Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022)

Dit album ga ik geen beoordeling geven omdat ik het niet kon uitzitten. De zangeres zingt met een triestigheid waar ik naargeestig van wordt. De vergelijking met Fleetwood Mac dringt zich bij sommigen op las ik. Stevie Nicks had echter een melancholisch stemgeluid hetgeen ik toch anders vindt dan de stem van Adrienne Lenker. Het openingsnummer is al een en al droevigheid. Time Escaping vind ik een hoop getrommel en kakafonie met een onrustige melodielijn.
Spud Infinty is weer veel geneuzel en als er What's it gonna take met uithaal wordt gezongen slaat de zangeres toch echt de plank mis. Maar zoals het spreekwoord zegt smaken verschillen. Als ik albums moet beoordelen in een genre dat ik niet waardeer dan probeer ik toch op techniek en ritme te letten en dan kan iets toch nog voldoende scoren.
Na drie miskleuns is het nummer Certainty een lichtpunt(je). Een redelijk klein gehouden song met een goede tekst en muzikaal ook in orde.
Tot hier mijn recensie. Er staan betere en belangrijkere albums in de wacht die schreeuwen om beluisterd te worden.

Mjuman
Tweemaal volledig beluisterd, maar ik snap het niet - met het huidige (donkere, natte) weer, word ik van dit soort muziek depressiever dan van een - pak 'em beet - Unknown Pleasures, Pornography, Blue Train of Vier Jaargetijden (wel de winter).

Heerlijk toch, ik hou van droevige muziek.

Hier ook, maar dit album opent geen nieuwe melancholische deuren; het voegt niets toe aan reeds bestaande treurnis en dan prefereer ik toch die, al is het meer vanwege de 'spark' van de herkenning en de timing - ik weet wanneer ik het diepst kan zwelgen (zoals bijv bij Blue Train).

En mede door de stem van de zangeres dreutelt het maar door in een gezapig tempo, alsof je blijft proberen een auto met een lege accu te starten.

Heerlijk ongrijpbaar, hoe radicaal het verschil in beleving bij zo'n verzameling liedjes kan zijn.

Ik vind het een typische lenteplaat, van een Little Things word ik bijzonder vrolijk. Meerdere liedjes die me vlinders zien fladderen en een glimlach bezorgen.

Brrr.. niks voor mij dit. Krijg de kriebels van die stem.

Ik luisterde van de week naar Lomelda’s album Hannah en moest heel erg aan dit album van Big Thief denken. Kan een leuke tip voor de liefhebbers van deze stijl

Onsamenhangend, totaal geen geheel vormend en veel te lang. Wat mij betreft hadden zeker de helft van de nummers geschrapt kunnen worden en had dat het album een stuk beter gemaakt. Er staan trouwens wel een paar nummers op die ik wel heel erg goed vind (little things, blurred view), maar het album als geheel was bijna niet doorheen te komen.

Na Vampire Empire eerder dit jaar, weer een nieuw nummer van Big Thief:
Listen to Big Thief’s New Song “Born for Loving You” | Pitchfork

Klinkt weer fijn

Verhoogd naar vijf sterren. Een monumentaal mooie plaat…

Take it or leave it. Het laatste. Vocaal onder mijn maat. Paar redelijke tracks. De rest gefröbel. Geen rating. Gauw verder met de laatste van Yo La Tengo. Vertrouwd terrein. Zin in.

Elke keer wanneer ik "Time Escaping" hoor denk ik.. Damn, hoe kan dit? Zo'n ingenieuze track

Ik blijf dit een lastig te beoordelen album vinden. De muziek glijdt soms te makkelijk aan mij voorbij; zo kan ik gek genoeg nog steeds niet alle titels aan de juiste nummers linken. Maar zodra ik op zoek ga naar een nummer kom ik tot de conclusie dat er alleen maar prachtige nummers op staan. Er staan zelfs een paar onbeschrijflijk mooie nummers op, zoals Promise Is A Pendulum. Af en toe is het fijn om je even te verliezen in de neerslachtigheid en melancholie. En gelukkig staan er genoeg luchtigere nummers op die de boel in balans brengen.

Ook 3 jaar later nog een onvergelijkbaar eigenzinnige plaat met veel tinten indie.