Dragons - Here Are the Roses (2007)

Nou de top 40 is natuurlijk al lang opgegeven gebied, maar ik denk zelfs aan gerespecteerde artiesten als Kayne West, Red Hot Chili Peppers, Amy Winehouse, Kings Of Leon, Arctic Monkeys, Coldplay, en ga zo maar door; die kopiëren ook ofwel zichzelf ofwel andere artiesten. Daarom dat het me een beetje irriteert dat dit soort opmerkingen steeds bij 80's gerelateerde bands gepost worden.

De radio is natuurlijk al lang weer terug naar af...het is verworden tot het distributiekanaal van de 21e eeuw (ronduit vervelend en saai)!

Wat mij betreft, is dit nog steeds een van de beste releases van het vorige jaar. Wat de originaliteit betreft... sluit ik mij geheel aan bij de opmerking van Lost Highway en reptile!

Ook mee eens!!!!

Ik heb hem nu drie keer geluisterd en 3,5* is alvast het begin. Nostalgie ja, maar so what.

Deze gaat dus zeer waarschijnlijk nog stijgen. Fantastische opener, en de beukende monotonie van Condition bevalt me ook zeer goed. Machtig, die gitaren! Maar over de hele lijn bezien gaat dit een top-CD worden!

Het aantal bands dat met Joy Division vergeleken wordt sinds 2003 is niet meer te tellen en zelfs voor de fans niet meer bij te houden. Van die hele meute bands is dit wellicht diegene die zich met recht de ware erfgenaam mag noemen. De tweede helft van dit album is van hetzelfde niveau dan wat JD op UP en The Sound op The Lion presenteren. Curtis en Borland kunnen zich niet storen aan deze uitspraak, maar enkel trots zijn en vanuit de hemel minzaam knikken bij het horen van Remembrance en Where is the love? Forever, met een bloedmooie outro, is een ode aan D-Mode, het lijkt zelfs of Martin Gore de strofes zingt. Nog een extra pluim op de hoed voor de tekstschrijver (zanger?), want tekstueel is dit ook een hoogstandje.

Door Dragons zelf vrijgegeven opnames (al sinds mei vorig jaar): Dragons - German Radio Session - March 2008
Het zijn 3 'electro acoustic' tracks opgenomen in hun studio in Bristol voor een Duits radioprogramma, waaronder een wat nieuwer nummer 'Hold Me In Your Arms' dat op hun volgende album zal komen volgens de bijgaande tekstfile.
Niet te vergelijken met de albumversies, maar wel erg mooie opnames.

Eergisteren door de brievenbus - 5* gedraaid tot nu toe; van alle 'nieuwlichters' (mooie term voor dit soort 'donkere' muziek) komt deze wel erg goed binnen; hoe kun je zoiets missen?

Nog even doorluisteren - voorlopig ****

Idd een uitstekende nu-wave plaat met veel bekende ingrediënten (allemaal wel genoemd hierboven). Maar ook heel verfrissend tov andere nu-wave bandjes.
Ben benieuwd of er nog een opvolger komt - die lastige tweede. Weet iemand wat meer?

Donder lekkere plaats, 't kan me ook helemaal niets schelen dat de muziek niet vernieuwend zou zijn, en dat het veel op dat en dat lijkt.

Gewoon een goede plaat die heerlijk wegluisterd. Die gitaren op het einde van Trust, OH WAT FIJN!

En wat met die outro van Forever?
Forever, het beste nummer van Depeche Mode dat Gahan en co zelf nooit gemaakt hebben. (en dat uit de mond van een behoorlijke DM fan).

Een goede plaat !

Beetje laat, maar wat een slap gezever man!! TFF is met die plaat het absolute hoogtepunt op het gebied van melodie en samenzang in de jaren 80.. zelden zulke subtiele en licht dreigende muziek gehoord, of het moeten de betere nummers van de Beatles zijn

Na al die loftuitingen hier door het betere wave-minnende volk ben ik ook maar eens gaan luisteren.. en opvallend allereerst: een vol en lekker geluid, transparanter dan bijna iedere 80s band destijds klonk. En als vergelijkingen: vroege Dead Can Dance ontmoet Depeche Mode terwijl Ian Curtis af en toe een stukje inzingt of Robert Smith een stukje meespeelt (Forever). Veel andere bands vergeet ik uiteraard..
Maar wat net als bij The Horrors bovenuit deze brij van huidige nu-wave invloeden uitsteekt is vooral het frisse en lekkere geluid van de meeste nummers. Het klinkt als een klok en ik vind dit beslist van hetzelfde niveau als The Search of Feeding Fingers. Obedience en Forever springen er tot nu toe uit.. Obedience bediend zich trouwens van meer eigen geluid en ik hoor hier zelfs verwijzing naar The Sparks (?). De plaat nodigt daarbij ook uit tot meermaals luisteren, iets wat ik bijvoorbeeld bij Editors of Interpol nog nooit hebben kunnen bespeuren. Bij gebrek aan genoeg kwaliteit onder de huidige releases van de grootmeesters uit de jaren 80 zelf (al moet ik de nieuwe Depeche nog steeds eens luisteren) is dit wederom een prima alternatief voor diegenen die een onweerstaanbare hang hebben naar die tijd. Het enige nadeel is dat originaliteit niet voorop staat. Fris is het wel, maar ik vind The Horrors denk ik wat origineler. Entertainment met Gender is wat dat betreft nog steeds de beste nu(dark)-wave plaat die ik ken. 3,5*

Deze plaat voor de 2e keer aan het luisteren. Ik hou altijd wel van dit soort donkere wave-platen. Toch vind ik deze plaat tot nu toe weinig bijzonder eerlijk gezegd. Ik vind dit nogal klinken als klakkeloos je voorbeelden uit de jaren '80 na doen. En dan luister ik zelf liever naar hun voorbeelden. Ik vind dat ze niks zelf toevoegen en ze zijn zeker niet goed genoeg om de strijd tegen The Cure, Joy Division, Depeche Mode en The Sound in hun voordeel te beslissen. Dan luister ik persoonlijk liever naar een hedendaagse band als Interpol of I Love But I've Chosen Darkness, die ook duidelijk de mosterd halen bij eerdergenoemde bands, maar dat naar deze tijd tillen en een eigen geluid proberen (in mijn ogen succesvol) neer te zetten. Ik moet wel toegeven dat ik niet kan zeggen dat de nummers slecht zijn, maar het klinkt voor mij te krampachtig als hun voorbeelden. Stem volgt later nog.

Ik denk dat je de drempel van de originaliteit hier even moet vergeten. Goed, de invloeden zijn duidelijk, maar dat neemt niet weg dat dit album zeer intens is en allesbehalve krampachtig. Ik ben nu toevallig ook wel een Interpol liefhebber, maar ook dit album spreekt me enorm aan en vind ik iets helemaal anders dan de muziek van Banks en zijn gecostumeerde vrienden. Eén van mijn favoriete albums uit het voorbije decenium. Als je een nummer als Forever beluistert, dan moet het gevoel van schoonheid toch het rationeel denken -i.v.m. al dan niet origineel zijn- overtreffen?

Ik vond juist een Interpol krampachtig.
Maar schijnbaar heb ik gewoon minder met die Amerikaanse bandjes (ook Killers bijvoorbeeld), en meer met het veelbelovende Britse talent.

Je hebt gelijk dat de schoonheid belangrijker is dan het origineel zijn. Ik ben ook zeker iemand die kan genieten van muziek die het niet van zijn originaliteit moet hebben. Maar ik vind de onoriginaliteit hier zo sterk dat het mij stoort. En zoals ik al zei luister ik dan liever naar het origineel (bijvoorbeeld The Sound, vroege New Order of The Cure) dan naar deze plaat. Dus kortom ik vind de schoonheid hier niet zo groot dat ik me over de originaliteit heen kan zetten. Maar misschien dat dit bij een 4e, 5e of zelfs pas 20e luisterbeurt opeens verandert.

Een welgemeend advies: doordraaien. Maar er zijn grenzen: komt ie na 10 - 15 keer nog niet echt in systeem, vergeet het dan maar, of leg 'em even aan de kant.. 't is heel aardig, maar 't is niet briljant.

...en vooral de aandacht vestigen op het tweede deel van het album.

Orginele muziek, betekent niet automatisch goede muziek. DIt is misschien niet orgineel, maar wel heel goed (vind ik) Bijvoorbeeld een stuk beter dan het album van White Lies (wat ik ook prima kan pruimen.

En zoals Lost Highway al schreef het tweede van het album is werkelijk prachtig.

Dat originele muziek automatisch goede muziek is heb ik ook nergens beweerd. Maar om door te gaan op de vergelijking met White Lies, dan vind ik dit wel een tikkeltje beter (vooral doordat de echt zwaar pathetische teksten van WL over de dood hier afwezig zijn).
Maar toevallig heb ik deze nu opstaan en ik moet zeggen dat ik Condition toch wel een heel aardig nummer vind. De tweede helft zal ik extra aandacht te geven.

Relatief geruisloos is het debuut van dragons gepasseerd, ondertussen al 2 jaar geleden, behalve bij de liefhebbers van het genre. Ook ik ken dit nog niet zo lang, maar heb wel vaak (op deze site) verwijzingen gelezen dat Dragons een van de betere groepen is van dit decennium die in de voetsporen treden van de post-punk-klassiekers uit de jaren 80 (zonder ze hierbij te willen beschuldigen van overvloedig kopieergedrag, hiermee wil ik gewoon het 'type' muziek aangeven).
Na enkele luisterbeurten ben ik er ook van overtuigd dat dit een uitstekend album is, en dat Dragons inderdaad tot de beste hedendaagse groepen (in dit genre) behoort. Het sterkste van dit album zijn de laatste 4 nummers. Ook opener here are the roses is een fantastisch nummer. Die is samen met forever ook mijn favoriet
4.5

forever begint als een depeche mode nummer en dan word er met een kruising editors/interpol zang gezongen met een Cure-achtig gitaartje. En dan daarna komt er weer een depeche mode zang.(korte luistersessie van 2 min)

Klinkt echt niet slecht, maar die invloeden zijn soms wat te overduidelijk, je kan er haast een spelletje van maken, wie de meeste invloeden kan horen:p
Maarja ik ga het album morgen even uitgebreid luisteren.

Maar als het lekker klinkt is dat toch prima! Beter goed gejat dan slecht bedacht.
Niet alle muziek kan nieuw zijn.en een eigen geluid hebben.

The Sound, The Cure, The Chameleons, Depeche Mode, Interpol en vooral Joy Division.

En zo hoor je wel 100 invloeden voorbij komen. De popmuziek herhaalt zich bijna dagelijks.

Punt is dat dit toch een uitstekend album is met veel pakkende liedjes. Geen hoogvlieger wel veelbelovend.
Liefhebber van bovengenoemde bandjes moeten hem zeker proberen.

Berichten over (het nog even uitblijven van) een toekomstig album verplaatst naar Dragons

Berichten verplaatst naar Dragons

Dit is nou eigenlijk precies waar ik altijd naar zocht, een hedendaagse bands dat eigenlijk nagenoeg precies op Joy Division lijkt plus extra invloeden natuurlijk, want hier zitten ook wel wat meer Depeche Mode elementen in etc.

Ik zou er nu zo 5 sterren voor willen geven, alleen wil ik dit album wat vaker horen, ik heb hem nu 3 keer geluisterd, en hij wordt eigenlijk elke keer beter, prachtige zang ook, gitaar is wat meer naar de achtergrond verplaatst, de synths hoor je duidelijk, en de bas is erg duidelijk aanwezig, waar bij bands als Interpol, Editors en White Lies de gitaar vaak op de voorgrond speelt, is dat hier iets anders, natuurlijk de gitaar is duidelijk aanwezig, maar deze band speelt de muziek zoals Joy Division ook deed. Prachtig album! Grote kans dat dit nog in mijn top 10 gaat komen staan, want er zijn weinig albums die zoveel indruk op mij maken als dit album.

Net Here are the Roses voor het eerst gehoord...leeeeekkuuurrrrrrrrrrrrr.
Maar eens snel dit album ergens gaan opsporen.

Het titelnummer ken ik al langer en dat bevalt me zo goed dat ik me maar eens aan het hele album ga wagen. Ik ben wel benieuwd of de genialiteit van de intro van Here Are the Roses nog geëvenaard of zelfs overtroffen gaat worden.

Naar aanleiding van mijn vorige bericht: Het niveau van de albumopener wordt in de volgende 9 nummers zeker gehaald. Niet elk nummer is even goed, maar nummers als Treasure, Trust en Forever zijn gewoon heel sterk. Sterker nog dan Here are the Roses.
Helaas kunnen niet alle nummers aan dit niveau tippen, want wisselvallig is dit album wel. Aangename wisselvalligheid welteverstaan, want nummers als Condition en Obedience knallen harder uit je speakers dan de rest van dit album bij elkaar. Een prettige afwisseling dus, al zijn dit niet de beste nummers.
De enige zwakke nummers vind ik Epiphany en Remembrance. Dat laatste nummer is me echt te saai. Er gebeurt amper iets in dat nummer.

Over de gehele linie is dit een goed album, wat ik het beste als geheel kan luisteren. Dan wordt je het beste ondergedompeld in de donkere sfeer van dit album en dat geeft net dat kleine beetje extra beleving.