Sepultura - Beneath the Remains (1989)

Wat mij betreft is dit het echte debuutalbum van Sepultura; het gerommel hiervoor mag eigenlijk geen naam hebben. De songs zijn feitelijk niet veel meer dan een verzameling riffs en tempowisselingen, maar het klinkt allemaal erg lekker en zeker voor die tijd behoorlijk vernieuwend. Max heeft nog hoorbaar moeite met de engelse taal, waardoor zijn teksten nog niet echt overtuigend klinken, maar muzikaal is de band al goed op dreef. De songs lijken erg op elkaar, waardoor je zou kunnen zeggen dat het album bestaat uit één lange track, maar wat maakt het uit. Klassieker.

Veel van het zelfde. Had wat meer afwisseling mogen zijn. Uitschieter is Innerself. Deze mag van mij in de top tien van de top 2000. Wat een schitterend nummer.

Het eerste goed geproduceerde album van Sepultura. Ten opzichte van Schizophrenia steken de nummers ook weer eens stuk beter in elkaar, al blijft het soms een beetje een riff salad. Max' stem klinkt wat scheller en agressiever op dit album en daarmee een stuk beter dan op het voorgaande werk. Heel kant A is een klassieker te noemen en ook Lobotomy en Slaves Of Pain zijn sterk.

Dat het niet allemaal goud is dat blink laten nummers als Hungry en Sarcastic Existence horen. Naar mijn mening zijn deze nummer wel erg matig.