Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022)

Een hele zit, deze dubbelaar van Big Thief, maar wel een aangename zit. Enkele eerste indrukken zijn de kwaliteit en diversiteit van de liedjes, het charmant "rammelende" geluid van de drums op sommige tracks, de schelle maar aantrekkelijke leads van Adrianne Lenker en de schitterende albumcover, die ik nu reeds met stip bij mijn nominaties voor de Jordy's 2022 noteer.

Sinds Adrianne Lenker in 2018 op mijn pad is gekomen met abysskiss durf ik mezelf wel met trots een fanboy te noemen: er zijn weinig moderne folkartiesten te vinden met zulk fijnzinnig gevoel voor songwriting, specifiek in haar tokkelpatronen en poëtische teksten. Zoals ik wel vaker op dit forum heb opgemerkt, heb ik alleen vaak het gevoel gehad dat haar bandgenoten eerder een blok aan haar been waren dan dat ze de volle potentieel van haar liedjes lieten realiseren. Neem een Terminal Paradise van eerdergenoemd abysskiss: een intiemer dan intiem fluisterliedje in zichzelf, maar plotseling omgetoverd tot halfbakken midtempoballad wanneer haar band haar vergezelt op UFOF. Daar komt nog bij dat haar allerbest geschreven liedjes naar mijn mening vaak gewoon niet te vinden zijn op platen van Big Thief. De eindeloos hypnotiserende ritmes van ingydar heeft ze bijvoorbeeld wijselijk voor zichzelf gehouden op haar vorige soloplaat, en hetzelfde geldt voor het bijna tastbare hartenleed in anything. Begrijp me niet verkeerd: ook met haar band zijn er genoeg pareltjes gemaakt waar ik keer op keer naar teruggrijp, maar het is een aantal waar je net een bijzonder goede compilatieplaat mee zou kunnen vullen, terwijl haar laatste twee soloplaten naar mijn mening bijna uitsluitend gevuld zijn met knallers.

Kortom, ook bij deze nieuwe worp verwachtte ik wederom een album met meerdere voltreffers en dan nog wat lekker wegluisterend maar iets minder memorabel materiaal. En alweer heb ik best gelijk gekregen voor mezelf - al moet ik daar meteen bij vermelden dat dit duidelijk de beste plaat van Big Thief is tot nu toe. Een belangrijke reden daarvoor is dat zelfs de minder speciale liedjes deze keer bijzonder aangenaam zijn vanwege de fantastische productie op deze plaat. Change bijvoorbeeld is gebouwd rondom de minst originele akkoordencombinatie die je kan bedenken, maar werkt nog steeds door het sprankelende achtergrondgitaartje, de doffe drum en de subtiel ingebrachte tweede stem van Buck Meek. Hetzelfde geldt voor Dried Roses, misschien wel het meest eenvoudige liedje op de plaat met een zanglijn die zich twee minuten lang precies hetzelfde voortbeweegt. Toch is dit misschien wel één van de hoogtepunten op de plaat, vanwege het krakende vioolwerk dat zijn intrede doet halverwege het nummer, en, ik moet het toch weer zeggen, die godsgruwelijk lekkere tweede stem. Zo'n gevoel van verfijning van eenvoudige liedjes was minder aanwezig op de vorige platen van Big Thief: daar was een simpel liedje gewoon simpel.

Dat neemt niet weg dat er ook hier weer materiaal opstaat waarvan ik het erg betwijfel of ik het over een paar maanden nog voor mezelf op ga zetten. Sparrow bijvoorbeeld is net zo eenvoudig als Dried Roses, maar heeft behalve een octaaf verhoging van de zanglijn aan het eind vrij weinig te bieden op muzikaal vlak, terwijl het één van de langste nummers op de plaat is. Spud Infinity is catchy en gezellig, echt hoor, maar Lenker verliest me een beetje in voor haar onkarakteristieke meligheid wanneer ze over ellebogen gaat zingen. 12.000 Lines is ook weer zo'n gevalletje van oprecht lekker wegluisteren, maar buiten de warme productie is er zo weinig memorabel aan het nummer dat ik steeds vergeet hoe het gaat voordat ik het weer draai. Flower of Blood is tot slot qua geluid een leuke throwback naar het geluid van Big Thiefs vorige platen, maar muzikaal net wat te simpel om overtuigend klaaglijk te zijn. Toch heeft dit nummer op productievlak ook wel weer wat superinteressants te bieden met de Modest Mouse-achtige gitaarkunstjes naar het einde toe.

En dat brengt me dan weer op datgene wat dit album toch het beste maakt in hun discografie: de ongelooflijke variëteit aan geluiden die de band hier presenteert. Na de eenvoudig zalvende opener waar ik het eerder over heb gehad komen ze op de proppen met het stompzinnig goede Time Escaping, waarin Lenker plots over Talking Heads-achtige drumbeats aan het zingen is met een attitude waaraan je kan horen dat ze zelf net zo goed weet hoe fucking tof dit geluid is. Een elektronisch, bijna hiphop-achtig geluid wordt gepresenteerd op Heavy Bend, dat veel te kort is voor hoe goed het is, maar toch precies lang genoeg. Red Moon is dan weer onvervalste gepassioneerde americana, ook weer een geluid dat de band hiervoor nauwelijks verkend had. Al deze verschillende genres doet de band voor het eerst moeiteloos aan, met een zelfvertrouwen alsof ze het altijd al gedaan hadden.

Maar een Big Thief-plaat kan natuurlijk nooit de beste zijn als Lenker niet de kans krijgt om helemaal alleen de shine te stelen met haar akoestische gitaar, en ook hier is dat gelukkig wel het geval. Promise Is A Pendulum is het type fluisterfolk waar ik eindeloos in kan verdrinken, en het The Only Place had zo op één van haar soloplaten kunnen staan met zijn combinatie van gepassioneerd tokkelwerk en introspectieve poëzie. En zelfs op de momenten waar ik Lenker liever alleen had gezien, zoals het eerder en veel beter uitgevoerde Simulation Swarm, blijft haar muzikaal en poëtisch vakmanschap van zo'n ontstellend hoog niveau (die alliteraties!) dat ik ook niet te veel mag klagen. Hopen dat het muzikaal genie dat Adrianne Lenker heet de komende jaren nog net zo productief zal blijven, met band of niet!

Dankzij deze recensie ook abysskiss maar eens gecheckt en alleen al daarom verdient hoi123 hartjes. En Adrianne Lenker natuurlijk al helemaal

Promise is a pendulum doet mij altijd aan de eerste minuten van 'you are my face' van Wilco denken.

Met twintig onweerstaanbare songs krijgen we hier een regelrecht pièce de résistence aangeboden door Big Thief. Fragiele folkrock en americana op een wijze die je nog niet vaak tegenkwam, netjes opgestoken in een kleurrijk boeket van stijlen. Ballades, dansjes, indierockers, bij een eerste luisterbeurt krijg je ze nog overrompelend, soms verwarrend right in your face. Maar aan welke kant van het universum je Big Thief daarna bij nieuwe kennismaking ook weer terugziet, die eenvoudige songs nestelen zich stuk voor stuk. En van dan af werken ze zo heerlijk verslingerend.

Hun indivuele prestaties waren al niet min, maar met z'n vieren gaat Big Thief dan toch nog een stuk verder. Met die som van talenten hebben ze elkaar hier gevonden en ze gaan er totaal voor. Ze creëren een spectrum nog weidser dan dat van de groep die we net ervoor nog kenden. Blijkbaar verkeren ze nu in een goed momentum, want, net als die Fabulous Four ooit op het hoogtepunt van hun kunnen, hebben ook zij ineens een dubbelalbum vast, al gebeurde dit in hun geval wellicht zelfs voor ze het goed en wel beseften...

Vooral Adrianne Lenker is het die zich hier als spirituele songschrijfster prominent een centrale plaats weet te geven. Met haar soms licht eentonig, dan weer engelachtig Joanna Newsom-stemmetje draagt zij de poëzie van het gros der nummers. Neem zo nu al de naam van de plaat en het titelnummer. 'Dragon New Warm Mountain I Believe in You', de song is psychedelische inbeelding over het bespelen van een mysterieuze draak met zilveren tong... Gaat dit dan over een liefje? Of is het eerder een ode aan de magie van dat groeiende, verbindende Big Thief? In 'Spud Infinity' zitten dan weer extraterrestrials. In 'Sparrow' een 'giftig' geworden Eva na de beet in de appel, weet je wel. Wat een fantasie, want ja, Big Thief's wereld 'is altijd wel 'a little bit magic'! Hun plaat luistert als een reis vol vriendschap, levenswijsheid, bont verlangen naar liefde en verbondenheid. Aan wie het gebruiken kan zullen ze hier het oppeppertje meegeven.

Een plaat toch ook onvoorstelbaar vol krakkemikkige fragiliteit, zo spontaan en open klinkt alles, alsof Big Thief je met hun muziek bewust live deelgenoot wilden maken van die ongekunstelde making-of van dit 'Dragon New Warm Mountain I Believe in You'. Terwijl de band vol karakter inspeelt op de verspringende lyrics van Lenker, wervelen de songs rusteloos door elkaar, vreugde, grappen, studiogebabbel. Zo ongedwongen kom je dus tot een fantastisch nieuw geluid.

Enkele songs. Openhartige opener 'Change' is een als gestripte Neil Young klinkende, slenterende akoestische gitaarsong voor ingetogen avondlijk meedeinen op dat zomerse kamp. Lenker er gewoon kinderlijk vooruitkijkend als op haar zevenjarige zelf. Het experimenterende 'Time Escaping' loopt zo lekker funky als een loslopend Afrikaans ketelorchestra, helemaal Lenker achterna. 'Spud Infinity', of hoe je met krassende viool, mondharp en marsroffels een geniaal wegwerpdeuntje uittekent tot meezinger van dylaneske proporties. Of 'Certainty', hoe een volledig akoestische hippieregensong over Lenker's passies zich ontwikkelt tot lo-fi-juweeltje gevuld met fraai harmonieuze samenzang en akkoorden. 'Little Things' met die rammelende drums, handjeklaps en zwervende gitaren. Adrianne Lenker weer totaal verliefd en compromisloos gericht op zowel de goede als kwade kant van een relatie.

Big Thief doet het nu ook wat meer met elektronica, zoals in 'Heavy Bend', die ultrakorte elektropopsong. Of bijvoorbeeld in 'Blurred View', met z'n verwrongen beats en synths, verdrietige lovesong vol beelden. In 'Flower of Blood' gaan de drums en elektrische gitaren op de poëzie van een hoogst erotisch gedicht van Lenker dan weer lekker op shoegazetoer. En in 'Red Moon', gaan ze op een drafje voor de volle ambiance van een knusse Kate & Anna McGarrigle-countrysong. Daarbij op de opname toch ook even leuk grandma Diane Lee meevermelden en kattenvals meefluiten, geen enkel probleem.

Ook in 'Dried Roses' sierlijke violen en intieme harmonieën en in het betraande 'No Reason' is er een heel memorabele hoofdrol voor geïnspireerde seventies-fluitsolo's en hoog koorsamenzang. Warme roadsong 'Wake Me Up to Drive' zet je vervolgens op 't verkeerde been met z'n drummachine, want het nummer wordt eigenlijk atypisch gedragen door accordeon en verder een calypso-gitaartje. Ook het kleine, akoestische 'Promise Is a Pendulum' zal zich langzaam ontbolsteren in schoonheid.

'12,000 Lines' - horen we daar soms Joni Mitchell? - is een prachtige, romantische mijmering over tussen de lijnen vertaalde verboden liefde. 'Simulation Swarm', Adrianne Lenker terugkijkend op intense ervaringen van heel vroeger tot recenter, haar persoonlijke crash, haar problematische jeugdjaren met haar afwezige broertje 'little Andy', met eerst akoestische, dan excellerende elektrische gitaren. 'Love Love Love', warrig bluesgitaarnummer met, de titel getrouw, van wanhoop om liefde huilende Lenker. 'The Only Place', Lenker's zoveelste, hier fingerpickende lovesong. Waarna een swingende rootssong mag afsluiten, 'Blue Lightning', over verwerking van de kindertijd.

We omarmen dit 'Dragon New Warm Mountain I Believe in You' hartelijk als Big Thief's meesterwerk so far. Met deze bijna intimistische sound worden ze ongetwijfeld nog meer 'next big thing', voor ons worden ze intussen absolute blijver. Lievelingen aanduiden onder deze schare van twintig in spontaniteit opwellende songs is eigenlijk ieders individueel werk en zal dan ook gebeuren naargelang ze je persoonlijke zelf het meest raken. Op ons al te onvolledig lijstje staan nu al 'Spud Infinity', 'Certainty', 'Red Moon', '12000 Lines' en 'Blue Lightning'.

Het album heeft precies die eenheid en geestdrift van een vrijgevochten vriendengroep die elkaar net rond het kampvuur heeft teruggezien. Vier rasmuzikanten met een gedegen muziekopleiding. En hier dus maar experimenteren met weirde geluiden, instrumenten en teksten met intense gevoelens. Zo wordt iedere nieuwe song wel een nieuwe verrassing. Anyway, het is, eventueel na die extra-luisterbeurt, zowel rustbrengend als hartverwarmend, het wordt music for all places. Als allerlaatste woorden op de plaat vang je dan nog net op... "Gorgeous set, okay, what sound we do now?"

Als je't ons vraagt, een groep met dit élan van Big Thief? Dan is gewoon zo verder doen nu toch een verdomde plicht? See you in Werchter!

Schuif 's op, ik kom erbij

Vroeger hadden we ooit het begrip "voordeurdeler" en dat leidde tot allerlei bespiegelingen. Vraag me af waartoe het begrip "albumaandachtdeler" toe gaat leiden en in hoeverre er kamervragen gaan worden gesteld.

Ik heb dit album - na een aantal luisterbeurten - uiteindelijk maar terzijde geschoven. Kwestie van te weinig echt goede nummers in combi met de stem.

Helaas.....ik kan hier ook niet veel mee. Op een enkele uitschieter na vind ik het allemaal te wisselvallig en geforceerd overkomen. Gelukkig genoeg nieuwe muziek waar ik in kan wonen. Wordt het ook niet te druk in het huis van Venceremos en Frenz

Op communes heb ik het niet zo maar in lijn met de spirit van dit album, verwelkom ik elk en één.

Neig (ook?) sterk naar individualist, maar delen heeft wel wat. Zeker als het om albumaandacht gaat.

En als je welkom bent.

Overigens besef ik dat er een behoorlijke discrepantie tussen individualist en forumbezoeker zit, maar dat terzijde.

Dat is nou het mooie van de moderne technologie - en in mijn hoofd hoor ik nu Chriet Titulaer praten - die overbrugt die discrepantie: de individualist krijgt mbv een personal computer toegang tot een forum dat hij bezoekt.

Het voordeel van Tidal is dat je - al luisterend - het verglijden van de zwakke nummers accepteert, omdat je niet echt voor de muziek hoeft te betalen. Had je er 17,- voor betaald had je ontevreden gevoeld, obv de discrepantie tussen prijs en beleefde genot.

Het mooie van Tidal en (ook) Spotify is dat de voordeur snel is gevonden, ook al doe je 'em niet zelf open.

Couldn't agree more (voor de verandering )

Geen fan van dubbelalbums, meestal heb je dan ofwel teveel van hetzelfde ofwel krijg je het White Album syndroom en beginnen bands bewust verschillende stijlen op te zoeken om het interessant te houden maar dat kan dan weer ten koste gaan van de cohesie van een album. Moeilijke evenwichtsoefening dus maar Big Thief (die voor het stilistisch diverse type van dubbelalbum gaat) komt er grotendeels mee weg. De nadrukkelijke country-uitstapjes kunnen mij het minste boeien (liever de indierock van Little Things of de verstilde folk vibe van de titeltrack die wat aan Adriannes uitstekende solo album uit 2020 doet denken) maar dan nog is zo een Red Moon binnen dat genre zeker geen slecht nummer. Geslaagde plaat dus, al kijk ik stiekem toch nog wat meer uit naar de volgende solo-worp van Adrianne.

Een mooie verzameling aan tracks met weer een flink aantal uitschieters. Adrianne is wederom in bloedvorm. En ja hoewel het album door de hoeveelheid tracks ook een aantal zwakke betreft neem je dat dan maar voor lief.

Er zijn wel een aantal verschilllende stijlen te onderscheiden hier. Een paar tracks met een iets meer "Rootsy" feeling, eigenlijk iets meer de stijl van Buck Meek. Die tracks werken eigenlijk wel uitstekend. Er zijn ook een aantal tracks waar ze wat meer de indie-rock hoek induiken en voor een aantal van die tracks vind ik dat ze een klein beetje eigenheid verliezen. (Flower Of Blood, Blurred View).

U.F.O.F. staat voor mij nog wel mijlenver boven dit album. Ik heb dat album echt moeten leren waarderen. Het schuurt op die plaat wat meer, iets wat ik op dit album erg mis.

Ik heb nog even gewacht met een cijfer geven.
Het album luistert lekker weg, zitten een aantal uitschieters op en binnen elk nummer zit een potentieel groeibriljant. Dit is erg knap.

Iets korter had ik fijner gevonden, dan had ik waarschijnlijk 5* gegeven. Vind een uur en 20 min toch wat lang.
Verder is die niet zo goed als U.F.O.F. eens met wat overmars89 zegt. Daar schuurde het wat meer, zo een schreeuw bij Contact bijv. of het "dreamer" op de achtergrond bij het titelnummer.
Ook staat er niet een uitschieter als NOT of Two Hands op.

Had vandaag weer een andere associatie, op Certainty zou ze ook zo maar de (klein)dochter van Neil Young kunnen zijn.

Wel merk ik wat sleet op de country-achtige nummers, blijf ik toch licht allergisch voor.

[gaat U.F.O.F. checken]

Zo'n 16 tracks zijn om te smullen hoor. Vandaar mijn hoge waardering.

Maar de titeltrack, de manier van zingen waar heb ik dat eerder gehoord? Ik kwam er maar niet op.
Toen bedacht ik me dat het erg op Patrick Watson lijkt, maar ik weet nog niet specifiek welk nummer.
Herkent iemand dat ook?

Zoals ik al eerder had vermeld vind ik Flower Of Blood & Blurred View ook wat slappe aftreksels van andere muziek dat ik eerder heb gehoord.

"Wake Me Up To Drive" is eigenlijk de enige track dat echt "anders" is en dat mij dan wel weer kan bekoren.

"Red Moon" vind ik dan weer teveel jolige country. Net hetgeen wat me niet zo aanspreekt.

Oke, genoeg gehaat. Verder een heerlijke plaat, maar wel lastig waarderen als je 4 tracks echt minder vind ten opzichte van de andere 16.

Hele mooie plaat die z’n kracht ontleent aan de verschillende stijloefeningen die indrukwekkend goed worden neergezet en uitgevoerd. Folk, country, bluesy-schurende indierock, het hele americanapallet komt langs. En….. geen mindere song te bekennen, dat is toch wel knap op een plaat van deze lengte. Zorgt dat de aandacht bij mij nergens verslapt. Overigens ook geen hele uitzonderlijke liedjes gehoord, of het moet ‘Time Escaping’ zijn met zijn merkwaardig roffelende percussie, waar overheen de band moeiteloos voortspeelt. Wat heeft 2022 al veel moois gebracht zeg, en daar hoort dit album van Big Thief echt wel tussen.

Waar dit op het eerste zicht muziek lijkt om op de achtergrond op te zetten, is dit juist het tegenovergestelde. Eerste keer samen met mijn vrouw geluisterd met dit op de achtergrond. Na de helft afgezet met beiden dezelfde mening. Wat een geneuzel, dit trekt nergens naar.

Vervolgens meer individueel opgezet en met meer aandacht. En dit werkt wel, de plaat blijft maar groeien.

Ik denk toch dat ik het plafond bereikt heb. Sommige nummers blijven goed overeind:
-Het indie-pop nummer Little Things wat me sterk aan Daughter of haar soloproject Ex:Re doet denken.
-Vergelijkbaar is het nummer Simulation Swarm dat me doet denken aan Pinback.
-Ook het lieflijke Dried Roses vind ik een aangenaam nummer.
-Wake Me Up To Drive heeft me met zijn lo-fi karakter ook te pakken.
-Zelf het countrynummer Blue Lighting kan ik best pruimen

De nummers die me echter tegensteken en die het hele album omlaag trekken (voor mij dan toch) zijn de nummers met de samenzang. zoals Certainty. Van die twee stemmen samen wordt ik echt ongemakkelijk.
Daarnaast vind ik de mix aan nummers zoals hierboven reeds aangehaald totaal niet bij elkaar passen. Van mij mag een album alle richtingen uitgaan, maar het geheel moet sterker zijn als de nummers afzonderlijk en dat voel ik hier helemaal niet. Mede omdat de mastering ook zo verschilt van nummer tot nummer, waardoor er nooit een goeie flow ontstaat.

Ik had het aangenamer gevonden als ze van dit ene album 2 kortere albums hadden gemaakt mijn hun eigen sfeer. Daarbij denk ik zelfs niet in de zin van een country-plaat en een indie-rock plaat. Het mag zelfs een mix zijn, als de sfeer maar bij elkaar past. Gemiste kans, want op dit album staat genoeg materiaal!

Simulation Swarm is een bijzonder aangenaam liedje waardoor ik me maar eens moet gaan wagen aan de overige 19 tracks van dit album.

Voor mij nu al grote kanshebber voor plaat des Jahres. Prachtig, machtig , zeg. De enorme variatie tussen de 20 nummers, de sfeer van het gehele album maar ook van elk nummer afzonderlijk. De instrumentaties, ja, het grote geheel dus ademt iets uit van lang geleden, hoor ik Joni Mitchell zelfs, eb het nu moment dan, BT zelfver. Less is more vaak maar hier is toch echt more, 20 songs, more more ja. Genieten dus en onverwachte topper dan ook. Geslaagd album maar ook een gelaagd album. Diversiteit aan stijlen dan ook. Hun beste tot nog toe ja. Aanrader. Absoluut.

Voor mij een ontzettende verrassing, dit dubbelalbum. Heb Big Thief altijd ok gevonden, maar niet veel meer. Goed in elkaar zittende muziek, maar zonder die échte emotionele weerklank voor mij.

Deze plaat, in al haar lengte, weet me wél te raken. Er hangt een ontzettende zweem van vlinders in de buik over het geheel. De rammelende, maar rijke en gevarieeerde instrumentatie is een genot voor het oor. Certainty, Little Things en No Reason springen er voorlopig uit.

Heerlijk schijfje voor de komende lente!

Ik kan hier weinig mee, snap ook die hele hype niet. Zelf met tijde vervelend om te horen

Ik heb met deze plaat hetzelfde als met Donda van Kanye vorig jaar. Ergens zit een pareltje verscholen tussen de grote hoeveelheid tracks, maar nu staat er gewoon te veel tussen wat mij niet echt kan boeien. Spud Infinity, Change en Red Moon zijn bijvoorbeeld stuk voor stuk geweldig. Ik krijg hetzelfde gevoel als bij de nieuwe Beach House, te veel filler. Nee, Ants From Up There blijft onaantastbaar tot nu toe in 2022.

Normaal ligt er bij dergelijke dubbelalbums wel ergens een duidelijk zwaartepunt in kwaliteit en kakt de boel blij vlagen toch wat in. Daar kan ik Big Thief echter niet op betrappen. De tracks zijn van begin tot eind consequent sterk met hooguit eens een enkel nummertje dat ik iets minder smaak. Waar ik mezelf er bij andere dubbelaars vaak op betrap na verloop van tijd vooral nog de favoriete passages af te gaan, doe ik dat hier tot zover nooit. Zelfs zo’n gek trackje als Wake Me Up to Drive gaat er prima in.

Voor het eerst begin ik het idee te krijgen dat ik een album van Big Thief moet aanschaffen. Tot voor kort hoorde ik er allemaal, helemaal niets in. Waarom het aan het veranderen is? Geen idee.

Dat idee heb ik elke keer dat ik luister, maar als ik mij een uurtje later het nog een keer afvraag dan is dat gevoel weer weg…

Dat is voor mij geen vraag meer. Ik heb de cd naar volle tevredenheid in huis en speel de plaat regelmatig. De vraag is wel: is dit album dan beter of had ik de stap eerder moeten zetten bij de vorige albums?

Dat laatste.