Placebo - Never Let Me Go (2022)

Het nieuwe album vind ik heel goed. Dat wil niet zeggen dat ik hem vernieuwend vind. Het is gewoon de sound die herkenbaar is uit 1000.Ik hou gewoon erg veel veel van hun sound. Voor mij is het het een album die ik geheel plat draai ouderwets op vinyl. Luister vooral eens naar de track Chemtrails. Een live optreden van deze Indie/emo/rock band heb ik veel zin. In het najaar mag ik hun weer zien. Voor degene die nooit gehoord hebben van Placebo. Begin met het album Black Market Music. Naar mijn ogen het rauwste album en beste tevens. Iedereen mag een andere mening hebben hierover.

Bij het nummer The Prodigal hoor ik de gehele tijd de champions league hymne

Verder best een goed album, geen wereldtopper maar kan hier met plezier naar luisteren. Alles nog even laten bezinken vooralleer ik stem.

Die heb ik: Without You I'm Nothing

Wat kan ik het toch waarderen dat bands muziek maken zoals ze dat vroeger ook deden. Heerlijke nieuwe plaat die zo vertrouwd klinkt, heel blij mee

Ik hoor er vooral Under Pressure in van Queen en Bowie, tegen het einde van het nummer. Reeds hierboven ook al benoemd.

#metoo

Met de mooiste overgang aller tijden tussen de titelsong en Allergic. Nog elke keer een lichte huivering bij zoveel moois.

Ik vind trouwens op bijna elk album een groot verschil tussen de uitschieters en de mwah, wel aardig nummers, ook hier weer. Bij Hugz bijvoorbeeld heb ik nu al skip-track-drang.

Maar goed, net als bij Suede kan Placebo rekenen op mijn longlasting support, still going strong

(Beautifl James krijg ik al dagen niet uit m'n hoofd)

En ik doelde op de uitspraak dat je een andere mening mocht hebben van user paik over wat het beste album van ze is

Ze flikken het weer, om telkens weer een goed en mooi album af te leveren. Kijk er naar uit om ze weer live te zien in Ziggo Dome

Al 28 jaar maken Brain & Stefan samen muziek en na een pauze-break van 9 jaar ‘n album als dit neerzetten. Respect! Een vol uur nieuwe muziek die zeer vertrouwd klinkt en tegelijk geïnspireerd.
Enkele keien van singels, Voldoende afwisseling en geen skipmoment te bekennen.
In vergelijk met de Placebo uit de Nineties bevalt de 2022 versie mij per saldo beter, vermoedelijk omdat de zelfde muzikaliteit toen dicht geplamuurd was in gitaarmuren en hetzelfde rauwe geluid nu opener is.
Na 2 draaingen dus al naar 4,5*

Wat een plaat. Singles waren al top maar de rest doet er niet veel voor onder. Die opener is fantastisch en went missing is ook geweldig, evenals Chemtrails. Dit kan zomaar eens mijn favo Placebo album worden

Snap ik , sommige users delen je mening dus. Zowel dat je een ander album het beste kan vinden als het gegeven dat ik Without You I'm Nothing ook bij mij op 1 staat, sterker nog, die staat in mijn top 10 albums.

Een heel behoorlijk album. Afgelopen donderdag heb ik in de uitzending 2) Beautiful James gedraaid. Die was al eerder uitgebracht.

Conditionering zeker zoiets? Na een paar noten Placebo al direct aangename roes proeven, de broeierige opwinding van festivalweiden? Dat gevoel, nu dus ook met de onverwacht glorieuze terugkomst van een daar altijd overweldigende headliner, met huidige kern, het duo Brian Molko en Stefan Olsdal. Lijkt het zelfs alsof ze wel helemaal nooit zijn weggeweest. Edoch hier komen ze, tot veler verrassing en goed negen jaar later, toch met een oersterk album op de proppen, dertien pakkende rocksongs alweer, gegarandeerd goed voor een boeiende gloednieuwe setlist. Ze hadden naar verluidt gewoon weer zin om, eens de neuzen in de goede richting, als groep volop vooruit te kijken. Niet dat hun serieuze aanhang sedert de nineties ook maar een fractie was geslonken. Neen, alleen even geen verbluffende oldies-best-of-tours meer, of zaken van dat slag, maar precies als toen, als bij een echte hergeboorte, vertrouwd en fris klinken. Weer van de grond opbouwen en vertalen naar vandaag. Nieuwe items in chaotische tijden en des te meer in gloeiende kwaadheid zingen over hun grote nihil, over hun in angst en vrees tobben over de pijnlijke stand van de wereld, seksualiteit en teloorgang. Een schreeuwende cover daarom die al direct boekdelen spreekt.

Die kundigheid om met stijl de draad herop te nemen gewoon daar waar ie was neergelegd, die hebben ze dus, blijkbaar. Inderdaad en voor hen lonkt daardoor onmiddellijk, vol elektriciteit, warme gloed en Placebo-glamour, het pad weer recht omhoog, niet meer verder vlak glijdend op verstenend succes.

Zo horen we ze dus weer graag, dat Placebo, die sound van hen als geen ander. Molko, karakterman met kenmerkende van vloeibaar metaal en mysterieze erotiek doortrokken stembanden. Ze versmelten hun jams en experimenten met vaak muren van gitaren en elektronica tot donkere stuwende alternatieve rock. Tegelijk aantrekkelijk en toegankelijk hun melodieën en alles altijd zo kunstig gearrangeerd.

Cryptische opener 'Forever Chemicals' is ijzersterk. Opstarten met geagiteerde ketelpercussie, 't blijkt een vervormde harp, kort stotende drums, verdraaide gitaren en verstoord glinsterende synths, helemaal rond de als vertrouwd bezwerend croonende Molko. Het meeslepende 'Beautiful James', genderonduidelijke relatie-/liefdesong, teder zwevende techrocker op een bedje van zware elektro en gitaren. Energieboost 'Hugz', rocker met fraaie synth-en gitaarmelodielijnen, bijna mysantrope mijmering over de dualiteit van een omhelzing, verbergen versus intimiteit. Het schitterende 'Happy Birthday in the Sky', midtempo, met pakkend refrein en shoegaze-outro, Molko's emotionele verjaardagswens voor afgestorvenen alom, daarbij ook nog donkerweg "I want my medicine, give me my medicine"-declamerend.

Dan verrassende switch, het voor Placebo atypisch blije 'The Prodigal', een door orkest en strijkers gedragen song met stuwende pizzicato's en deinende tegenbewegingen, simpelweg een bitterzoet nummer over sterven. Het dramatische 'Surrounded by Spies', mysterieus propagerend opstartend, uitbloeiend in steeds hevigere percussie, waanzin onder een duister gesternte, Molko's vrijheid door de lens van paranoia, privacy uitgehold en gestolen door de je omringende samenleving. Het melodieuze 'Try Better Next Time', Moeder Natuur is extreem moe geworden van zijn bewoners. Op aanstekelijke bijna poppy groove voortmarsjerende rouwzang voor een wegzinkende mensheid. 'Sad White Reggae', een stevig upbeatnummer met lekkere basgroove en energieke gitaren.

'Twin Demons', op regelrechte Kings of Leon- groove kolkende hitrocker, yoga-geïnspireerde song over de dubbele demonen van verslaving en depressie. 'Chemtrails', prachtig opgebouwde en geinstrumenteerde postpunker. Molko's fuck-you aan de Brexit, reden ook van zijn definitief vertrek uit Engeland. In de dramatische pianoballad 'This Is What You Wanted' gaat Molko in dialoog met zichzelf. Boodschap: schuif je fouten niet af op anderen. Het ingetogen ritmische 'Went Missing', mooie ballad met veel bespiegelend parlando van Molko over zijn manier van zijn en overleven in relaties, in een wereld vol drugs, verslavingen en ziekten.
De kaakslag 'Fix Yourself', het zoemende anti-'Fix You'-Coldplay-nummer, waarom mensen willen repareren, laat ze zelf eerst eens nadenken!

Placebo is muzikaal nooit de weg van hun tijdsgenoten-Britpoppers ingeslagen, steevast volgden ze de compexere richtingen als die van The Cure, David Bowie of Lou Reed. Zoveel jaren later kunnen ze zo nog steeds gezwind tot aan de pieken van hun muzikale himalaya vol toppers geraken. Zoveel ouder en wijzer warmen ze er zich nog steeds aan hun heilige vuur. Vitaal en relevant als nooit tevoren.

Beautiful James vond/vind ik een geweldig nummer, maar de andere singles vielen wat minder goed in de smaak. Surrounded By Spies is als los nummer wat repetitief, maar na Happy Birthday/The Prodigal is het heerlijk beuken. Sowieso staan er geen skipmomenten op dit album. Het album knalt vanaf Forever Chemicals in één ruk door tot het eind. Een knappe prestatie van deze band.

Bewonderend hoe hun geëvolueerde geluid naar de huidige tijd weer net zo scherp en relevant klinkt als voorheen, mede als de songwriting. Maar zodra henrie9 zijn recensie geschreven heeft weet je dat alles eigenlijk wel al zo goed als gezegd was

Vanavond mag ik Placebo voor het eerst live aanschouwen, in de Melkweg. Heel, héél veel zin in!

laat je hier weet hoe het was ?

Volgens mij ben je een beetje in de war met Pinky & The Brain.

Ben hier wel benieuwd naar. De hoes daarentegen is uitgekauwd en cheesy, jammer.

Machtig en bezwerend gedurende de hele show, in een volgepakte Melkweg met uitbundig publiek En verklaarbaar, voor velen waaronder mij zal het waarschijnlijk het eerste concert in lange tijd geweest zijn. Een 'grote' band in een kleine zaal was de ideale terugkeer.
Voor mijn gevoel wel een wat korte show, maar kijkend naar oudere setlists is 17 (tot 20) nummers wel een beetje Placebo's standaard.
Met Forever Chemicals en Beautiful James als eerste twee nummers was het ook meteen duidelijk hoe goed dit nieuwe materiaal live werkt. Het geluid stond vol open en de gitaren gingen snoeihard, dus de toon was meteen gezet. Zonder oordoppen zou ik het einde niet gehaald hebben

In het begin leek het of ze de gehele nieuwe plaat chronologisch gingen spelen, met om de twee nummers een ouder nummer tussendoor. Maar na 4 nieuwe nummers met Scene of the Crime en Speak in Tongues tussendoor, werd The Prodigal helaas overgeslagen. Met Surrounded by Spies als volgende nummer werd het tempo wel heerlijk hoog gehouden, en daarna werd het sowieso een meer afwisselende en minder voorspelbare songvolgorde.

Naast eerder genoemde nummers met Too Many Friends en For What It's Worth er bij lag de focus wel duidelijk op de laatste 3 albums, en daarmee werden ook meteen alle Placebo-klassiekers gemeden.
Met Speak in Tongues en Protect Me from What I Want speelde ze wel twee van mijn grootste persoonlijke favorieten, dus ik heb niks te klagen. Al was een This Picture bijvoorbeeld wel welkom geweest.

Concertafsluiter (/Kate Bush cover) Running Up that Hill was ook direct het enige echt bekende nummer in de setlist, maar alles wat vanavond gespeeld werd werd met groot enthousiasme ontvangen en de focus zou op voorhand natuurlijk op de nieuwe plaat liggen. Went Missing was daarbij het grootste hoogtepunt.

Al met al overtuigde Placebo met hun ervaring en ijzersterke nieuwe album. Brian en Stefan hebben verder geen woord gesproken, maar ze hadden er duidelijk plezier in. Bovenal fijn om weer gewoon een concert bijgewoond te hebben, zonder alle poespasmaatregelen.
Daarbij was het telefoonverbod in de concertomgeving voor mij een primeur, maar zoals gehoopt kwam het de concertbeleving zeer ten goede. Heerlijke avond!

Placebo Concert Setlist at Melkweg Oude Zaal, Amsterdam on March 28, 2022 | setlist.fm

Aangenaam verrast door de nieuwe cd met een magische opener (Forever Chemicals), herkenbare typische Placebo nummers (Beautiful James, Try Better Next Time, Twin Demons), verrassende uitstapjes (Surrounded by Spies, The Prodigal) en de 3 afsluitende nummers als mooi rustig(er) einde.
Vooral de afwisseling tussen de nummers maakt het album erg fijn om te luisteren.

Jammer dat gisteren in De Melkweg het geluid erg hard was en alles dicht werd geplamuurd zonder ook maar even gas terug te nemen.

jerome988

Eindelijk weer eens een echt goed album van Placebo, daar hebben we meer dan 15 jaar op moeten wachten. Ik mis een beetje de dynamiek van hun beste albums Black Market Music en (vooral) Without You I'm Nothing, maar op zich weinig te klagen. De band heeft zich weten te vernieuwen en is toch herkenbaar gebleven. Wel jammer dat The Prodical zo opzichtig gejat is van Join Me van HIM.

Geweldig album, enkel de laatste 2 nummers hadden wmb niet meer gehoeven.
Hugz vind ik wel erg lekker

Ik vind Hugz ook heerlijk stevig. De gitaren knallen lekker in deze song. Sad White Reggae is ook een favoriet van me. So ontzettend catchy

Sad White Reggea, Hugz en Surrounded by Spies zijn mijn 3 aangevinkte favorieten hier

Placebo kan nog steeds goed meekomen, getuige dit degelijke (maar niet opzienbarende) album. Het songmateriaal is over de hele linie genomen best goed en het geluid is op en top Placebo. Tekstueel wordt er iets teveel in herhaling gevallen en er zijn weinig tracks die er echt in positieve zin uitspringen, met tevens een dip in kwaliteit naar het einde toe, maar al met al kan de band op deze manier nog wel een tijdje mee.

Heb het album zo’n 5 keer beluisterd. Veel beter dan de twee vorige die op automatisch piloot ingespeeld waren. De up tempo catchy songs ( twin demons, beautiful James, chemtrails, try better net time )worden terug afgewisseld met enkele rustige songs ( The prodigal, went missing, this is what you wanted ) en dat is waar Placebo zo goed in is.

En in de coupletten van ‘Fix yourself’ moet ik aan ‘How to disappear completely’’ van Radiohead denken. Sterke plaat inderdaad, had er eigenlijk niet meer op gerekend dat ze dit in zich hadden.

Went Missing is ook 1 van mijn persoonlijke hoogtepunten. Naar het eind toe als die Synthesizer en gitaar er in komen bezorgen me wel kippenvel.

Ligt het aan mij of heeft The Prodigal wel heel veel weg van Save Your Tears van The Weeknd?

Ook hoor ik op een gegeven moment in het orkest de exacte melodie van Queen's Under Pressure ("love dares you to change your way of caring")