The Tipping Point en dat is voor mij een voordeel.

Voor nu geef ik 3,5*, maar het zou best kunnen dat het allemaal nog wat beter op gaat inwerken en dan kan er nog wel een halfje bij.

En een dikke voldoende voor de hoes: die vind ik fraai.

Met onder andere Talk Talk was Tears for Fears toch wel 1 van de bands in de 80’s die onder het new wave geluid heel duidelijk diepere lagen, songstructuren en vakmanschap wisten te tonen. Ook met dit nieuwe album tonen de heren opnieuw aan hele goede muziek te kunnen maken.
Ik moest even doorbijten. Eerst de teleurstelling van de beperkte rol van de gitaar, de vaak wat softere songs, en synthesizer sounds die wat warmte missen en je niet snel verwacht op een TFF album.
Maar het is een groeier. Met iedere luisterbeurt grijpen de songs je meer. Nadat eerst Tipping Point, Long Long Time en Rivers of Mercy al pakken, groeien ook Master Plan, End of Night, Stay, en ja.. zelfs Breaking the Man, tot songs die in je hoofd blijven spelen, en die met vooral luid volume (heerlijke diepe bas) steeds weer vonken. Eigenlijk zijn enkel My Demons en Please Be Happy overbodig, maar voldoende om de hele plaat van kop tot staart te draaien. Ook de productie is tip-top in orde. Strak, modern, gelaagd.
Sterk album. Ik ben blij dat ze hem nog hebben gemaakt.

Beste album in jaren.