Tears for Fears - The Tipping Point (2022)

Tears For Fears - The Tipping Point (Official Music Video)

"Stay" stond eerder al (als nieuw nummer) op verzamelaar Rule the World (2017).

9 nieuwe nummers dus. De eerste single vind ik niet veel aan...

En nog drie nummers op de Deluxe Edition.

Kijk, ze bestaan nog: bands die een beetje werk maken van een leuke albumhoes. Zie je niet vaak meer in het streaming-tijdperk…

Is dit nu die plaat die een jaar of acht ‘in the making’ is geweest? Waarvan ze aanvankelijk het hele album hebben geschrapt omdat ze er uiteindelijk toch niet tevree over waren? Het schijnt dat er maar een stuk of vijf nummers zijn overgebleven van het oorspronkelijke album, dat zo goed als klaar was voor release.
Ben hier wel nieuwsgierig naar. Stay kende ik al, en vind ik behoorlijk goed, maar het eerste echt nieuwe nummer overtuigt me nog niet echt. Misschien komt dat nog…

De 1ste single is op zich niet slecht maar weinig spannend en redelijk veilig. Hopelijk daardoor als single gekozen en kunnen we nog wat spektakel op t album verwachten.

Wel allemaal liedjes (op 1 na) van 3 a 4 minuten en daarin kan je ook niet heel veel kwijt. Dat Stay weer van stal wordt gehaald komt ook niet heel geïnspireerd over al ga ik er wel een beetje vanuit dat de versie wat veranderd is, duurt iets langer nu.

Maar goed ik wacht rustig af.

Wel een teken aan de wand dat je zo wat een decennium met een album bezig bent, waar er in de 80s gemiddeld 3 jaar tussen albums zit...

Ik heb er wel vertrouwen in...

En Michiel Cohen?

De 1e single stemt me hoopvol..fijn nieuw nummer.

Cd en lp zijn inmiddels besteld.

En wat?

Ik kan mezelf wel fan noemen al vind ik The Hurting en Everybody Loves a Happy Ending maar matig.

Dankzij het streaming tijdperk kan ik deze straks op een veilige en redelijk goedkope manier luisteren, zonder direct een dure kat in de zak te kopen.

Ja, dat is absoluut het grootste voordeel van streaming: eerst ff luisteren, de tijd nemen en op je in laten werken (hoewel veel mensen aan dat laatste vaak niet meer toekomen door het overweldigende aanbod) en dan besluiten of je dit album al dan niet in fysieke vorm wilt hebben. En zo niet, dan kun je het later altijd nog eens beluisteren. Het beste van twee werelden. Wordt ook mijn aanpak bij deze plaat.

Bij de weg: aardig verhaal over de ontstaansgeschiedenis van The Tipping Point: blijkt dat ze eerst met een aantal hitproducers aan de slag zijn gegaan, maar dat daar geen lekker vloeiend album uit voortkwam. Kennelijk hanteren ze een 'old school album-style approach'. Ik mag dat wel...

Toch gedurfd, om dan je bijna kant-en-klare hit-album overboord te kieperen. Al kun je erop wachten dat er over een tijdje, of een paar jaar, een deluxe-versie komt met al die geskipte songs.

Fan en The Hurting matig noemen gaat niet samen...

Tja, zo werken die dingen nu éénmaal. Voor mij is Tears for Fears de sound van Seeds of Love en in mindere mate Th Big Chair. Dan komt The Hurting niet eens in de buurt van die pracht en dat vakmanschap. The Hurting verbleekt wat mij betreft met het koude, kille en amateuristische geluid met de latere platen. Anderen denken er anders over, maar het is wat het is.

Ook al heb ik ook zo mijn faves en voorkeuren staan de eerste 3 TFF albums ongeveer wel op gelijke hoogte, waarbij The Hurting overall ms ook wel net op plaats 3 komt, niet per se door de kille sfeer, maar door 1 of 2 mindere nummers.

Ik voorspel dat het nieuwste album mijn minst fave TFF zal worden, maar ik laat me graag verrassen

Wat ik echt niet snap: je noemt je TFF fan en je vindt "Everybody Loves a Happy Ending" een matig album. Onbegrijpelijk!

Zoals ik al eerder zei: ik heb een andere invalshoek bij deze band. Prima toch?

De verwachtingen zijn hier evenmin hooggespannen, maar nog matiger dan Everybody Loves a Happy Ending, dat zou toch wel een teleurstelling zijn.

Vind je dan dat The Hurting een kille sfeer heeft? Vind ik helemaal niet. Eerder warmer dan bv Big Chair waarbij de productie soms te klinisch (klinisch -》koud en kil) vind. Niet overal en altijd natuurlijk, Seeds heeft dat soms ook wel. Zeker de 1ste digitale Philips versie de heruitgave van vorig jaar heeft dat wel helemaal goed gemaakt.

Wat betreft de 1ste drie krijgt Big Chair de bronzen medaille over de gouden en zilveren ben ik nog niet uit.

Tipping gaat echt beter worden dan Happy Ending, nee daar maak ik me geen zorgen om.

Ik denk dat het mijn schuld is dat The Hurting kil is genoemd.

Nou ja als dat jouw beleving is moet je dat zo benoemen toch?

Ik vind dat dan weer meevallen

Mijn eerste kennismaking met Tears for Fears was als kind en dan met Shout (gitaarsolo, groot refrein, heftige eighties drums) en daarna jaren niets en dan ineens Seeds of Love (inmiddels geen kind meer, maar 12 jaar oud). Toen pas rond mijn 22e hoorde ik ergens Woman in Chains en dacht wat een fantastische song dat eigenlijk is, en toen (voor de gein) Seeds of Love op cd (en gelijk ook maar Big Chair). Dus die twee platen (meer rock gericht) zijn mijn ijkpunten. Ik heb nadien nooit kunnen wennen aan The Hurting die ik té New Wave vind, waar ik geen probleem mee heb, maar ben (vooral toen) toch meer een prog/art-rocker dan een new-waver.

Nu ben ik oud en wijs, en misschien kan ik The Hurting meer op waarde schatten. Maar dan zou ik me erin moeten verdiepen, en ik weet eigenlijk niet zo of ik er zo een zin in heb, omdat ik bijna nooit (meer) echt in een 80's new-wave bui ben. Lastig, lastig, en nu moet ik mijn mening tegenover jullie verdedigen dat ik de plaat kil vind, terwijl ik eigenlijk niet meer zo goed weet, of dat wel klopt. Ik denk dat ik The Hurting voor het laatst 10 jaar geleden heb geluisterd.

Qua kilheid verwijs ik inderdaad naar mijn vriend hieronder Maar sowieso vind ik The Hurting persoonlijk de minst warme van de 3...

Mijn eerste kennismaking was ook Shout, die schalde door de slaapkamer van een van mijn oudere broers.

Geen groots album inderdaad, maar wel zeer vermakelijk.

Roland the grey...

Wat een geweldige nieuwe single is ‘The Tipping Point’, eindelijk weer een nummer zoals ik Roland en Curt graag hoor. Stemt me positief voor het album. Jammer dat ‘Stay’ er ook op staat, die vond ik maar matig.

Overigens een mooi interview in The Guardian. Geeft een goed inzicht wat er zich de laatste jaren heeft afgespeeld, voornamelijk bij Roland. Heftig.

Het titelnummer is inderdaad prachtig, harmonieus en fraaie samenzang. Weliswaar wat ingetogen maar de licht aanzwellende arrangementen maken het tot een fijne zit. Van de eerder vrijgegeven song; Stay word ik niet echt warm. Benieuwd waar de mannen mee komen straks.

Titelnummer fraai. Beladen song met de TFF sound voorop in een eigentijdser jasje.
Mooi dat ze weer terug zijn.

Oei.

Ergens is het titelnummer wel okay. Een soort van recyclen van Everybody Wants to Rule the World, maar wat zijn die drums lelijk electronisch en waar zijn de bas en gitaar? Zwaar electronisch/synth gedreven pop.

De stemmen zijn wel mooi, ook het tweestemmige, maar omdat het zo overgeproduceerd is, verzuipt de zang ook wel een beetje.

Een goede, niks aan de hand-synthpop-song maar niet iets waar ik voor warm ga lopen. Wat dat betreft past het precies in het rijtje van de 'comebacks' van Billy Idol en Johnny Hates Jazz.