menu

Neil Young & Crazy Horse - Barn (2021)

mijn stem
3,68 (87)
87 stemmen

Canada
Rock
Label: Reprise

  1. Song of the Seasons (6:04)
  2. Heading West (3:22)
  3. Change Ain't Never Gonna Come (2:53)
  4. Canerican (3:12)
  5. Shape of You (2:55)
  6. They Might Be Lost (4:32)
  7. Human Race (4:14)
  8. Tumblin’ Thru the Years (3:19)
  9. Welcome Back (8:28)
  10. Don't Forget Love (3:48)
totale tijdsduur: 42:47
zoeken in:
avatar van vanwijk
4,0
Ik ben eerlijk gezegd niet zo onder de indruk dit keer. En dat overkomt me niet vaak bij Neil.
Ik herken wel wat harm 1985 en Stijn zeggen, de SWA sound, maar daar zit m.i. veel meer spanning in. Ik vind het “ronduit saai” na een eerste luisterbeurt. Uiteraard gaat het vaker voorbij komen dus kan het nog draaien. Maar toch..i.t.t. harm 1985 houd ik het nog ff bij Colorado.
Wel een prachtig Neiljaar, 2021 met Young Shakespeare, Carnegie Hall en Archives II, pure verwennerij wat mij betreft.

avatar van vanwijk
4,0
vanwijk schreef:
Ik ben eerlijk gezegd niet zo onder de indruk dit keer. En dat overkomt me niet vaak bij Neil.
Ik herken wel wat harm 1985 en Stijn zeggen, de SWA sound, maar daar zit m.i. veel meer spanning in. Ik vind het “ronduit saai” na een eerste luisterbeurt. Uiteraard gaat het vaker voorbij komen dus kan het nog draaien. Maar toch..i.t.t. harm 1985 houd ik het nog ff bij Colorado.
Wel een prachtig Neiljaar, 2021 met Young Shakespeare, Carnegie Hall en Archives II, pure verwennerij wat mij betreft.

Potverdikkie, vergeet ik gewoon Way Down in The Rust Bucket! Dat is een omissie! En is Archives II wel uit 2021 (ik kreeg hem op mijn 60ste verjaardag, april van dit jaar) want ik zag 2020 staan.
Evengoed een fantastisch Neiljaar!

avatar van Twinpeaks
3,5
Ik ben om .
Welcome Back is toch wel een song die wat tijd nodig heeft , maar mij nu wel heeft gepakt .
Afgelopen nacht , in een donkere stille huiskamer kwam ie toch wel binnen.

avatar van motel matches
Die Ed Sheeran cover is nog wel aardig gedaan, in ieder geval beter dan het origineel.

avatar van harm1985
3,5
Halverwege de eerste luisterbeurt. Ik ben eigenlijk best positief gestemd. Ja, de tekst van Canerican is een beetje suf en het is jammer dat hij wordt weggedraaid, net als er een lekkere jam aankomt, maar het is niet anders. Met de sound van dit album is niks mis, lekkere mix van rustige nummers en harde stampers.

Song of the Season is gewoon een ijzersterke opener, Heading West een lekkere rocker en ook songs als They Might Be Lost zijn gewoon prima.

Misschien wel zijn beste album sinds Psychedelic Pill, ondanks dat dit het zoveelste album is met min of meer dezelfde boodschap. Maar ik trek dit beter dan wanneer het met POTR word gedaan. Crazy Horse maakt iets in Young los wat een andere band niet lukt.

Tuurlijk klinkt het af en toe wat rommelig, maar of het album er beter van wordt door de nummers te gaan polijsten, ik denk het niet.

Tijd dat hij weer eens op tournee gaat met Crazy Horse. Dit album verdient het.

avatar van Jake Bugg
3,5
Eerste indruk is ook wel positief na 1 luisterbeurt.
Het rommelige draagt voor mij toe aan de sfeer van het album.

Ik herken een ander nummer in They Might Be Lost' maar kan het niet thuisbrengen.

avatar van vanwijk
4,0
Ook vanuit hier een positieve eerste indruk. Kan me vinden in wat harm1985 aangeeft.
Lekker toeren zou mooi zijn. Ook ik vind zijn albums met CH vele malen beter dan met POTR terwijl het laatste live-optreden met POTR groots was, beter dan zijn PP Tour een aantal jaren terug.
Weet nog niet of ik dit echt veel beter vind dan Colorado, daar moet ik nog eens voor gaan zitten.

avatar van henk01
3,0
Opener is iig al lekker. Als de rest ook zo is ga ik tot aanschaf over

avatar van harm1985
3,5
Zo sterk als de opener is, zo zwak de afsluiter (niet voor het eerst op een Neil Young album). Don't Forget Love is zwaar onder de maat.

Had graag wat fadeouts willen inruilen voor dit nummer.

avatar van harm1985
3,5
Jake Bugg schreef:
Eerste indruk is ook wel positief na 1 luisterbeurt.
Het rommelige draagt voor mij toe aan de sfeer van het album.

Ik herken een ander nummer in They Might Be Lost' maar kan het niet thuisbrengen.

Shape of You lijkt alvast op Distant Camera van Silver & Gold.

Ik baal stiekem toch wel een beetje van de fade-out op Canerican, begint hij net lekker een beetje the solo-en, draaien ze hem weg. Shape of You eindigt ook wat onnatuurlijk.

Zal wel iets te maken hebben met de lengte van het album en wat er op een LP past (42 minuten is al op het randje), maar zoals gezegd, had ik Don't Forget About Love graag ingeruild voor wat extra minuutjes Canerican.

avatar van harm1985
3,5
henk01 schreef:
Opener is iig al lekker. Als de rest ook zo is ga ik tot aanschaf over

Dit zou zomaar eens het eerste studioalbum kunnen zijn dat ik ga aanschaffen sinds Storytone.

avatar van vanwijk
4,0
Hij komt gewoon in het rijtje !

motel matches schreef:
Die Ed Sheeran cover is nog wel aardig gedaan, in ieder geval beter dan het origineel.
Hoe bedoel je cover?

avatar van blaauwtje
4,0
Na een paar luisterbeurten op spotify, overgegaan tot aanschaf, het prachtige openingsnummer pakte me direct al bij de lurven, het voerde me direct terug naar het najaar van 1982, Ahoy, Neil op een kruk op het podium, akoestische gitaar en een sublieme Nils Lofgren op de accordeon, samen Comes a time uitvoerend.

Ik zal niet beweren dat Songs of te season die ervaring evenaart, maar het greep me direct, daarna alle tien songs goed beluisterd, ondanks ( misschien wel dankzij) het dunne stemgeluid van Neil wordt deze lp de komende tijd veel gedraaid, het heerlijk rommelige,gruizige geluid van Crazy Horse weer in me op nemend, de mooiste Neil & CH plaat sinds jaren, misschien wel sinds decades.

avatar van Frans van Laarhoven
4,0
Prima album, goede mix van wat steviger en rustiger songs.

avatar van Poles Apart
3,0
De nieuwste editie van MOJO magazine bevat een gratis CD met Neil Young nummers, een fraaie sampler van z'n (meer recente) werk, met twee nummers van dit album (#2 en #8).

Neil is wat, 180? en jamt met wat vrienden. Prima toch? Nee, het is niet 'goed' of relevant meer, en het had eigenlijk niet uitgebracht hoeven worden, maar daar ga ik niet over, dus het is er. De heren hebben vast plezier gehad bij het maken en er zijn nog steeds mensen die er geld voor betalen. Ik luister dit album af en ben blij dat ik er niet voor betaald heb want het is een overbodig album, en dan ga ik verder.

avatar van Twinpeaks
3,5
Gemengde gevoelens bij deze . Als het goed is , is het ook direct goed .(Canerican , Human Race) , maar als het dan ook slecht is , dan krijg ik plaatsvervangende schaamte (Don't Forget Love). Voor de rest is het degelijk maar wederom niet urgent . Young is in zijn twillight years en doet waar hij zin in heeft, maar voor iemand die in het verleden zulke sterke nummers heeft geschreven is het verschil de laatste jaren wel heel erg groot.
Ik heb soms het idee dat hij er geen zin in heeft maar er contractueel een album moet volgen. Veel songs zouden met wat meer aandacht beter kunnen zijn . Is het album daarmee slecht ? Nee, het loopt prima door ,bevat alle aspecten van een Young/CH album en gezien de fysieke gesteldheid van de mannen die ik in de video zag , zou dit misschien best wel een van de laatste CH albums kunnen zijn. In dat opzicht is het niet de gewenste/gedroomde afsluiting van een tijdperk. Maar de tijd zal het leren.3 en halve ster voor deze .

avatar van Michiel Cohen
1,0
De zwanenzang die ergens in de seventees of eighties is ingezet duurt maar voort.

avatar van erwinz
3,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Crazy Horse - Barn - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young & Crazy Horse - Barn
Neil Young haalde zijn oude maten van Crazy Horse naar een oude schuur in de Rocky Mountains en slaagt er wederom in om een album af te leveren dat regelmatig wat met je doet

Natuurlijk gaat Neil Young geen albums meer maken die net zo goed zijn als zijn klassiekers uit de jaren 60 en 70, maar zo af en toe zit er nog een album in dat absoluut de moeite waard is. Het geldt voor de meeste albums die Neil Young de afgelopen twee decennia maakte met Crazy Horse en het geldt zeker voor het deze week verschenen Barn. Neil Young en zijn band klinken af en toe nog net zo rauw en gruizig als in hun jonge jaren, maar er is dit keer ook veel ruimte voor meer ingetogen songs. De stem van Neil Young is inmiddels oud en versleten en ook in muzikaal opzicht laten de ouwe rotten wel eens een steekje vallen, maar het maakt de beluistering van het vaak wat nostalgische Barn zeker niet minder aangenaam.

Het oeuvre van Neil Young is al sinds het begin van de jaren 80 wisselvallig, maar als de Canadese muzikant de samenwerking met zijn band Crazy Horse zoekt, pakt het vooralsnog meestal goed uit (een enkele stevige misser daargelaten). Neil Young duikt deze week voor de vijfde keer dit millennium op met zijn legendarische band.

Greendale uit 2003 was heel aardig, Americana uit 2012 ronduit slecht, maar Psychedelic Pill uit 2012 en Colorado uit 2019 vond ik uitstekende albums en veel beter dan het meeste dat Neil Young in deze periode zonder Crazy Horse maakte. Deze week verscheen weer een nieuw album van het stel, Barn.

Op voorhand weet je 100% zeker dat Neil Young en zijn band geen nieuwe Everybody Knows This Is Nowhere, Zuma of Rust Never Sleeps meer gaan maken en zelfs geen nieuwe Ragged Glory of Weld. Het doortrekken van het niveau van Psychedelic Pill en Colorado is met dit gegeven een prima prestatie en dat is precies wat Neil Young en Crazy Horse doen op Barn.

Ook op Barn geniet Crazy Horse gitarist Frank "Poncho" Sampedro, die op Zuma uit 1975 debuteerde, nog van zijn pensioen, maar E-Street Band gitarist Nils Lofgren, die natuurlijk ook een Crazy Horse verleden heeft, is net als op Colorado een waardig vervanger. De ritmesectie van Crazy Horse bestaat nog altijd uit bassist Billy Talbot en drummer Ralph Molina, die ook op Everybody Knows This Is Nowhere uit 1969 al van de partij waren.

Barn, dat werd opgenomen in een oude schuur bij het huis van Neil Young in de Rocky Mountains, ligt in het verlengde van het inmiddels twee jaar oude Colorado. Het album bevat een aantal ingetogen songs en een aantal songs met lekker schurend gitaarwerk. Wanneer Neil Young muziek maakt met Crazy Horse heb ik een duidelijke voorkeur voor het wat stevigere werk, maar op Barn domineren (helaas) de meer ingetogen songs, al ontspoort het incidenteel weer heerlijk.

Ook Barn kan natuurlijk weer niet tippen aan de klassiekers uit het verleden, maar ik vind het niveau ook dit keer heel behoorlijk. Barn klinkt als een album van een stel oude vrienden die ongedwongen muziek maken en mooie herinneringen ophalen. Het album klinkt losjes en ontspannen en over het algemeen genomen wordt er prima gemusiceerd door de ouwe rotten.

Ook in vocaal opzicht stelt het album me zeker niet teleur. Ik heb Neil Young de afgelopen twee decennia wel eens onvaster gehoord dan op Barn, al klinkt het allemaal wel wat kwetsbaar, wat gezien zijn leeftijd (Neil Young vierde vorige maand zijn 76e verjaardag) ook niet zo gek is.

Hoogtepunten zijn voor mij toch weer de songs waarin het gitaarwerk steviger en onmiskenbaar als Crazy Horse klinkt, maar ook de wat meer ingetogen songs hebben iets. Neil Young is inmiddels flink op leeftijd, maar hij klinkt in zijn teksten nog net zo strijdvaardig als in zijn jonge jaren, wat zijn muziek nog altijd voorziet van urgentie.

Het enige echte smetje op Barn vind ik het incidentele gebruik van de fade-out, die niet meer van deze tijd is en ons bovendien twee keer een prachtig ontsporende jamsessie ontzegt. Verder is het vooral degelijk. Barn voegt niets toe aan de klassiekers uit het verleden en weinig aan de albums die hij in het recentere verleden maakte, maar ik luister er toch weer graag naar. Erwin Zijleman

avatar van Stijn_Slayer
3,0
De bar(n) ligt iets hoger bij deze en het meer akoestische, rustieke geluid klinkt natuurlijker dan de laatste albums. Crazy Horse komt met sloppy spel beter uit de verf dan POTR en Nils brengt in ieder geval nog wat nuances.

Maar het voegt uiteindelijk niets toe aan een ouevre waarin misschien alles al gezegd en gedaan is. Het blijft daarnaast een wat gehaast geheel en ook hier zijn er nummers waarbij de zang eigenlijk niet kan, terwijl hij elders nog prima klinkt.

Als Neil een derde van zijn albums zou skippen en er wat langer de tijd voor zou nemen om een goede verzameling nummers te ontwikkelen, zou hij vanaf 2003 nog steeds alleen maar goede albums hebben uitgebracht. Nu is het de zoveelste waar ik mijn schouders voor ophaal.

avatar van Bartjeking
4,0
Ben het met je eens; er staan altijd een paar mooie nummers op die dan verzuipen in de middelmaat van de rest. Maar ik vind Barn wel wat wat beter dan de 'schouderophaal-albums' van de laatste jaren (m.n. albums als Peacetrail en Storytone). Zo subjectief als het maar zijn kan, maar met de Neil-bonus kom ik op een mooie 4 sterren. Zal ook te maken hebben met de clipjes uit de schuur, prachtig om die mannen muziek te zien maken. Het piept....het kraakt, maar ook daar zit schoonheid in.

avatar van Maestro B
Amai ni, toch wel wat onder de indruk van Welcome Back waar Neil Older Than He Ever Was toch heerlijk op zijn gitaar loos gaat. Wie een beetje gitaar speelt weet dat hoe minimalistisch zijn solo's lijken te zijn deze moeilijk te evenaren zijn ...

avatar van west
4,0
Mijn favoriete nummer lijkt me wel duidelijk: Heading..... west!

avatar van Jutter
Michiel Cohen schreef:
De zwanenzang die ergens in de seventees of eighties is ingezet duurt maar voort.


Dat je Neil's zwanenzang en de seventees al in één zin noemt zegt genoeg over je mening.

avatar van AOVV
Stijn_Slayer schreef:
Maar het voegt uiteindelijk niets toe aan een ouevre waarin misschien alles al gezegd en gedaan is. Het blijft daarnaast een wat gehaast geheel en ook hier zijn er nummers waarbij de zang eigenlijk niet kan, terwijl hij elders nog prima klinkt. .


Hier kan ik me wel in vinden. De plaat blijft wisselvallig, maar bevalt me beter dan verwacht. Want we zouden haast vergeten - door die geweldige overvloed aan live- en archief-uitgaves - dat het alweer een hele tijd geleden is dat hij nog eens een echt sterke plaat heeft gemaakt, dus dat verwacht ik eerlijk gezegd niet meer. Colorado was best goed, de akoestische versie van Storytone was wellicht de laatste die ik écht goed vond.

Crazy Horse doet het best goed hier, fraaie ondersteuning en wat feller als het moet. Young's zang is inderdaad hit or miss. Zo'n Shape of You, ik krijg er de rillingen van. Misschien ook wel typisch, want Young balanceert met zijn stem vaak op het randje. Wat het dus voor deze wordt, ik ben er nog niet helemaal uit. Want songs als de opener, Human Race en Welcome Back vind ik wel erg goed.

avatar van gastheerg
3,5
Het verstand: volslagen overbodige uitgave.

Het hart: lekker plaatje van een groep gasten die op een schandalig mooie plek een prima (ook niet meer dan dat) rock plaat hebben gemaakt. Hier en daar horen we wat broosheid die gelukkig niet is gecompenseerd door overproductie en truukjes.

Ik ben gewoon weer voor de vinylversie gegaan.

avatar van Cor
3,5
Cor
Ik vind het allemaal best wel heel erg aardig. OK, 'Dont' Forget Love' is wel van een behoorlijke nietszeggendheid, maar dat vergeef ik Neil Young en z'n kornuiten wel. Mijn favo artiest zit nou eenmaal behoorlijk in mijn 'weak spot' als het om vergevingsgezindheid aankomt. Maar de negen voorafgaande songs zijn allemaal OK tot lekker. Mooie afwisseling, van lekker stampend en stoempend ' op z'n Crazy Horse', tot muzikaal accoustisch mijmerend en overpeinzend, waarbij piano en zelfs een accordeon niet ontbreken. Mag op zijn leeftijd. Z'n eigen muzikale standaard uit de jaren '60-'70 erbij halen is zinloos. Dan zou 98% van de mensheid geen muziek hoeven uit te brengen. Dus lekker op z'n eigen merites beoordelen en dan zeg ik: "Lekkere laatste release van 2021 voor mij".

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Cor schreef:
Z'n eigen muzikale standaard uit de jaren '60-'70 erbij halen is zinloos. Dan zou 98% van de mensheid geen muziek hoeven uit te brengen. Dus lekker op z'n eigen merites beoordelen en dan zeg ik:


Dat valt wel mee. Cohen of Bowie hebben met hun laatste albums albums gemaakt die bij de beste van hun carrière horen. Bijv. Nick Cave of Tom Waits zijn ook een stuk constanter op gevorderde leeftijd. En voor klassieke componisten is het helemaal niet ongewoon om op latere leeftijd nog meesterwerken te schrijven.

5,0
Voor mij is dit gewoon het beste en meest consistente album dat Neil ooit heeft gemaakt. Hij doet nergens geforceerd of ouderwets aan, maar had zo in 1972 gemaakt kunnen zijn. De dag van aanschaf al vier keer gedraaid, en daarna wel vaker drie of twee keer per dag.
Dit klinkt allemaal zo natuurlijk, ongekunsteld en vertrouwd! Toen mn vriendin m per ongeluk op de repeat had, wat ik niet door had, dacht ik eerst bij t begin dat ik ff een topnummer van Harvest zo snel niet herkend had.
Geweldige balans tussen rustige accoustische nummers, en feedback escapades. Ijzersterke sfeer, en composities. En dat laatste nummer....... das gewoon een voorloper van de Muppetshow, gein! Welke artiest maakt de beste platen zo laat in zn carriere?; Psychedilic pill en Barn zijn mn twee favo's, das toch echt knap!

Gast
geplaatst: vandaag om 01:02 uur

geplaatst: vandaag om 01:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.