menu

Jack White - Entering Heaven Alive (2022)

mijn stem
4,05 (69)
69 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Third Man

  1. A Tip from You to Me (2:42)
  2. All Along the Way (3:52)
  3. Help Me Along (4:46)
  4. Love Is Selfish (2:52)
  5. I’ve Got You Surrounded (With My Love) (4:24)
  6. Queen of the Bees (2:30)
  7. A Tree on Fire from Within (2:59)
  8. If I Die Tomorrow (2:59)
  9. Please God, Don't Tell Anyone (4:00)
  10. A Madman from Manhattan (4:26)
  11. Taking Me Back (Gently) (4:35)
totale tijdsduur: 40:05
zoeken in:
avatar van corn1holio1
Taking me back is alvast veelbelovend!

avatar van sj0n88
Love Is Selfish vind ik me toch een partij bloedmooi.

avatar van coldwarkids
corn1holio1 schreef:
Taking me back is alvast veelbelovend!


Die staat niet op deze plaat!

avatar van corn1holio1
coldwarkids schreef:
(quote)


Die staat niet op deze plaat!

de gently versie he cwk

avatar van coldwarkids
corn1holio1 schreef:
(quote)

de gently versie he cwk


Was gewoon een terechte opmerking aangezien die zoveel gedraaid word.

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Fear of the Dawn vond ik pittig: iets te veel gekkigheid misschien. En nu is er dan Entering Heaven Alive, wat wel te verwachten was; een album dat compleet anders klinkt.

Dat Jack een Prince-fan is moge bekend zijn, en op het funky/jazzy I’ve Got You Surrounded (With My Love) is dat goed hoorbaar.

Verder is het ook nu wel weer gekkigheid op een ongelooflijk goede manier gedaan. Lieflijker dan de voorganger (soms ervaar ik een Beck-benadering zoals op If I Die Tomorrow of A Madman from Manhattan) en meer folk-invloeden.

Ik kan me goed voorstellen dat liefhebbers van Fear of the Dawn dit maar niks vinden: Jack White gaat Disney of zo. Heel andere gekkigheid.

Maar hiermee toont White wel aan dat het een grote meneer is die mensen op het verkeerde been weet te zetten, niet bang is voor het experiment en doet waar hij zin in heeft. Mij heeft ie in elk geval enorm weten te verrassen met dit album en hij doet mij er meer plezier mee dan Fear of the Dawn. Voor anderen zal het ongetwijfeld andersom zijn. Mooi toch?!

avatar van Sven Vermant
4,0
geplaatst:
Klinkt veelbelovender dan de vorige 2 albums bij de eerste luisterbeurt.

avatar van west
4,5
geplaatst:
Twee (erg) goede platen in ruim 3 maanden? Jack White doet het 'gewoon'!

Oh ja: en tussendoor nog even een weergaloos concert geven in Amsterdam.

avatar van west
4,5
geplaatst:
Jack White komt met een rustiger plaat dan de voorganger van kort geleden Fear of the Dawn. Mooi voorbeeld hiervan is Taking Me Back wat op beide albums in een andere uitvoering staat. De stijl van deze plaat is een soort mix van rock, blues en country, knap gedaan. Toch blijft het herkenbaar Jack White en sommige songs doen mij ook weer denken aan de rustiger nummers van the White Stripes.

Er staan eigenlijk alleen maar goede tot zeer goede songs op dit Entering Heaven Alive. Goede voorbeelden zijn All Along the Way, Love Is Selfish & I’ve Got You Surrounded (With My Love). Het album is gevuld met veel mooie melodieën en natuurlijk uitstekend uitgevoerd en neergezet door Jack en zijn band. De productie is weer om door een ringetje te halen en het gekleurde vinyl van Third Man Records is top en ziet er mooi uit, net als het artwork trouwens. Wel een erg fijne plaat dit Entering Heaven Alive!

avatar van Ayreonfreak
geplaatst:
Alleen de cover alleen al is zo intrigerend dat het uitnodigt te luisteren. Terwijl ik echt helemaal niets heb met Jack White.

avatar van JVT
4,5
JVT
geplaatst:
Prachtplaat! Ik denk zijn beste solo plaat. Ik hou normaal gezien meer van het stevige gitaar werk, maar dit is zo goed gedaan, hele goeie songs met goede instrumentatie.

avatar van vinylbeleving
geplaatst:
Bij het eerste nummer dacht ik even dat Hunky Dory van Bowie opstond, maar dan met 2022 productie.
Duidelijk een ode of geïnspireerd op 60's songwriters, maar mooi gedaan!
Het album luistert als een afwisselende plaat, met intrigerend artwork en een aantal mooie nummers.
Over de hele linie is het toch niet zo mijn ding. Daarvoor werkt de stem van meneer White me teveel op de zenuwen.

avatar van lowieke
5,0
geplaatst:
Misschien wordt dit wel een van de mooiste platen die ik ken.

Op dit moment acht ik de kans groot.

avatar van lowieke
5,0
geplaatst:
For the turnstiles in een album formaat

avatar van MarkS73
4,0
geplaatst:
Mooi album, bij Jack White gebeurt er altijd ontzettend veel in een song, ook op een rustiger album als dit. Enige minpuntje: ik vind zijn muziek geweldig maar zijn stem kan ik niet al te lang verdragen. Ik moest bij dit album een beetje aan The White Album van The Beatles denken, dat gaat ook alle kanten op maar het zit allemaal toch ongelofelijk goed in elkaar. Wat afwisseling met een andere zangstem zou voor mij helpen om Jack wat langer te trekken...
Jack en Paul, zou best leuk zijn...:)

avatar van lowieke
5,0
geplaatst:
Snap je heel goed, zou het album wel goed doen. A la superwolves.

En toch persoonlijk vind ik het juist wel mooi. Album gaat alle kanten op en de stem en gitaar handtekening van Jack lijmt het aan elkaar.

Ik hoor Prince, Tom waits en zelfs Radiohead (glass eyes)

avatar van overmars89
4,0
geplaatst:
Poeh! Tweede schot in de roos in een korte tijd van Jack White. Wat een levende legende is het ook!

avatar van henrie9
4,5
geplaatst:
En toen kregen we ineens een vrijwel akoestische Jack White unplugged. Vanaf de eerste songs van zijn tweede nieuwe al dit jaar word je aangenaam bij de keel gegrepen door de rust en de levendige frisheid die van 'Entering Heaven Alive' uitstraalt. We horen countryfolky akoestische gitaren, viool, bevallige piano, orgeltje, marimba, mellotron en zo. Allemaal verwerkt in hoogst melodieuze, uitgeklede prachtliedjes en vooral gebracht door een totaal ontspannen Jack White, de haren passend hemelsblauw geverfd, die, soms samen met vrouwtje Olivia Jean, het beste uit zichzelf ophaalt, waarbij ze zelfs in hoge mate lijken te genieten, bijvoorbeeld van al het romantisch fraais dat wordt neergezet. Wat een immens verschil de toegankelijkheid hier, vergeleken met de losgeslagen elektriciteit van het ook wel even degelijke 'Fear of the Dawn' van eerder dit jaar. De Dr. Jekyll én Mr. Hyde in een en dezelfde man, Jack White. Ter opluchting van de eventueel dan toch teleurgestelde fans van die ruigere Jack: even was er het idee om de beide zo tegengestelde platen als dubbelalbum uit te brengen. Hoe dan ook wat een veelzijdig en creatief muzikant is hij toch, doet intussen ook alleen nog maar wat hij graag wil. Bij deze nieuwe denk je onwillekeurig ook vaak terug aan de Jack White uit de begindagen, met The White Stripes.

Bovendien absoluut geen zwakke broeders op dit album. Het opent met een aantal sfeervolle americanasongs. Het zachte 'A Tip from You to Me' mijmerend en intens met akoestische gitaar en dwarrelende piano. "Vraag jezelf af of je gelukkig bent en dan houd je op te zijn", vernemen we er filosofisch. Het geheimzinnige 'All Along The Way' gaat op dit ingetogen élan verder, een Hammond-orgel duikt op. Een pareltje. 'Help Me Along' vertoeft in idyllische Beatles-sferen en drijft op knusse Wurlitzer en viool. Er is daarna de hoogstaande folk van 'Love Is Selfish', met Jack fingerpickend als een volleerde Leo Kotke en voor de gelegenheid met Robert Plant-aandoende vocalen. Hoe schoon is dat! Er is het groepsmeesterwerkje, de totaal blije jazzimprovisatie 'I’ve Got You Surrounded (With My Love)' Het nummer heeft naast de piano, hier opvallend als enige een zwaar piepend bewerkte elektrische gitaar, zoals er daarvan op wilde voorganger 'Fear of the Dawn' zoveel waren. Het prachtig orgelend 'Queen of the Bees' is swingende rag-time door de bril van Jack's verliefdheid. De behaaglijke eenvoud van 'A Tree on Fire from Within' is weer Beatle-lesk, met Jack als de Macca van dienst voortdurend op de bas.

In het film-noir-achtige 'If I Die Tomorrow' dan, over 'morgen sterven en je moeder huilt van verdriet', gebruikt hij een mellotron, soort sixties synthesizer, beetje zoals The Beatles, jawel, het ook deden op 'Strawberry Fields Forever'. Nee, je hoort hier dus zeker geen fluit. Jack is verzamelaar van vintage instrumenten en houdt van het verwerken ervan in zijn muziek. 'Please God, Don't Tell Anyone' is nog zo'n bloedernstige vintage bluessong over leven, sterven en Jack's doodsangsten. 'A Madman from Manhattan' schakelt opnieuw over naar schemerige seventiesjazz, staccatodrums, groovy bas en Jack in een parlandotriootje met gitaar en piano.
'Taking Me Back (Gently)' is tenslotte een reprise van het helse openingsnummer van voorganger 'Fear of the Dawn'. Master White maakt er hier evenwel een vrolijk, bijna kitcherig dixieland-feestje van, met glansrol voor de viool! Zoals alleen toppers de modus van hun muziek meesterlijk kunnen herturnen. Kan je je plaat olijker en sierlijker afsluiten?

Op 'Entering Heaven Alive' is er, ondanks de veelheid van stijlen, een grote eenheid van stemming en diepgang. Ze is daarbij zo hemels melodisch. Verrassend album misschien, maar sowieso is het geweldig. "Mijn zachte zondagmorgen-album", zo omschrijft Jack het zelf. Een laat vakantieplaatje ook, besluiten wij dan, om op een zomerse dag vol op mee achterover te leunen.

avatar van overmars89
4,0
geplaatst:
Bij het refreintje van de openingstrack " A Tip From You To Me" krijg ik een beetje het melodieuze gevoel van "it makes me wonder" in Stairway From Heaven van Led Zeppelin..

Heeft iemand dat ook? Of ben ik echt gek aan het worden.

avatar van Silky & Smooth
geplaatst:
Overduidelijk meer ingetogen dan Fear Of The Dawn, maar het gaat - op een subtielere manier - weer alle kanten op. Jack White passeert behoorlijk wat stations uit de rockgeschiedenis op dit album. Ik kan niet wachten tot ik hem thuis heb liggen, want die VMP-editie ziet er ongelooflijk vet uit!

avatar van Silky & Smooth
geplaatst:
overmars89 schreef:
Bij het refreintje van de openingstrack " A Tip From You To Me" krijg ik een beetje het melodieuze gevoel van "it makes me wonder" in Stairway From Heaven van Led Zeppelin..

Heeft iemand dat ook? Of ben ik echt gek aan het worden.

Ik ben dus niet de enige

avatar van meneer
geplaatst:
Yep, ik herken het ook. Led Zeppelin heeft het maar zwaar in 2022. Moet je eens luisteren naar de openingstrack Afterneath van Paolo Nutini - Last Night in the Bittersweet

avatar van Silky & Smooth
geplaatst:
meneer schreef:
Yep, ik herken het ook. Led Zeppelin heeft het maar zwaar in 2022. Moet je eens luisteren naar de openingstrack Afterneath van Paolo Nutini - Last Night in the Bittersweet

En zelfs een hele tribute...

avatar van Lontanovicolo
geplaatst:
west schreef:
Twee (erg) goede platen in ruim 3 maanden? Jack White doet het 'gewoon'!

Oh ja: en tussendoor nog even een weergaloos concert geven in Amsterdam.


Volkomen eens, tot nu toe zijn die 2 van J.White voor mij het beste met Cave World van de Viagra Boys tot nu toe dit jaar.

Ook hun beiden concerten (J.White - AFAS & Viagra Boys in Paradiso) vond ik fenomenaal.

avatar van Cor
4,0
Cor
Op ‘Fear Of The Dawn’ mocht White even lekker los; vol op het gaspedaal en zonder rempedaal. Op deze korte termijn opvolger laat Jack horen dat hij nog steeds een ambachtelijke songsmid is. Fijne liedjes, fijn gespeeld. Zorgvuldigheid troef, dat misstaat hem toch niet. Mooi, mooi, mooi album.

avatar van VDB79
Ben nooit een enorme liefhebber van de albums van Jack geweest. Af en toe een goed nummer maar veel wisselende kwaliteit en nog vaker een hoop lo-fi herrie die niet echt in mijn straatje past. Moet zeggen dat deze plaat me een stuk beter bevalt.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:22 uur

geplaatst: vandaag om 14:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.