Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022)

Ik krijg toch een beetje een hype gevoel bij de huidige 4,14*. Delen van deze dubbel LP zijn zeker weer mooi/goed, maar niet alles wat mij betreft. De vorige 2 platen vond ik over het geheel genomen beter, zeker deze: Big Thief - U.F.O.F. (2019) - MusicMeter.nl

De helft vd tracks waren reeds een paar weken voor eeniieder beluisrterbaar dus dat betwijfel ik.

Album werkt nóg beter door wat afstand in acht te nemen tussen beide LP's.

Echt een groots album. Veelzijdig en redelijk complex. Geen hype of conceptmatig gebeuren maar een ouderwets muziekfeest. Stem van Lenker heb ik 3 albums geleden al geaccepteerd dus dat kan de pret ook niet drukken. Hier ben ik wel even zoet mee...

Enorm herkenbaar, tot en met de vergelijking van U2 aan toe. Ook ik trek de stem van Bono voor geen meter. Zo dus ook met deze band, de muziek is fraai maar ik kan gewoon niet wennen aan de stem. Het werkt me enorm op de zenuwen. My loss waarschijnlijk, fijn dat veel anderen er wel van kunnen genieten.

Ik wil graag horen wat hier nu zo goed aan is, maar tot nu toe valt er geen kwartje in huize Wasbeer.

Heb de LP nu een keer of 3 in zijn volledigheid gedraaid. Het is een geweldig album, kan niet anders zeggen. Muzikaal zeer divers en de hoogtepunten zijn talrijk, moeilijk om 1 of 2 favorieten te benoemen. Er staan wel wat nummers op die me minder doen, dus zoals wel vaker bij een dubbelalbum kun je eenvoudig beargumenteren dat het weglaten van een aantal nummers het nog beter had gemaakt. Desondanks trap ik af meteen dikke 4, met potentie voor een halfje meer.

Voor mij ook een hele mooie plaat. Dit album vol lieve liedjes voelt als een warm bad waar de creativiteit gedurende de lange speelduur steeds meer lijkt op te borrelen en toe te nemen. Was hiervoor nooit specifiek gecharmeerd van dit gezelschap en ook Adrianne Lenker solo deed me niet zoveel, maar grappig genoeg zijn het juist het bezwerende, het tegendraadse en de lange speelduur die me hier over de streep trekken.

Die Amercina/country-achtige nummers vind ik een behoorlijke afknapper. Had liever meer in de richting van indierock, zoals 'Little Things', gehoord. Rare combinatie ook. 3,5* is vrees ik voor mij de maximale score.

Dat zou je kunnen beargumenteren, maar wat ik wel opmerkelijk vind: ik zie nu al overal mensen 'de ideale tracklist' hieruit samenstellen van hun 10 of 12 favoriete tracks, maar deze verschillen steeds compleet. Blijkbaar vindt iedereen weer andere nummers eruit springen, en waarschijnlijk verandert het ook per luisterbeurt (voor mij ieder geval zeker wel). Maar wat dit album als geheel nu zo uniek en krachtig maakt is de onwaarschijnlijke combinatie van stijlen, die zeer bewuste incoherentie, dat maakt het zo heerlijk whitealbumachtig, tot de opmerking waar de plaat mee eindigt is dat nou precies waar het om draait: het noodzakelijke van de willekeur, het perfecte van de imperfectie. Niks meer aan willen veranderen dus.

Zálig rare combinatie!

Meesterwerk.

Dit.

Het had misschien een beetje in de buurt van een meesterwerk kunnen komen als ze minstens vijf, zes (wat) minder goede nummers hadden weggelaten. En dan nog: 3 jaar geleden zaten ze op hun 2 platen gemiddeld op een hoger niveau dan op dit nieuwe album. Denk bijvoorbeeld eens aan nummers als Not en UFOF.

Zit wel wat in dat er niet zo'n klapper opstaat als Not, UFOF en met name Cattails ( ). Maar over de gehele linie vind ik deze denk ik net wat sterker, en dat met 80 minuten aan materiaal...

En Masterpiece wás al goed d.d. 2016.

Little Things blaast me nog net iets meer omver dan Not. En welke nummers hadden ze moeten weglaten dan? Ik zou het niet weten. De 80 minuten vliegen gewoon voorbij. Beluister deze nog maar eens een paar keer op je gemak en je zult zien: tiiiimeeee escaaaapiiiiing

Ik zou haar wel eens een duet met Ryan Adams willen horen doen (als hij zijn handen tenminste thuishoudt) en bij Little Things krijg ik een snufje Wilco mee, qua gitaarpartij. Ben er nog niet helemaal uit of ik meega in de hype van deze laatste MuMe lieveling.

Ik kan je wel volgen, het is gewoon zo dat ik zelf een grote voorkeur heb voor compacte albums. Ik vind het al snel een lange zit. Dan liever 2 albums in een jaar. Maar ik begrijp goed dat dit gewoon het resultaat is van de 4 opnamesessies en dat ze die zo puur mogelijk hebben willen aanbieden.

Ik vond Not en UFOF prachtig destijds, maar ik vind Change, Certainty en Simulation Swarm toch wel vele malen beter. De eerdere albums had ik zelf iets meer een 90s altrock-gevoel bij, wellicht dat die sound jou gewoon beter ligt? Ik heb zelf het idee dat die eerdere albums - hoe goed ook - toch nog een beetje een zoektocht waren en dat ze hier helemaal hun eigen geluid (intiem, persoonlijk, transparant) hebben gevonden en dat koppelen aan een soort dwarsdoorsnede van 60 jaar folk en aanverwanten.

En het hoge gemiddelde... sommige nummers zijn al een half jaar of langer uit, die had ik al 40/50 keer gedraaid voor het album uitkwam. Ook een Little Things bv., een nummer dat bij mij in het begin ook niet zoveel indruk maakte, maar ik inmiddels ook prachtig vind.

Ik heb exact dezelfde ervaring als tymuu en vinylbeleving: de muziek klinkt mij aangenaam in de oren, hoewel niet alle nummers een hoog niveau hebben. Maar helaas: met de stem van Adrianne Lenker had ik al moeite op haar solo-albums. De best goede muziek kan dat voor mij niet compenseren.

En ik heb dit album toch drie keer geprobeerd. De eerste keer stond mij de stem tegen, de tweede keer leek dit best mee te vallen. Maar bij de derde keer kwam mijn tegenzin weer terug ...

Zit in het 'meesterwerk- kamp. Wat mij betreft overschaduwt deze zelfs de puike plaat UFOF.

Ik zie het woordje 'hype' veel voorbijkomen, maar deze band krijgt toch al ruim een half decennium een hoop lof. Lijkt mij dan wel een blijverdje hoor. Wel kan ik me prima voorstellen dat het niet voor iedereen is, dat is bij de mooiste dingen (zeker bij bijzondere stemmen) nu eenmaal zo goed als altijd het geval.

Saai en gezapig. Had er een hoop van verwacht, zeker na de vorige albums maar het kabbelt iets te veel en sprankelt nergens echt. T zit prima in elkaar maar van deze band had ik meer verwacht dan deze verzameling brave liedjes.

Nee ik hoor hier ook geen meesterwerk in. Het lijkt allemaal wat minder sprankelend inderdaad, minder fris dan in het begin. Haar stem vind ik nog altijd prettig om naar te luisteren trouwens.

Iemand de link naar Fleetwood Mac's Tusk al gelegd? Allebei dubbelalbums met 4 plaatkanten van 5 nummers. En de tracklisting is in dezelfde opmaak (incl.) lettertypen weergegeven.

Zeker! De details die jij noemt waren me niet opgevallen, maar naast The White Album is dat toch wel hét voorbeeld van een dubbelalbum waar het schijnbare ratjetoe aan stijlen en sfeerwisselingen de unieke eenheid bepaalt.

Onderschat het veelzijdige Exile on Main St. van The Stones niet. Ook een zeer gevarieerde dubbelaar.

Met een halfje verhoogd. Vooral met een hoofdtelefoon een intiem en regelmatig ontroerend album. Geestige tekstuele vondsten vallen wat meer op, zoals het terugkerende "When I say / I mean" in Spud Infinity. Het breekbare "Sparrow" met die indringende verhoging bij "She has the poison inside her". Dit nummer komt goed binnen, zeker met het besef dat Lenker als kind in een christelijke sekte zat. Ook is er genoeg variatie om de aandacht vast te houden, zoals het broeierige Blurred View, wat is uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Het enige smetje vind ik nrs 14-16. Het liefst wil ik na No Reason direct naar Simulation Swarm. Dat kan ook een kwestie van tijd zijn.

Ook een uitstekend voorbeeld van dit type dubbelaar inderdaad. Of The Basement Tapes, die misschien iets minder van uitersten is, maar wel datzelfde zalig lossige heeft.

Album nu 4 dagen op repeat. Big Thief heeft me nu wel flink te pakken gekregen, ook wel deels vanwege de Americana/country invloeden, waar ik een zwak voor heb. Aangekondigde verhoging is bij deze een feit. 4,5 is het max wat ik geef voor een nieuw album. Een 5 is alleen voor klassiekers die de tand des tijds hebben doorstaan.