Boston - Third Stage (1986)

Derde album van de groep die inmiddels alleen nog bestond uit de harde kern, namelijk Tom Scholz en Brad Delp. Als gevolg van zakelijke strubbelingen zit er liefst 8 jaar tussen deze LP en hun vorige. Dat stond het succes echter niet in de weg. Ook deze plaat bereikte weer de nummer-1 positie in de VS.
Er werden diverse singles van getrokken, waarvan "Amanda" de meest succesvolle was over de hele wereld. Dit is tevens het eerste album waarbij de 'puristen' van Boston gebruik maken van synthesizers.

Geluidskwaliteit is zeer goed te noemen. Een dikke '4' voor dit album.

In de jaren rond de brugklas ontdekte ik de charme van de scheurende gitaar, mede door Boston dat in die dagen furore maakte met hun eerste twee albums. Als nummer drie acht jaar later verschijnt, is mijn smaak via Saxons en Maidens en vervolgens Metallica’s ontwikkeld naar heftiger genres. Ik was inmiddels een twintiger toen Boston terugkeerde; hun stijl was onveranderd, maar ik was geen twaalf meer...

Die acht jaar wachten op Third Stage waren ook enkele Bostonleden teveel. Interessant zijn hun albums Barry Goudreau (1980) en Orion the Hunter (1984).
De weelderig klinkende Bostonsound keerde echter pas volop terug met Third Stage, laat dat maar aan geluidsknutselaar Tom Scholz over. Maar Amanda (begin december 1986 #22 in de Nationale Hitparade) vond ik qua compositie saai, dan hoorde ik veel liever de hitsingles van de vorige albums terug. Desondanks erg leuk om de bijdrage van lullaby1987 hierover te lezen!
Op Third Stage komt de boel qua tempo maar moeilijk op gang en als dat gebeurt, wordt nogal eens snel teruggeschakeld. De vlottere liedjes komen daarbij vaak moeizaam op gang, getuige We’re Ready, of de riffs ervan zijn gemakzuchtig, getuige de coupletten van I Think I Like It.

Waar ik kriegel van word, zijn de toetsenintro’s met aanslag op de hele tel; alsof je naar Whitney Houston luistert. Zeker als een spanningsopwekkend instrumentaaltje de B-kant aftrapt, om te worden gevolgd door een anticlimax van het intro van To Be a Man! Nee, veel liever dan dit plink-plink op elke tel hoor ik de akoestische gitaren van de vorige twee Bostonalbums.
Vier nummers stijgen boven de middelmaat uit: de twee korte instrumentale nummers The Launch (waarom opent die de plaat niet?) en A New World hadden van mij veel langer mogen duren; gezongen wordt op Cool the Engines en Can’tcha Say, dat na een pianointro heerlijk uitwaaiert met die brede gitaarsound en geïnspireerd gitaarwerk.

Tegelijk realiseer ik me dat ik zeur. Waar ik de B-kant van voorganger Don’t Look Back te eenvormig vond met teveel uptempo songs, is het me hier juist te langzaam. Live mixten ze up- en downtempo: in maart 1987 stond de band voor het eerst in vijf jaar weer op het podium. De setlist van die tournee laat zien hoe ze oud en nieuw werk combineerden tot een gevarieerde set.

Duco van Deugen vroeg zich af bij Don’t Look Back of ik ook acht jaar zou wachten met mijn mening; ik wilde hem bij deze melden dat ik dat sneller heb gedaan, maar zie dat hij geen MuMens meer is. Hopelijk gaat het hem goed en leest hij dit…

Gaaf om die setlist te zien! Wat me gelijk opvalt is dat ze al vrij vroeg in de set hun drie grootste hits achter elkaar knallen. Gedurfd aangezien vrijwel alle bands ze bewaren voor een eindspurt.

Ja, leuke setlist. Ik vind het ook opvallend dat ze niet afsluiten met hun grootste hits, maar juist met - in mijn ogen - wat mindere nummers als Let me take you home tonight en Party. Qua inhoudelijke betekenis snap ik die keuze, maar het blijft een beetje vreemd.

En ik ben het eens met RonaldjK: die setlist geeft indirect haarfijn aan wat het grote manco is van Third Stage: het tempo ligt te laag. Ik vind het een goede plaat, maar was na acht jaar wachten - nou ja, in de tussentijd was er gelukkig genoeg andere muziek om van te genieten - toch een beetje 'underwhelmed' over het eindresultaat. En dat zat 'm met name in het feit dat de LP maar moeizaam op toeren kwam, muzikaal gesproken. De afzonderlijke nummers zijn op zich best in orde, maar het wordt geen lekker rockende eenheid, en dat had ik op basis van de twee voorgangers toch wel verwacht.

En ja, ook ik heb het altijd raar gevonden dat Third stage niet gewoon opent met The Launch (en voor mijn pzart eindigt met My Destination). Dat ligt toch vreselijk voor de hand, om zo de spanning een beetje op te bouwen aan het begin van een plaat? Maar misschien wilden ze gewoon de hit vooraan zetten.

In de VS werd Amanda nummer één, en dat zal wel mede op basis van de hoge verwachtingen zijn geweest. Ik vind het een mooie ballad, maar productietechnisch vind ik hem slecht uit de verf komen. Die digitale drums klinken echt nergens naar, een kritiekpunt dat ik in mindere mate ook heb op de rest van het album. De vocalen en de gitaarsound zijn weer enorm goed vastgelegd, maar de mix als geheel klinkt niet lekker, met name door die fantasieloos klinkende drums. Die hadden best wat meer mogen knallen. Zeker in 1987, toen dat heel gebruikelijk was.

En inderdaad, ook teveel ballad-achtige stukken. Voor het evenwicht - en voor de speelduur - hadden ze er eigenlijk nog best een nummer bij mogen plaatsen in de sfeer van Cool the engines, wat ik samen met Can'tcha say het beste nummer van de plaat vind.

Alle albums van Boston zijn geweldig. Een unieke eend in de hardrock bijt. Dit album is daarop geen uitzondering. Geweldige sound van Scholz en co. Zo en alleen zo hoort hardrock te klinken. Geen overkill maar gewoon zalige rock. 4 sterren

Op Tidal staat deze bij de high ress albums, maar het is vrij zacht geproduceerd. Kwaliteit is niet top, blijft een schel album.

Op de binnenhoes van mijn LP schrijft Tom met trots dat er géén synthesizers en computers zijn gebruikt voor deze plaat. Zou hij jokken?

In de eerste 37 seconden van To Be a Man klinken toch toetsen?

Jawel, maar niet elke toets is meteen een synth natuurlijk. Ik heb zelf overigens wel mijn twijfels bij het elektronische gehalte van de drums, en ook elders op de plaat hoor ik effecten die me doen denken aan een synthesizer. Scholz schrijft er op de binnenhoes het volgende over:

"No Synthesizers

That’s right! Honest! And no violins either (so how do you make thunderstorms without a synthesizer? A twenty-year old Vox Tone-Bender with a bad transistor). In other words, the Boston sound is powered by old, straight ahead rock-n-roll equipment, as opposed to midi-interconnected-computer-sequenced synthesizers."

Ik denk toch wel dat het klopt, en dat het kan. Dus ben ik geneigd hem het voordeel van de twijfel te geven. Overigens lijkt me weinig mis met het gebruik van synthesizers. Maar sommige bands deden daar in de jaren zeventig - en kennelijk dus ook zelfs dik in de jaren tachtig - altijd een beetje schimmig over: alsof een synthesizer geen echte rock 'n' roll zou kunnen zijn. Inmiddels een achterhaalde gedachte, maar destijds was een synthesizer nog tamelijk nieuw en omdat je er talloze mogelijkheden mee had om sounds mee te creëren die je anders niet of nauwelijks voor elkaar kon krijgen, werd het door sommige bands als 'verdacht' gezien.

Queen heeft het volgens mij ook eens vermeld op een albumhoes, ik meen op Night at the opera of Day at the races. En we weten hoezeer ze daarvan zijn teruggekomen. Het omgekeerde kwam overigens ook voor: Gary Wright nam al in de jaren zeventig albums op waarop de songs volledig via syntheseizers tot stand kwamen.

Ik heb toch graag een flinke portie keyboards in mijn hardrock!

Volledig mee eens!!!!!! synthesizers voegt naar mijn mening weinig toe aan de muziek. In 1986 zijn er in ieder geval 2 albums waar gitaar synthesizers werd gebruikt : Somewhere in time van Iron Maiden en Turbo van Judas Priest. En in het geval van Iron Maiden vind ik het doodzonde. Omdat dat één van hun beste albums was in de tachtigerjaren. Naast hun debuut, Killers, Number of the beast, Peace of mind en Powerslave. MEN!!!!! het kon niet op, maar toch wisten ze Somewhere in Time ietwat om zeep te helpen. Omdat de gitaar synthesizer vaker te onpas dan te pas werd gebruikt. En dat is jammer, de nummers zonder gitaar synthesizer zijn de beste nummers. Met als absoluut hoogtepunt de mega kraker althans naar mijn mening Wasted Years, dit terzijde. Tom Scholz kan je in één adem noemen met Donald Fagen : perfectionisten van de 1e categorie. Met als enig verschil dat Steely Dan NIET!!! 1x in de 8 jaar een album uitbrengt. Keyboards of een (Hammond) orgel zijn de juiste ingrediënten in de muziek van Boston. Foreplay/ Long time van hun debuut album is een perfect voorbeeld. Op you-tube circuleert een filmpje waar een gelegenheidsband Foreplay/Longtime uitvoert. Line up : Lachy Doley : Hammond orgel, Dino Jelusick vocals, die overigens een stem heeft vergelijkbaar met David Coverdale, Mike Portnoy Drums, Henrik Linder Bass, Joel Hoekstra gitaar en Justin Johnson gitaar. Justin Johnson lijkt qua uiterlijk als twee druppels water op een jonge Chris de Garmo ex gitarist van Queensrÿche, maar dit terzijde. De uitvoering van dit nummer PERFECT!!! en genieten met een grote G. Het is dat Foreplay/Long time aan de lange kant is qua speelduur. Want het was naar mijn mening de perfecte opvolger geweest na de singel More than a feeling. Tot slot van het -zoals gewoonlijk-weer veel te lange betoog waarin geen woord is gerept over Third Stage, maar dat komt nog. Ik heb absoluut niks tegen (gitaar) synthesizers. Dit instrument is naar mijn mening een toegevoegde waarde in de symfonische rock. Bijvoorbeeld E.L.O. maar lang niet alle symfonische rock bands maken gebruik van een synthesizer. Als je de (prachtige) album hoezen bekijkt zou je denken dat Boston een symfonische rock band is. Maar is het natuurlijk niet, het heeft een eigen zeer herkenbaar geluid. Een mooi en bombastisch synthesizer nummer is Are 'friends' electric van de Tubeway Army. Zelf heb ik dit wel op de piano gespeeld, maar vergeleken met een synthesizer is het very light ondanks dat je de linker voetpedaal van de piano intrapt.

Tussen hun debuut en Don't look back zit 2 jaar tussen, met dank aan de platenmaatschappij dat geld rook en achter Tom Scholz aan zat na hun voortreffelijke debuut. Hurry up 1978 a new album and remember Time is money iets in die woorden. Het resultaat vind ik wel goed. Critici zeggen dat het Don't Look Back beter uit kunnen brengen in 1984. Maar had het dan ook beter geklonken???? we zullen het nooit weten. Third Stage is 8 jaar na Don't look back uitgekomen. En is het die acht jaar wachten ook waard geweest ???? Ik vind persoonlijk van niet. Dit album komt totaal niet in de buurt van hun veel betere voorgangers. Het is Boston op de Easy rock listening toer. Er staan veel ballads op en zelfs een easy listening nummer. De opener Amanda is een zoetsappige rockballad, vervolgens We're ready HA!!!! denk je dan nu gaat het gas er op lets kick some ass. Maar nee van hetzelfde laken een pak, sterker nog dat nummer had ook op een willekeurig Bread album kunnen staan. Vervolgens The Launch het nummer wat moeiteloos met kop en schouders boven de rest uitsteekt. 2:55 vind ik aan de korte kant had om mij wel 5 minuten of langer mogen duren. De toon is gezet Cool the engines is wat mij betreft een nummer wat op 2 staat achter The Launch. Maar daarna kakt het weer in met My Destination. Waarbij ik dacht van HE!!! weer Amanda??, vervolgens het veel te korte A New World wat om mij wel veel langer had mogen duren. Daarna de Rockballad wat er met kop en schouders boven uitsteekt tov de andere rockballads To Be A Man. Wat is er mis met dat piano intro ???? niets naar mijn mening. Dream Theater heeft een vergelijkbaar intro met het nummer Anna Lee, dit terzijde. Vervolgens I Think I Like It ook weer een ballad en de laatste 2 nummers Can'tcha Say/ Still in love en de afsluiter Hollyann ook weer van hetzelfde laken een pak. Conclusie is dat dit album geen moment opgang komt. Het bombastische van de 2 voorgangers is er nagenoeg vanaf The Launch is de enige uitzondering op deze regel. Dit album een 3:0, het geluk is dat het bij dit incident is gebleven.

Ik heb nooit geweten dat Brad Delp in de aanloop naar dit Third Stage was vertrokken. Tijdelijk weliswaar, maar dat wisten ze uiteraard nog niet. Zie dit artikel bij Classic Rock, een interview met zijn vervanger Mark Dixon.

Nee heb ik ook nooit geweten. Dacht dat het in de aanloop naar Walk on was dat hij de band verliet.

Heb ik ook niet geweten, zal eens in de cd boekjes gaan neuzen