Boston - Third Stage (1986)

Hier hadden de trouwe Boston-fans dus 6 jaar op zitten wachten.
Het resultaat: mwa.

ik ben geen fan van boston. maar ik ben wel naar het eerste nummer van deze plaat vernoemd
en dat is zeker geen verkeerd nummer!

8 jaar

Neh, hier werd goed duidelijk dat het enige wat Boston onderscheidde de 'sound' was, de productie zeg maar. Verder weinig nieuws onder de zon, nog iets meer zwakke composities, etc. Maar in het licht van 'opvolger' Walk On is dit nog een pareltje... 2½*

Redelijke, maar tegenvallende opvolger van "Don't look back", maar het kan niet in de schaduw staan van de twee eerdere albums, en ook niet van "Walk on", die ook veel beter (maar ondergewaardeerd) is. "Amanda" was de grote hit van dit album.

Kan ik mij geheel bij aansluiten. In jaren niet meer gedraaid overigens en ik weet hierbij meteen weer waarom waarvoor mijn hartelijke dank.

Gelukkig weer een heel stuk beter dan z'n voorganger! Voor dit album werd weer de tijd genomen (al dan niet bedoeld) en dat hoor je! De nummers zijn weer uitgewerkt en van een hoog niveau. Amanda is een knaller! Daarna gaat het in sneltrein vaart verder. Cool the engines, To be a man, The launch, I think I like it...heerlijke nummers met die typische Boston feel.

aalglad maar het zit gewoon dik in orde in mekaar

zon plaat die je bij tijd en wijle opzet om nog eens terug te keren naar je verleden, althans, dat wektie bij mij op

Alweer een zeer verzorgd produkt van Boston . Tom Scholtz nam uitgebreid de tijd om dit tot stand te brengen .
Third Stage mag er zijn , frisse melodieuze rock met het herkenbare Bostongeluid .

Het is alleen zo dat ik het al eens eerder gehoord had . Veel verrassing valt hier niet te bespeuren . En na 8 jaar jaar verwacht je dan iets meer originaliteit . Tom Scholtz is natuurlijk een alleskunner en de liedjes deugen best wel , maar zijn nu ook weer geen songs die echt blijven hangen . Amanda is een sterke single overigens . Niet slecht , deze 3e van Boston , maar iets te veel een herhalingsoefening .

Heel aardig album, al was de rating van een 10 van Aardschok wel aan de hoge kant destijds. De eerste vier nummers zijn voor mijn gevoel de mooisten.
My Destination is minder geslaagd en daarna is 't mij allemaal wel best. Mooie melodieën, maar het blijft niet echt hangen. Makkelijke band om te verzamelen.

Als je zo weinig albums maakt als Boston dan hoef (en verwacht) ik ook geen vernieuwende dingen. Ze doen waar ze goed in zijn en daar is niks mis mee vind ik. Als ze elk jaar een album uit hadden gebracht die vol stond met dezelfde liedjes dan werd het een heel ander verhaal.

Kant 1, met Amanda, We're Ready en Cool The Engines is te gek. Kant 2 wordt helaas te klef, met gezwijmel als To Be A Man en Can'tcha Say. Bovendien, Brad Delp was een goeie zanger met een onmogelijk bereik, maar klinkt ook wat kleurloos. Na een paar nummertjes ben ik meestal weer voor lange tijd klaar met Boston.

Best wel lekker album vind ik. Ik was destijds helemaal weg van Boston. Later werd dat wel wat minder, maar ik mag het nog steeds graag horen. Amanda en Cantcha Say zijn echte knallers. Wel is het zo dat Tom Scholz telkens weer hetzelfde kunstje uithaalt met zijn gitaarlijnen. Dat heb je op den duur wel gehad, maar op zijn tijd is het best wel aangenaam.

Niet zo sterk als Boston en Don't look back maar toch een aardig plaatje om zo af en toe eens te horen.

Deze vind ik toch echt veel sterker dan het, mijns inziens, overschatte Don't look back. Dit album is over de gehele lengte van hetzelfde (goede) niveau. Dat kan ik met de beste wil van de wereld niet zeggen van Don't look back. Daar is kant B wel erg zwak.

Aardig album, maar ook zeker niet meer dan dat. Het rockt aardig, zal dit niet vaak opzetten

Achteraf idd nog niet zo'n beroerd album. De Bostonsound is uniek en leent zich bij uitstek voor spacejourneys als deze. Aanvankelijk dacht ik ooit dat Scholz zijn geluid van Brian May had gejat maar bleek daarvoor toch een heel eigen techniek te hebben ontwikkeld. Ook nog steeds een hele sympathieke band met veel aandacht voor goede doelen. Halfje erbij.

Scholz en May hebben qua klank zeker overeenkomsten. Aleen klinkt May op de oudere produkties vaak een stuk droger, waar je bij Scholz kunt baden in de delays en galm. Maar beiden hebben prachtige, met boventonen overgoten sounds.

Ik ben het niet eens met de constatering dat deze plaat minder is dan Don't look back. Integendeel, die vind ik de minste van de eerste drie albums, hoewel nog steeds uitstekend. Vernieuwend was Third stage natuurlijk niet, maar daar kan ik persoonlijk alleen maar blij om zijn. Ik vind dit derde werk over de gehele lengte érg goed te genieten. En waar ik meestal vind dat jaren zeventigbands beter klonken dan ze in de gelikte jaren tachtig deden, vind ik dat het zo geroemde Boston-geluid hier juist als beste uit de verf komt. Kortom, samen met het machtige debuut is Third stage mijn favoriete Boston-album.

Wordt dat zoveel beweerd dan? Ik vind Don't look back ook met afstand de minste van de eerste 4. Met name kant B kent mijns inziens teveel zwakke broeders. Deze Third stage vind ik van begin tot eind fantastisch!

Weet ik eigenlijk niet, maar ik lees het op deze pagina wel een paar keer. Het was natuurlijk wel zo dat de verrassing na twee albums niet groot was én Don't look back was ook veel succesvoller (maar dat heeft denk ik vooral te maken met het succes van het debuut).

Ik denk inderdaad ook dat Don't look back nogal mee liftte op het mega succes van het debuut. Maar toch, met Amanda scoorden ze wederom een beste hit als ik me niet vergis.

Erg jammer van het Digidrumset die gebruikt werd. Vreselijk geluid. Ook zonde dat veel Rockman apparaten direct door de soundboard gemixt waren. Een verlies aan punch die de Marshalls 'wel' gaven in de voorgaande platen. Alsnog... Side 1 van de LP is top!

Zwaar onderschat album. Qua productie perfect en qua songmateriaal veel beter in balans als voorgaand werk.
Sterke songs en melodielijnen, komt over als 1 geheel waarbij sommige songs in elkaar overgaan.

Een meesterwerk!

In welk opzicht onderschat? Dikke hit met Amanda en naar ik meen enkele miljoenen keren over de toonbank gegaan. Dus in ieder geval in dat opzicht niet echt zwaar onderschat.

Onderschat qua waardering op MM bedoel ik.

Ah oké duidelijk

Fijne plaat van Boston . Niks geen fratsen , gewoon goede gedegen rocksongs met functionele solo's . Had hem een tijd niet gehoord , maar pikte hem zo weer op na jaren te hebben verwaarloosd . 3 en halve ster

Oerdegelijke plaat, waar Tom Scholz - die toch wel als geestelijke vader van deze band mag worden aanschouwd - samen met zanger Brad Delp behoorlijk lang aan kon sleutelen, door een samenloop van omstandigheden. De overige leden die het prille begin hadden meegemaakt, waren in tussentijd vertrokken, en de band was ook - na een lange juridische strijd - erin geslaagd over te stappen naar MCA Records.

Opener Amanda was als eerste single een enorme hit, ook in de Lage Landen. Het nummer zag het licht eigenlijk reeds in 1980, maar werd dus pas uitgebracht op dit derde album van de Amerikaanse band. Aanstekelijk nummer, zonder fout of klef te gaan klinken; het succes is wat mij betreft dus geheel terecht.

De overige songs staan echter zodanig in de schaduw, dat ze gewoonweg niet blijven hangen bij mij. Oorwurmen zitten er niet tussen (wat op zich wel goed is, want dat zijn meestal van die irritante deuntjes die je hoofd maar niet willen verlaten), memorabele songs evenmin. Het klinkt allemaal wat minder bezield, alsof Scholz en co. de automatische pilootfunctie gevonden hadden.

Een onvoldoende kan ik er echter onmogelijk aan kwijt, want kwaliteit is het wel natuurlijk!

3 sterren

Herkenbare commentaren. Sound en productie op orde, maar ook een herhalingsoefening en weinig variatie.

Ik heb laatst The Launch weer eens op hoog volume gedraaid. Dan weet je toch niet wat je meemaakt hoor. De hele A-kant is werelds vind ik.