Placebo - Never Let Me Go (2022)

Surrounded by spies Pakt mij meteen bij de kladden. Met name de drumpartij! Muzikaal niet typisch een Placebo nummer, maar een zeer boeiend geheel! Kom maar op met het nieuwe album.

Het nieuwe album vind ik heel goed. Dat wil niet zeggen dat ik hem vernieuwend vind. Het is gewoon de sound die herkenbaar is uit 1000.Ik hou gewoon erg veel veel van hun sound. Voor mij is het het een album die ik geheel plat draai ouderwets op vinyl. Luister vooral eens naar de track Chemtrails. Een live optreden van deze Indie/emo/rock band heb ik veel zin. In het najaar mag ik hun weer zien. Voor degene die nooit gehoord hebben van Placebo. Begin met het album Black Market Music. Naar mijn ogen het rauwste album en beste tevens. Iedereen mag een andere mening hebben hierover.

Al 28 jaar maken Brain & Stefan samen muziek en na een pauze-break van 9 jaar ‘n album als dit neerzetten. Respect! Een vol uur nieuwe muziek die zeer vertrouwd klinkt en tegelijk geïnspireerd.
Enkele keien van singels, Voldoende afwisseling en geen skipmoment te bekennen.
In vergelijk met de Placebo uit de Nineties bevalt de 2022 versie mij per saldo beter, vermoedelijk omdat de zelfde muzikaliteit toen dicht geplamuurd was in gitaarmuren en hetzelfde rauwe geluid nu opener is.
Na 2 draaingen dus al naar 4,5*

Conditionering zeker zoiets? Na een paar noten Placebo al direct aangename roes proeven, de broeierige opwinding van festivalweiden? Dat gevoel, nu dus ook met de onverwacht glorieuze terugkomst van een daar altijd overweldigende headliner, met huidige kern, het duo Brian Molko en Stefan Olsdal. Lijkt het zelfs alsof ze wel helemaal nooit zijn weggeweest. Edoch hier komen ze, tot veler verrassing en goed negen jaar later, toch met een oersterk album op de proppen, dertien pakkende rocksongs alweer, gegarandeerd goed voor een boeiende gloednieuwe setlist. Ze hadden naar verluidt gewoon weer zin om, eens de neuzen in de goede richting, als groep volop vooruit te kijken. Niet dat hun serieuze aanhang sedert de nineties ook maar een fractie was geslonken. Neen, alleen even geen verbluffende oldies-best-of-tours meer, of zaken van dat slag, maar precies als toen, als bij een echte hergeboorte, vertrouwd en fris klinken. Weer van de grond opbouwen en vertalen naar vandaag. Nieuwe items in chaotische tijden en des te meer in gloeiende kwaadheid zingen over hun grote nihil, over hun in angst en vrees tobben over de pijnlijke stand van de wereld, seksualiteit en teloorgang. Een schreeuwende cover daarom die al direct boekdelen spreekt.

Die kundigheid om met stijl de draad herop te nemen gewoon daar waar ie was neergelegd, die hebben ze dus, blijkbaar. Inderdaad en voor hen lonkt daardoor onmiddellijk, vol elektriciteit, warme gloed en Placebo-glamour, het pad weer recht omhoog, niet meer verder vlak glijdend op verstenend succes.

Zo horen we ze dus weer graag, dat Placebo, die sound van hen als geen ander. Molko, karakterman met kenmerkende van vloeibaar metaal en mysterieze erotiek doortrokken stembanden. Ze versmelten hun jams en experimenten met vaak muren van gitaren en elektronica tot donkere stuwende alternatieve rock. Tegelijk aantrekkelijk en toegankelijk hun melodieën en alles altijd zo kunstig gearrangeerd.

Cryptische opener 'Forever Chemicals' is ijzersterk. Opstarten met geagiteerde ketelpercussie, 't blijkt een vervormde harp, kort stotende drums, verdraaide gitaren en verstoord glinsterende synths, helemaal rond de als vertrouwd bezwerend croonende Molko. Het meeslepende 'Beautiful James', genderonduidelijke relatie-/liefdesong, teder zwevende techrocker op een bedje van zware elektro en gitaren. Energieboost 'Hugz', rocker met fraaie synth-en gitaarmelodielijnen, bijna mysantrope mijmering over de dualiteit van een omhelzing, verbergen versus intimiteit. Het schitterende 'Happy Birthday in the Sky', midtempo, met pakkend refrein en shoegaze-outro, Molko's emotionele verjaardagswens voor afgestorvenen alom, daarbij ook nog donkerweg "I want my medicine, give me my medicine"-declamerend.

Dan verrassende switch, het voor Placebo atypisch blije 'The Prodigal', een door orkest en strijkers gedragen song met stuwende pizzicato's en deinende tegenbewegingen, simpelweg een bitterzoet nummer over sterven. Het dramatische 'Surrounded by Spies', mysterieus propagerend opstartend, uitbloeiend in steeds hevigere percussie, waanzin onder een duister gesternte, Molko's vrijheid door de lens van paranoia, privacy uitgehold en gestolen door de je omringende samenleving. Het melodieuze 'Try Better Next Time', Moeder Natuur is extreem moe geworden van zijn bewoners. Op aanstekelijke bijna poppy groove voortmarsjerende rouwzang voor een wegzinkende mensheid. 'Sad White Reggae', een stevig upbeatnummer met lekkere basgroove en energieke gitaren.

'Twin Demons', op regelrechte Kings of Leon- groove kolkende hitrocker, yoga-geïnspireerde song over de dubbele demonen van verslaving en depressie. 'Chemtrails', prachtig opgebouwde en geinstrumenteerde postpunker. Molko's fuck-you aan de Brexit, reden ook van zijn definitief vertrek uit Engeland. In de dramatische pianoballad 'This Is What You Wanted' gaat Molko in dialoog met zichzelf. Boodschap: schuif je fouten niet af op anderen. Het ingetogen ritmische 'Went Missing', mooie ballad met veel bespiegelend parlando van Molko over zijn manier van zijn en overleven in relaties, in een wereld vol drugs, verslavingen en ziekten.
De kaakslag 'Fix Yourself', het zoemende anti-'Fix You'-Coldplay-nummer, waarom mensen willen repareren, laat ze zelf eerst eens nadenken!

Placebo is muzikaal nooit de weg van hun tijdsgenoten-Britpoppers ingeslagen, steevast volgden ze de compexere richtingen als die van The Cure, David Bowie of Lou Reed. Zoveel jaren later kunnen ze zo nog steeds gezwind tot aan de pieken van hun muzikale himalaya vol toppers geraken. Zoveel ouder en wijzer warmen ze er zich nog steeds aan hun heilige vuur. Vitaal en relevant als nooit tevoren.

Beautiful James vond/vind ik een geweldig nummer, maar de andere singles vielen wat minder goed in de smaak. Surrounded By Spies is als los nummer wat repetitief, maar na Happy Birthday/The Prodigal is het heerlijk beuken. Sowieso staan er geen skipmomenten op dit album. Het album knalt vanaf Forever Chemicals in één ruk door tot het eind. Een knappe prestatie van deze band.

Placebo kan nog steeds goed meekomen, getuige dit degelijke (maar niet opzienbarende) album. Het songmateriaal is over de hele linie genomen best goed en het geluid is op en top Placebo. Tekstueel wordt er iets teveel in herhaling gevallen en er zijn weinig tracks die er echt in positieve zin uitspringen, met tevens een dip in kwaliteit naar het einde toe, maar al met al kan de band op deze manier nog wel een tijdje mee.

Van de vorige twee Placebo's werd ik lichtelijk depressief. Pure middelmaat van een band zonder inspiratie (op een enkel aardig liedje na). Extra pijnlijk omdat hun eerste albums zo ongekend geweldig waren.
Daarom heb ik even gewacht voor ik me aan deze waagde. Het doet pijn om naar artiesten te luisteren van wie het vuur is uitgedoofd.

Beautiful James kende ik al. Beetje paint-by-numbers, op zich redelijk synthesizer hookje dat voorspelbaar wordt uitgewerkt, word er niet heel warm van.
Veelzeggend dat dit de single is terwijl het klinkt als vulmateriaal voor Meds (hun minste album uit de goede periode). De lat ligt dus nog steeds een stuk lager dan voorheen.

De overige nummers in vogelvlucht geluisterd. Surrounded By Spies staat me nog het meeste bij.. had misschien nipt op Black Market Music meegekund.

De rest bevestigt wel wat ik verwachtte. Ja, het is beter dan Loud Like Love, maar ligt daar nog altijd dichter tegenaan dan tegen hun beste tijd.

Voorlopig een 2,5 * maar ik luister nog wel een paar keer om te kijken of ik iets over het hoofd heb gehoord.

Tweede deel van het album is in mijn opzicht sterker dan het eerste. Op het al bekende Beautiful James na niet echt geweldig dus het was doorzetten (en ik heb fuck all te doen tijdens lange busrit).

Maar vanaf track 7 begint het interessant te worden. Chemtrails is lekker en Fix Yourself heerlijke afsluiter. Voor nu een magere 3, maar blijf hem even checken.

Sterke plaat, pakt me beet, neemt me mee, maakt me blij,
5 sterren is de max hier, maar krijgt 10 sterren.