Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe in You (2022)

Aan inspiratie geen gebrek bij deze band, kennelijk. Ze waren me al eerder opgevallen toen ze in 2019 doodleuk twee goed ontvangen platen in een jaar uitbrachten (hun eerdere werk niet, maar ik leef dan ook best wel onder een steen). Toen vond ik het al wel mooie muziek, maar heb ik er verder niet al te veel aandacht aan besteed. Dat gaat nog wel gebeuren, want Dragon New Warm Mountain I Believe in You heeft de laatste paar maanden een stevig plekje in mijn hart veroverd.

De lengte is eigenlijk het enige waar ik over kan zeuren, met genoeg songs om een flinke dubbel-lp te vullen. Dat maakt het voor mij niet altijd aantrekkelijk om de plaat in zijn geheel te beluisteren, en om een of andere reden krijg ik soms het gevoel dat de songs een beetje in elkaar overlopen. Wat bepaald geen recht doet aan een album dat toch een behoorlijke stilistische reikwijdte heeft. Fluistermeisjes-folk, country en roots, indie met electro-invloeden, pure pop, Big Thief maakt sfeer en kleurt met het grootste gemak.

Dat het toch allemaal klinkt als het werk van één band, is op zich al een compliment waard. Maar wat echt bijna intimiderend is, is het vermogen van de band om de ene sterke song na de andere uit hun mouw te schudden. Bijna elk liedje heeft een goede hook, een eigen muzikale vibe, en blijft daarom snel bij me hangen. En hoewel een aantal songs bij mij wel favoriet zijn (de opener en het titelnummer, 'Certainty', 'Red Moon', 'Promise is a Pendulum', en zo nog een paar), heb ik eigenlijk nog geen liedje kunnen ontdekken waarvan ik niet begrijp dat het het album heeft gehaald. De stem van de zangeres en haar teksten kan ik ook nog goed hebben.

Prachtige plaat! Ik twijfel een beetje tussen 4 en 4,5 sterren, maar ik heb dit de laatste weken vaak genoeg gedraaid om het voordeel van de twijfel te geven.

Een zeer goede veelzijdige plaat die uiteraard eindejaarslijstjes zal toppen.
Maar live is het een simpele gitaar bas drum-opstelling. Terwijl hier toch wel veel meer te horen is..vind ik best jammer.
Nee, live bevalt de band me voorlopig niet.

Hoe dan optreden van het jaar.

Ga ze dit weekend met hooggespannen verwachtingen live gaan beoordelen op Rock Werchter.

Ik heb net gezegd waarom. Ik stond links vooraan dicht tegen de gitarist. Na 5 nummers ben ik naar achteren gegaan,doe ik zelden..de geluidsmix zat niet perfect. Vond het te luid. Je hebt zo van die avonden.
Door de drukke juni maand ook net wat weinig tijd gehad om deze plaat eens deftig uit te spitten.
Last but not least, de band doet geen enkele moeite in enige interactie..Ik weet wel, het is zo'n band..maar zo gortdroog en introvert is niet goed voor mijn mood.

Ik weet het niet, ik wil Big Thief intiemer beleven. Zoals op plaat dus. Maar dat zal niet meer gebeuren.

Het voorprogramma niet gezien dan, neem ik aan? Daar hield ik het na 2 seconden al voor bekeken. Big Thief was magistraal mooi, maar dat voorprogramma haha, mij niet gezien!

Voor de duidelijkheid, ik heb helemaal niets tegen luid an sich..maar balans vind ik superbelangrijk. Ik heb toch gelezen dat geluid zeker in begin nonchalant/slordig was..Soms werd ook gekozen voor elektrisch terwijl het net zo schoon akoestisch klinkt op plaat. Neem nu From.

Het geluid was aan het begin inderdaad rommelig, na een paar nummers werd het beter - waar ik zat. Ik denk ook dat de Ronda beter geschikt was geweest als zaal. Maar: de band zelf gaf een waanzinnig optreden, wat is Adrianne Lenker ook live geweldig zeg, ongelooflijk. Enorm genoten.

Sandokan-veld zegt: Maar als dit dan toch het geval is - en ik denk dat ik het met je eens ben - moet je niet 'zeuren' over de lengte van dit album.
Het is een ruim dubbelalbum ja, en ze kunnen dat (met gemak) aan ja (net als een Manassas, RS - Exile on mainstreet, Marvin Gaye - Here My dear). Dan rest ons niets anders dan ons hoofd te buigen voor zoveel artistiek vernuft en ons te wentelen in deze overdaad. Dit is het beste (nieuwe werk) wat ik sinds tijden heb gehoord.

lang het beluisteren uitgesteld, want UFOF ging zo tot op het bot, intenser kon ik niet verdragen. Dit album gaat niet zo diep, maar de gevarieerdheid geeft evenzo voldoening; wat een geweldige muziek op een zondagavond, augustus 22.

Je bedoelt 21 augustus, want dat was gisteren. Vandaag is het 22 augustus.

2022

Ik hoor een echo van Fleetwood Mac’s Tusk in dit album, maar dan anders (duhh)…alles omvattend nummer: Promise Is a Pendulum.

Ik heb het normaal niet voor platen met lange speelduur, maar van deze krijg ik niet genoeg. Niet verwacht dat ze hun vorige albums nog zouden kunnen overklassen. En hoe.

Hoe meer je dit luistert, hoe meer je beseft dat dit niet normaal goed is. Ook al... omdat dit een muziekstijl is dat me op papier misschien niet 100% ligt, hoewel dat niet per se betekent dat ik ook niet van het genre kan genieten. Maar het overklast het zeker, ook al omdat het wel van alles te bieden heeft.

Het is gewoon zo goed. Nummers die eigenlijk verrassend op één of andere manier toch catchy zijn. Hoe dat ze het doen, ontgaat me. En dat dan nog eens op zo een lang album, waar je toch sneller riskeert de aandacht te verliezen.

Een andere kracht van dit album is dat het enorm sfeervol is. Ik word aangetrokken door sfeervolle albums, en dat heeft dit album aan overvloed. Komende tijd wat meer opleggen terug, en dan komt die halve ster extra er wel bij. Knap werkje, zeker en vast.

Knap, bijna anderhalf uur blijven boeien. Ik had dit album al een paar maanden klaar staan om te beluisteren, het stond zo lang hier op de voorpagina, dan zal het wellicht wel wat zijn. Inmiddels heb ik ook al een paar andere albums geluisterd en ik ben zwaar onder de indruk van deze band. Adrienne Lenkers stem komt behoorlijk binnen, de veelzijdigheid aan stijlen werkt prima, het enige puntje van kritiek dat ik zou kunnen bedenken is dat er niet een kraker als 'Not' op staat zoals op 'Two hands'. Ik kan eigenlijk niet echt mindere nummers aanwijzen maar behalve 'Love Love Love' springt er verder ook niet echt één nummer uit. Toch wel een van de ontdekkingen van het jaar voor mij deze band...

Album van het jaar volgens OOR en dat snap ik wel. De albums die ik dit jaar gekocht heb, ben ik aan het herbeluisteren en gisteren kwam ook deze voorbij, Wat een plaatje, zo gevarieerd en toch allemaal passend binnen het genre indie folk/rock/americana. Een meesterwerkje die ook bij mij hoog gaat eindigen in mijn Top 10.

Hear hear, volkomen terecht ja. Al zijn er nog wel een aantal kanshebbers. Hun optreden in Brussel afgelopen juni was ook het hoogtepunt van het concertjaar (samen met Fleet Foxes in Brussel, dat was ook echt geweldig goed).

Deze week heb ik een kaartje gekocht voor hun optreden in de Roma in Antwerpen in april 2023, daar kijk ik nu al heel hard naar uit... dit is de beste liveband van het moment. Gestoord geniaal. Grote klasse!

En wederom doe ik een poging om dit bejubelde album te luisteren.
Daarbij hoor ik de klasse, het vakmanschap en hoe knap dit in elkaar steekt.
Maar ik hoor ook de stem van Adrianne. En die werkt voor mij als nagels op een krijtbord.

Big Thief heeft álles wat ik waardeer in muziek. Op papier zou dit ook door mij bejubeld moeten worden. Maar mijn irritatie om het stemgeluid wil maar niet omslaan. En daar baal ik van.

Ook album van het jaar bij de Volkskrant. Review:

Misschien niet eens een verrassende keuze, deze lijvige prachtplaat van Big Thief. De hele wereld leek in 2022 te vallen voor de eigenwijze indie van de New Yorkse band, en dus voor de listig in elkaar gestoken gitaren van Buck Meek en Adrianne Lenker. En natuurlijk voor de zanglijnen van die laatste, die soms lijken te komen uit een andere dimensie of tijdzone.

Maar Dragon New Warm Mountain I Believe in You is toch ook een bijzondere nummer één, omdat er weer eens een kleine, vrij klassieke gitaarband is opgestaan die iedereen bij het nekvel grijpt, van verstokte liefhebbers van Neil Youngs Crazy Horse tot een nieuwe generatie rock- en folkvolgers.

De liedjes van Lenker zijn vaak breekbaar, de gitaren en een verdwaalde viool knarsen en schuren soms, maar wat zijn de twintig songs intens en wat speelde Big Thief ze het afgelopen jaar knalgoed op festivals en in de popclubs. Die briljante vijfsterrenshows maakten hun album nóg beter, en dus de zeer terechte topper van 2022.

Ik ben ook een poging aan het doen; lees hier veel positieve dingen over. Nagels op een krijtbord gaat wat ver, maar aangenaam? Nee.

De Fleetwood Mac-achtige muziek lijkt verder prima in orde, en toch zal het hierna niet vaak meer op staan. Die penetrante stem domineert nogal.

Erg leuk album: speels, ontroerend en gevarieerd. Het liedmateriaal is weer uitstekend en fantastisch uitgevoerd. Zojuist als kerstcadeautje op LP gekocht, en ik ben benieuwd wat dat toevoegt - tot nu toe ben ik erg onder de indruk van hoeveel er te ontdekken valt qua instrumentatie en productie. Te lang? Misschien, maar ik zie het maar als een grabbelton waar iedereen iets uit kan halen wat bevalt, en waar uiteindelijk geen cadeautje overblijft.

Ik houd wel van het geluid en sfeer van deze band. Lekker plaatje met een aantal hele fijne gelaagde songs. Eén uur en twintig minuten is mij echter te lang, waardoor het in mijn beleving vooral prettig kabbelt in plaats van dat het een samenhangend sterk geheel is.

Staat op 1 in de jaarlijst van OOR. Tss. Daarom lees ik dat blad al jaren niet meer.

OOR's Eindlijst: dit zijn de 20 beste albums van 2022 (lijst) | OOR

Omdat ze ieder jaar dit album op 1 zetten?

OOR is een blad van vroegah - toen we nog véél vlees aten, de lucht schoon was, seks vies, Rutte nog op de middelbare school zat, internet onbekend en je ouders nog naar het journaal keken.

In datzelfde vroegah was 4AD een zeer gewaardeerd label met veel bijzondere bands (denk o.a. Dead Can Dance, This Mortal Coil, Lush, Pale Saints e.a.) toen de US er in het begin jaren '90 bij kwam (Throwing Muses, Pixies) was het nog goed en gingen we meer richting indie. Toen de oprichter eruit stapte werd het gaandeweg minder.

Van sommige albums begrijp je gewoon niet waarom die zo hoog eindigen - zijn we gewoon steeds meer saaie emo-droefmansen aan het worden, hebben we ons engagement gezipt en op onze hard disk opgeslagen, of op een plank helemaal bovenin de boekenkast opgeborgen?

Tweemaal volledig beluisterd, maar ik snap het niet - met het huidige (donkere, natte) weer, word ik van dit soort muziek depressiever dan van een - pak 'em beet - Unknown Pleasures, Pornography, Blue Train of Vier Jaargetijden (wel de winter).

Dat lijkt me lastig met een album uit 2022 maar dit jaar word het weer eens bevestigd. Het is zeker niet slecht maar het beste album......

Juist. Dat 4AD label heb ik in de jaren 90 ook veel aangeschaft. De VARA draaide het regelmatig toen de zender nog Radio 3 heette. Nu draai ik het niet meer maar destijds vond ik het erg vernieuwend. Dead Can Dance daar noem je wat. Er komen meteen weer lang vervlogen tijden bovendrijven.

Gewoon dik terecht hé ja. All killer no filler.

Maar wat wordt er dan precies bevestigd? Dat je niet precies dezelfde smaak hebt als de OOR-redactie? Het idee dat dit één van de betere albums van het jaar is, lijkt me een onder muziekliefhebbers vrij breed gedragen sentiment.