Boston - Third Stage (1986)
mijn stem
168 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: MCA
-
Amanda (4:16)
-
We're Ready (3:53)
-
The Launch (3:00)
-
Cool the Engines (4:23)
-
My Destination (2:12)
-
A New World (0:36)
-
To Be a Man (3:33)
-
I Think I Like It (4:11)
-
Can'tcha Say (You Believe in Me) , Still in Love (5:18)
-
Hollyann (5:17)
0
geplaatst: 11 april 2018, 14:52 uur
Erg jammer van het Digidrumset die gebruikt werd. Vreselijk geluid. Ook zonde dat veel Rockman apparaten direct door de soundboard gemixt waren. Een verlies aan punch die de Marshalls 'wel' gaven in de voorgaande platen. Alsnog... Side 1 van de LP is top!
0
geplaatst: 22 december 2019, 21:00 uur
Oerdegelijke plaat, waar Tom Scholz - die toch wel als geestelijke vader van deze band mag worden aanschouwd - samen met zanger Brad Delp behoorlijk lang aan kon sleutelen, door een samenloop van omstandigheden. De overige leden die het prille begin hadden meegemaakt, waren in tussentijd vertrokken, en de band was ook - na een lange juridische strijd - erin geslaagd over te stappen naar MCA Records.
Opener Amanda was als eerste single een enorme hit, ook in de Lage Landen. Het nummer zag het licht eigenlijk reeds in 1980, maar werd dus pas uitgebracht op dit derde album van de Amerikaanse band. Aanstekelijk nummer, zonder fout of klef te gaan klinken; het succes is wat mij betreft dus geheel terecht.
De overige songs staan echter zodanig in de schaduw, dat ze gewoonweg niet blijven hangen bij mij. Oorwurmen zitten er niet tussen (wat op zich wel goed is, want dat zijn meestal van die irritante deuntjes die je hoofd maar niet willen verlaten), memorabele songs evenmin. Het klinkt allemaal wat minder bezield, alsof Scholz en co. de automatische pilootfunctie gevonden hadden.
Een onvoldoende kan ik er echter onmogelijk aan kwijt, want kwaliteit is het wel natuurlijk!
3 sterren
Opener Amanda was als eerste single een enorme hit, ook in de Lage Landen. Het nummer zag het licht eigenlijk reeds in 1980, maar werd dus pas uitgebracht op dit derde album van de Amerikaanse band. Aanstekelijk nummer, zonder fout of klef te gaan klinken; het succes is wat mij betreft dus geheel terecht.
De overige songs staan echter zodanig in de schaduw, dat ze gewoonweg niet blijven hangen bij mij. Oorwurmen zitten er niet tussen (wat op zich wel goed is, want dat zijn meestal van die irritante deuntjes die je hoofd maar niet willen verlaten), memorabele songs evenmin. Het klinkt allemaal wat minder bezield, alsof Scholz en co. de automatische pilootfunctie gevonden hadden.
Een onvoldoende kan ik er echter onmogelijk aan kwijt, want kwaliteit is het wel natuurlijk!
3 sterren
1
geplaatst: 6 december 2022, 18:07 uur
In de jaren rond de brugklas ontdekte ik de charme van de scheurende gitaar, mede door Boston dat in die dagen furore maakte met hun eerste twee albums. Als nummer drie acht jaar later verschijnt, is mijn smaak via Saxons en Maidens en vervolgens Metallica’s ontwikkeld naar heftiger genres. Ik was inmiddels een twintiger toen Boston terugkeerde; hun stijl was onveranderd, maar ik was geen twaalf meer...
Die acht jaar wachten op Third Stage waren ook enkele Bostonleden teveel. Interessant zijn hun albums Barry Goudreau (1980) en Orion the Hunter (1984).
De weelderig klinkende Bostonsound keerde echter pas volop terug met Third Stage, laat dat maar aan geluidsknutselaar Tom Scholz over. Maar Amanda (begin december 1986 #22 in de Nationale Hitparade) vond ik qua compositie saai, dan hoorde ik veel liever de hitsingles van de vorige albums terug. Desondanks erg leuk om de bijdrage van lullaby1987 hierover te lezen!
Op Third Stage komt de boel qua tempo maar moeilijk op gang en als dat gebeurt, wordt nogal eens snel teruggeschakeld. De vlottere liedjes komen daarbij vaak moeizaam op gang, getuige We’re Ready, of de riffs ervan zijn gemakzuchtig, getuige de coupletten van I Think I Like It.
Waar ik kriegel van word, zijn de toetsenintro’s met aanslag op de hele tel; alsof je naar Whitney Houston luistert. Zeker als een spanningsopwekkend instrumentaaltje de B-kant aftrapt, om te worden gevolgd door een anticlimax van het intro van To Be a Man! Nee, veel liever dan dit plink-plink op elke tel hoor ik de akoestische gitaren van de vorige twee Bostonalbums.
Vier nummers stijgen boven de middelmaat uit: de twee korte instrumentale nummers The Launch (waarom opent die de plaat niet?) en A New World hadden van mij veel langer mogen duren; gezongen wordt op Cool the Engines en Can’tcha Say, dat na een pianointro heerlijk uitwaaiert met die brede gitaarsound en geïnspireerd gitaarwerk.
Tegelijk realiseer ik me dat ik zeur. Waar ik de B-kant van voorganger Don’t Look Back te eenvormig vond met teveel uptempo songs, is het me hier juist te langzaam. Live mixten ze up- en downtempo: in maart 1987 stond de band voor het eerst in vijf jaar weer op het podium. De setlist van die tournee laat zien hoe ze oud en nieuw werk combineerden tot een gevarieerde set.
Duco van Deugen vroeg zich af bij Don’t Look Back of ik ook acht jaar zou wachten met mijn mening; ik wilde hem bij deze melden dat ik dat sneller heb gedaan, maar zie dat hij geen MuMens meer is.
Hopelijk gaat het hem goed en leest hij dit…
Die acht jaar wachten op Third Stage waren ook enkele Bostonleden teveel. Interessant zijn hun albums Barry Goudreau (1980) en Orion the Hunter (1984).
De weelderig klinkende Bostonsound keerde echter pas volop terug met Third Stage, laat dat maar aan geluidsknutselaar Tom Scholz over. Maar Amanda (begin december 1986 #22 in de Nationale Hitparade) vond ik qua compositie saai, dan hoorde ik veel liever de hitsingles van de vorige albums terug. Desondanks erg leuk om de bijdrage van lullaby1987 hierover te lezen!
Op Third Stage komt de boel qua tempo maar moeilijk op gang en als dat gebeurt, wordt nogal eens snel teruggeschakeld. De vlottere liedjes komen daarbij vaak moeizaam op gang, getuige We’re Ready, of de riffs ervan zijn gemakzuchtig, getuige de coupletten van I Think I Like It.
Waar ik kriegel van word, zijn de toetsenintro’s met aanslag op de hele tel; alsof je naar Whitney Houston luistert. Zeker als een spanningsopwekkend instrumentaaltje de B-kant aftrapt, om te worden gevolgd door een anticlimax van het intro van To Be a Man! Nee, veel liever dan dit plink-plink op elke tel hoor ik de akoestische gitaren van de vorige twee Bostonalbums.
Vier nummers stijgen boven de middelmaat uit: de twee korte instrumentale nummers The Launch (waarom opent die de plaat niet?) en A New World hadden van mij veel langer mogen duren; gezongen wordt op Cool the Engines en Can’tcha Say, dat na een pianointro heerlijk uitwaaiert met die brede gitaarsound en geïnspireerd gitaarwerk.
Tegelijk realiseer ik me dat ik zeur. Waar ik de B-kant van voorganger Don’t Look Back te eenvormig vond met teveel uptempo songs, is het me hier juist te langzaam. Live mixten ze up- en downtempo: in maart 1987 stond de band voor het eerst in vijf jaar weer op het podium. De setlist van die tournee laat zien hoe ze oud en nieuw werk combineerden tot een gevarieerde set.
Duco van Deugen vroeg zich af bij Don’t Look Back of ik ook acht jaar zou wachten met mijn mening; ik wilde hem bij deze melden dat ik dat sneller heb gedaan, maar zie dat hij geen MuMens meer is.
Hopelijk gaat het hem goed en leest hij dit…
0
geplaatst: 7 december 2022, 15:06 uur
Alle albums van Boston zijn geweldig. Een unieke eend in de hardrock bijt. Dit album is daarop geen uitzondering. Geweldige sound van Scholz en co. Zo en alleen zo hoort hardrock te klinken. Geen overkill maar gewoon zalige rock. 4 sterren
* denotes required fields.