Playgrounded - The Death of Death (2022)

Slepend, zwaar en vrij kort. Oh en een heerlijke opening, dat zijn de eerste gedachten
Goede tip in ieder geval.

Mooie nieuwe ontdekking. Heerlijke donkere, melancholische sfeer niet in de laatste plaats vanwege het prominente baswerk en ook de smaakvolle electronische toevoegingen. O.a. Tool en Soen (maar dan wat zwaarder) komen in gedachten => Aanrader voor de liefhebber van moderne progmetal

(blijkbaar hebben deze jongens ook een link met NL; bovendien staan ze dit jaar op ProgPower Europe. Maar 's even de agenda checken want daar komt wel meer moois dit jaar... )

Ik begin hier voorlopig met een 4. Ze weten de nummers heerlijk op te bouwen en vol te stoppen met sfeervolle elektronische effecten. Over de hele linie klinken ze lekker slepend waarbij ze met de zang bij vlagen mooi de contrasten opzoeken. Muzikaal doet dit mij enorm denken aan Karnivool, meer nog dan aan Tool en Soen eigenlijk. Het is een veel eigenzinniger geluid en hoe meer ik ernaar luister hoe boeiender het wordt. Het grootste nadeel is echter de korte speelduur. normaliter vindt ik 40 minuten wel prima, maar omdat de 6 nummers elk zeer fijn weg luisteren vliegt die tijd nog sneller voorbij.

ProGNerD je hebt het over een link met NL, maar hun Twitter huisvest de band gewoon in Rotterdam. Evenals hun Bandcamp trouwens. Ook op de site wordt verteld dat de band gevestigd is in Nederland en Griekenland.

Klopt, je hebt gelijk. Ze zijn oorspronkelijk Grieks, maar zijn blijkbaar inmiddels verhuisd naar Rotterdam. En inderdaad: dit soort boeiende muziek mag best nog wel wat langer duren.
(en Karnivool ben ik - met terugwerkende kracht - nog aan het ontdekken... )

Inmiddels ook een mooie recensie op Progwereld verschenen: Playgrounded - The Death Of Death | Progwereld

=> nu kan het toch niet lang meer duren voordat dit hier breder wordt opgepikt; hebben deze jongens zeker verdiend !

Ik zie dat er ook voor hun vorige plaat een review geplaatst is, dus tot zover zegt dat weinig natuurlijk. Maar het is te hopen dat het publiek groeit in ieder geval. Al is het alleen maar omdat dit toch een soort van Nederlandse trots mag zijn dan.

Binnen en staat inmiddels op, meeslepend. Kende enkel een track van deze plaat en die nodigde uit om te blijven hangen ja. Sferische hoes ook met een voor mijn gevoel verpletterende titel, The Death of Death. Hoe donker wil je het hebben ondanks de rode accenten in de fraaie hoes.. Grieks collectief gehuisvest in dit land, kennelijk. Al langer want opleidingen hier genoten. De CV is niet mis, geschoold tot en met. De 7 wat langere tracks, album zit op een kleine 40 minuten, zijn stuk voor stuk waan ja. Her en der al mooie kritieken. Wellicht niet DE muziek waar die Ollanders nu meteen warm voor lopen maar dit moet gewoon gehoord gaan worden. Zeer fraai ook de electronische accenten welke door de nummers heen gaan, geeft xtra dimensie, diepgang. Uit op Pelagic records, daardoor dan ook onder mijn aandacht, want dat label, Deutsch en denk The Ocean, volg ik al jaaaren ja. Elke release duik ik in, meestal met het duimpje omhoog, soms omlaag, niet alles kan prijs zijn. Hoe dan ook, hier mogen we trots op zijn, kwaliteit zit hoog, sfeervol album, lekker donker ook wel, ja, mijn ding wel. Je mag het post-metal noemen maar er is heus meer ja, dit gaat wel verder. Voor nu een prachtige 4☆☆☆☆

Precies: progmetal van dit niveau uit NL moet je koesteren, niet alleen uit chauvinisme...

Hun vorige plaat heb ik destijds ook wel beluisterd als voorbereiding op een concert samen met Mother of Millions. Ging helaas toen niet door en ben ze daarna weer een beetje vergeten. Deze nieuwe klinkt heel erg lekker. Valt veel te ontdekken in dit soort muziek waardoor ik hem de hele week al draai.

Playgrounded.net | UK/EU TOUR with The Ocean/LLNN
De band is gevraagd als voorprogramma van The Ocean Collective voor hun tour in augustus/september. Perfecte combinatie aangezien beide bands veel indruk weten te maken bij mij. En voor €22,- is dat ook geen geld natuurlijk.

Sfeervolle, dreigend klinkende progressieve rock met invloeden van bands als Tool en Karnivool. De veelal lange songs worden rustig en zelfverzekerd opgebouwd, waarna de boel overigens doorgaans wel losgaat. Het wordt nergens heel stevig, mede door de nadrukkelijke aanwezigheid van electronische elementen die niet weg te denken zijn uit het totaalgeluid, maar ruig is het bij vlagen zeker wel. Iets te weinig dynamiek en afwisseling binnen de tracks om continu te boeien en ook mis ik hier en daar wel pakkende hooks of refreintjes, maar goed is dit zeer zeker.

In de zoektocht naar nieuwe muziek komen veel verschillende onbekende en beginnende artiesten langs (ook dankzij verschillende sterke tips). Het is daarbij altijd leuk om te ontdekken wat ze doen om hun muziek uit te laten blinken en op te laten vallen. Daarbij heeft muzikale voorkeur natuurlijk veel te maken, maar het is altijd leuk om jezelf open te zetten voor nieuwe muzikale avonturen. Toch is door de jaren wel duidelijk geworden wat ik graag hoor in muziek. Wat spanning, sfeer, aangrijpende verhalen, wat creativiteit en energie. Maar bovenal zoek ik muziek die mij tijdens het beluisteren compleet kan opnemen in het gecreëerde muzikale landschap. En laat dat nou iets zijn wat de in Rotterdam gehuisveste Grieken van Playgrounded enorm sterk doen. De sfeervolle progressieve metal van The Death of Death is sinds de eerste luisterbeurt niet meer uit mijn gedachte geweest. Daardoor (en door de vele luisterbeurten) heeft het alle tijd gehad om volledig te rijpen en te groeien. Om alle kleine details naar voren te laten komen. En na al die luisterbeurten durf ik het ondertussen wel aan om The Death of Death als een moderne klassieker te classificeren.

De donkere sfeervolle muziek doet denken aan bands als Karnivool, Deftones, Nine Inch Nails, Tool en Porcupine Tree. Niet het minste rijtje vergelijkingsmateriaal natuurlijk. De grootste overeenkomsten zijn de creativiteit, de sfeer en meeslependheid van de muziek. Playgrounded pakt diezelfde elementen en invloeden van die bands en hoe zij het doen om er vervolgens een compleet eigen ervaring van de te maken. De meeslepende nummers zijn constant in beweging om zichzelf verder te ontwikkelen zonder de sfeer, de ervaring en de meeslependheid te onderbreken. De muziek is gefocust en duidelijk in zijn richting, doch constant opzoek naar vernieuwing en experimenten.

De grootste kracht zit hem echter in de ervaring en sfeer van het geheel. Kijkend naar de opener The Swan begint deze heerlijk stevig, om vervolgens even terug te vallen en het geheel verder mooi op te bouwen. Waarbij de duistere elektronische aspecten goed opvallen, helemaal zo halverwege het nummer. Het nummer lijkt zich in het begin redelijk rechttoe rechtaan te ontwikkelen richting een vrij standaard progressive metal nummer. Maar de muziek wordt hier al snel haast filmisch in ervaring en zorgt daardoor voor een prachtige atmosfeer. Tegelijkertijd zijn ze absoluut niet bang om er vervolgens nog even stevig tegenaan te gaan met een knallende conclusie zoals in de post-metal veel terugkomt om het geheel lekker open te breken. Zet daar een fijne sterke zang bij en het slotstuk van het nummer heeft mij inmiddels verzwolgen in hun muzikale landschap, precies zoals ik het graag heb. De verschillende elementen passen perfect en worden kundig uitgevoerd waardoor ze het nummer, ondanks het misleidende begin naar een hoger niveau weten te tillen.

Rituals (tussen alle prachtige nummers toch wel mijn favoriet) volgt perfect in dezelfde stijl. Startend met een mysterieuze soundscape worden de rest van de instrumenten beetje bij beetje geïntroduceerd. Gedurende het nummer wordt de spanning verder en verder opgebouwd om als een crescendo fantastisch tot uitspatting te komen. En hoe aandachtiger je luistert hoe voelbaarder de muziek wordt. De details, de ritmes, de spanning, de precisie en het ongelofelijke vakmanschap. Elke noot heeft een doel en niets is er zonder reden. Geen enkel element kan gemist worden voor deze bijzondere ervaring. En het prachtige muzikale landschap gaat bij elke noot meer en meer leven.

De 6 nummers op het album hebben elk zo hun eigen identiteit zonder afbreuk te doen aan de algehele sfeer van het album. Het geheel vloeit moeiteloos in elkaar over. Elk nummer heeft tegelijkertijd ook zo zijn eigen prachtige element om van te genieten en om zichzelf te onderscheiden. Het levert een voortdurende ontdekkingstocht op die geen enkel moment verveeld en altijd wat interessants te bieden heeft.
The Death of Death is geen album om zo eventjes op te zetten op de achtergrond of voor een vluchtige luisterbeurt. Daarmee wordt afbreuk gedaan aan de ongelofelijk mooie muziek die hier ten gehore gebracht wordt. Maar nog meer doe je jezelf als luisteraar daarmee enorm tekort. Dit is muziek die volledige aandacht en overgave van je vraagt, om je vervolgens te belonen met een ervaring die veel te weinig voorkomt. De 40 minuten die het album duurt zijn aan de ene kant veel te kort, maar juist die beperkte speelduur zorgt voor de grote kracht. Het is voldoende maar verzadigd niet, waardoor de drang naar meer ervoor zorgt om toch elke keer weer terug te blijven komen. Het is haast een verslaving aan het worden dit album.

Als legian een album betitelt als een 'moderne klassieker', dan zal er vast een kern van waarheid in zitten denk ik maar. Ik zal 'm deze week eens beluisteren, ben benieuwd!

Succes verzekerd ! (ik zet 'm ook nog maar 's op; het zou zomaar kunnen dat er nog ½ puntje bij komt...)

Gisteren tickets geboekt trouwens; tot ziens in Hedon op 8 September ABDrums en legian ?

Ik kan geen garanties geven ProGNerD, de opleiding begint op 1 september ook alweer... Het is in ieder geval iets om in het achterhoofd te houden

Ik zal deze zodadelijk voor het eerst opzetten. Jullie maken me wel erg benieuwd met dit lovende commentaar en die hoge scores, legian en ProGNerD!

ProGNerD uiteraard, ook direct kans om The Ocean Collective te zien.

ABDrums gewoon alvast een kaartje halen. Heb je dan, mocht het rooster niet uitkomen een goed excuus

Daar is weinig tegen in te brengen legian, goed argument.

Ik laat jullie beiden nog wel even weten of ik ook aanwezig ben, ik zal m'n best er in ieder geval voor doen

Wauw wat een geweldige eerste luisterbeurt! Vooral de toevoeging van donkere electronics geven dit album zo ontzettend veel diepte en dynamiek mee, waardoor het geluid echt onderscheidend is ten opzichte van andere hedendaagse progmetal bands. Je kunt ook echt wel horen dat de muzikanten die hier aan het werk zijn een geschoolde achtergrond hebben en al veel ervaring hebben. De lagen, de structuren, de composities: aan alles is te horen dat we hier te maken hebben met professionals, geen koekebakkers.

Verder is het inderdaad makkelijk te horen waar Playgrounded de mosterd bij vandaan heeft gehaald: Tool, Karnivool, The Ocean (compositioneel gezien. Tevens doen de zanglijnen me soms aan Loïc Rossetti's zanglijnen denken) en vooral Cult of Luna ten tijde van Vertikal (!) hoor ik hierin terug. Toch weet Playgrounded dit mengelmoesje een compleet eigen smoel te geven, waar ik alleen maar m'n petje voor kan afnemen.

In ieder geval geen lichte kost dit, dus hier zal ik me echt even in gaan vastbijten. Ik start (let wel: start met een 4*. Fijne tip in ieder geval dit, legian! (ik krijg nu ook des te meer zin om 8 september naar Zwolle toe te gaan...)

Edit: Trouwens legian en ProGNerD, ik heb nog een luistersuggestie voor jullie (voor als jullie dit album nog niet kennen). Het betreft dit pareltje uit 2020 van de Israëlische band Scardust. Progmetal als basis, ijzersterke melodieën, een interessant concept en een ontzettend sterke zangeres (die overigens in de leer is / was bij Floor Jansen!). Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Ga ik zeker checken ABDrums. The Ocean is live ook de moeite waard; al 's gezien, ik dacht met Leprous destijds. En na nog een luisterbeurt vanmiddag idd ½ puntje erbij; blijft boeien...

Voor de liefhebbers, als je dit goed vind, moet je vooral dit album eens proberen. Wellicht wat meer mainstream, maar erg goed...
Naïve - Altra (2015) - MusicMeter.nl
Naïve – Altra – Progwereld

Wat is dit een intrigerende plaat zeg! Spannende sound, die de platgetreden paden goed weet te omzeilen.

Ik weet nu wel zeker dat ze daar ook inspiratie vandaan halen. Afgelopen donderdag gingen ze namelijk goed los bij Karnivool en The Ocean.

Heb je nog wat los kunnen weken aan nieuws over hun nieuwe album; daar is het nu toch wel tijd voor...?

Ik stond helaas niet op gespreks afstand en dankzij de moshpit ben ik ze uiteindelijk uit het oog verloren.
En dit album is nog geen jaar oud, dus ik gun ze nog even tijd . Zolang ze geen Karnivool capriolen gaan uithalen vertrouw ik het nog wel.

LOL, ik bedoelde Karnivool juist...

Oh.... Right...

Nee die hebben daar niets over losgelaten. Ze waren sowieso niet bijster spraakzaam vondt ik.