Dragons - Here Are the Roses (2007)

Ze zetten best een lekker geluid neer. Vind het wel grappig dat ik bij het begin van het eerste nummer steeds moet denken aan Love Song van Simple Minds, toch ook wel een inspiratiebron op new wave gebied. Hou wel van een beetje synthgebruik, had van mij hier en daar nog wel wat meer gemogen.
De eentonige zang zo hier en daar lijkt sterk op Ian Curtis (net als zo nu en dan de drums, de bas... en de gitaar op JD lijken), maar uiteraard is dat ook de bedoeling van een band die deze muziek in leven wil houden. Zo nu en dan klinkt iets bekend en kan ik het toch net niet plaatsen en dan komt ineens Depeche Mode tevoorschijn... en in Forever speelt Rober Smith het refreingitaartje (lekker synthgeluid op het eind ala Atmosphere van JD plus oude OMD invloeden en de zang lijkt in de verse-gedeeltes zelfs op Andy Bell hier door die bepaalde vibratie in zijn stem).
Al met al best een aardig album, maar heb (nog) geen echte uitschieters ontdekt. Wel stukjes van nummers die eruit springen, met name de finale van Forever, maar daar blijft het tot nu toe bij. (had graag meer van dat gehoord)
Ik ben altijd zuinig met sterren dus zet in met 3*.... of... toch 3,5* met dank aan de finale van Forever.

Na al die loftuitingen hier door het betere wave-minnende volk ben ik ook maar eens gaan luisteren.. en opvallend allereerst: een vol en lekker geluid, transparanter dan bijna iedere 80s band destijds klonk. En als vergelijkingen: vroege Dead Can Dance ontmoet Depeche Mode terwijl Ian Curtis af en toe een stukje inzingt of Robert Smith een stukje meespeelt (Forever). Veel andere bands vergeet ik uiteraard..
Maar wat net als bij The Horrors bovenuit deze brij van huidige nu-wave invloeden uitsteekt is vooral het frisse en lekkere geluid van de meeste nummers. Het klinkt als een klok en ik vind dit beslist van hetzelfde niveau als The Search of Feeding Fingers. Obedience en Forever springen er tot nu toe uit.. Obedience bediend zich trouwens van meer eigen geluid en ik hoor hier zelfs verwijzing naar The Sparks (?). De plaat nodigt daarbij ook uit tot meermaals luisteren, iets wat ik bijvoorbeeld bij Editors of Interpol nog nooit hebben kunnen bespeuren. Bij gebrek aan genoeg kwaliteit onder de huidige releases van de grootmeesters uit de jaren 80 zelf (al moet ik de nieuwe Depeche nog steeds eens luisteren) is dit wederom een prima alternatief voor diegenen die een onweerstaanbare hang hebben naar die tijd. Het enige nadeel is dat originaliteit niet voorop staat. Fris is het wel, maar ik vind The Horrors denk ik wat origineler. Entertainment met Gender is wat dat betreft nog steeds de beste nu(dark)-wave plaat die ik ken. 3,5*

De Arthur-Recensies deel 30:

In tegenstelling tot wat de publieke opinie ons al jarenlang wil doen laten geloven, was de jaren ’80 een geweldig muziekdecennium. Hiphop en elektronische muziek kwamen op, artiesten als Prince en Michael Jackson maakten de ene klassieke popsingle na de andere, en ook rock bleef zich verder ontwikkelen (R.E.M., Sonic Youth,…). De postpunkscène in Engeland zorgde ook voor een hoop mooie en boeiende muziek, dankzij artiesten als The Cure en Echo & The Bunnymen. Ruim twintig jaar later besloot de band Dragons om een album te maken in exact die stijl, zonder er zelf ook maar iets aan toe te voegen.

Duistere vocalen, diepe bas, atmosferische productie; deze en vele andere postpunk/new wave-clichés worden zonder pardon uit de kast gehaald op Here Are The Roses. Dat is op zich niet het probleem, want dat doen bands als Editors en Interpol nu eenmaal ook, maar bij Dragons pakt het allemaal een stuk minder uit omdat ze het zo fantasieloos toepassen. Heel goed luisteren naar Joy Division en dat dan krampachtig proberen nadoen op je eigen plaat, zo komt Dragons hier over vind ik. Dat zou nog allemaal niet eens zo erg geweest zijn als ze er tenminste hun eigen draai aan hadden gegeven, zoals andere retrobands als Foxygen doen. Dat dat net niét gebeurt, is wat mij betreft het allergrootste gemis op deze plaat. Anders gezegd, het is niet het gebrek aan originaliteit dat me stoort (want originele muziek is niet automatisch gelijk aan goede muziek en vice versa), maar het gebrek aan fantasie. Storend wordt het nergens, maar tegelijkertijd ontstijgt de muziek op Here Are The Roses nooit de middelmaat.

Het navelstaren hou je niet je hele leven vol, maar wat heb ik mij vaak gebogen over de dansvloer voort bewogen op de meest duistere muziek.
Na een periode die overheerst werd door grunge en Britpop was er weer ruimte voor meer gothic getinte bands, maar die behalve het neerslachtige van Joy Division ook ruimte creëerde voor het optimisme van een U2 in hun begindagen.
Voor mij was de eerste band die hier in slaagde Editors, later gevolgd door White Lies en zeker ook het vergeten Dragons.
Dragons klinkt regelmatig ook als New Order, maar dan met Ian Curtis als zanger.
Een aparte mix, hoopvol en zwaarmoedig, alsof een neerslachtig persoon in plaats van antidepressiva XTC krijgt toe gediend.