Crowded House - Recurring Dream (1996)

Die live cd die er bij zat ( zit ?) Hier dus als bonustracks aangegeven, is een must have.
Gaaf concert. Lekker losjes en een band in topvorm. Crowded House klinkt live ook een stukje steviger.
Hun studiowerk is mij vaak wat te geproduced. Maar natuurlijk wel een geweldige band.

Zeer aardige band met fraaie liedjes ( When You Come is bv fantastisch) maar als band toch wel minder in vergelijk met Split Enz

Ik ben ook meer gecharmeerd van Split Enz.
Een stuk eigenzinniger en ben ook net wat meer gecharmeerd van Tim Finn.
Neil en Tim samen in CH werkte niet echt.
De oudere broer die in het bandje van zijn broertje komt spelen........lastig.

Maar nogmaals, fijne band die het Beatlesque nog sterk in ere heeft gehouden.

Beste Bikkel2, we zijn het eensch

Dat denk ik ook.

Wel dan ga ik ook even naast jullie staan.

Hoewel Neil in wezen de betere songsmid is,
weet Tim me emotioneel zoveel dieper te raken.

Neil is de vakman met een passend akkoord voor elk seizoen.
Tim is de getormenteerde kunstenaar met het hart op de tong.

Neil streelt het oor, Tim roert de ziel.

Mooi gesproken!

Neil zoekt de perfectie in het liedje en Tim maalt er niet om als er vlekje op zit. Mijn hart ligt ook bij Tim al heb ik ook zeker een zwak voor Neil.

Split Enz - Spellbound (1997) : briljante verzamelaar voor de geintereseerde, eigenlijk een schande dat die 6 stemmen heeft en deze, met alle respect 198.

Fijn dat ze ook verschillen. Dat leverde in Split Enz in ieder geval veel moois op.
Neil voor de melodieuze nummers met kop en staart en Tim voor het wat ondoorgrondelijke obscurdere werk.
Werkte prima.
Maar de Enz uit het begin is ook goed hoor.
Vanmiddag nog Mental Notes gedraaid.
Maffe plaat. Heel extravagant, maar boordevol knappe muziek.

Ik ben het met je eens aangaande de verzamelaar vigil. Maar ik vrees dat ondanks de sporadische hitjes, Split Enz voor velen een band was die wat moeilijk te vangen was. Zie het ook meer als een soort cultband. Crowded House was groter. Het is nu eenmaal een feit.

Dat ze groter waren is wel zeker, in Nederland mag je blij zijn dat er mensen zijn die I Hope i Never en Message to my Girl kennen (over Six Months in a Leaky Boat en I See Red begin ik nog niet eens). Toevallig twee redelijk rustige popliedjes waarbij de tweede ook best door Crowded House opgenomen zou kunnen zijn. Daardoor denken wellicht veel mensen dat de bands veel op elkaar lijken en ze het gewoon maar bij de bekende variant houden.

Wederom mee eens. Met Message To My Girl is de toon eigenlijk al gezet voor een nieuw avontuur. In dit geval dus Crowded House.
Nu wil ik Crowded House zeker niet te kort doen hoor, want ze hebben gewoon geweldige nummers en ook live is het erg sterk.
Maar Split Enz had een meer eigen insteek en zocht ook veel meer het experiment.
Neil heeft nu eenmaal in zijn stem en in zijn schrijfstijl een hoop Beatles in zich.
Daardoor is het minder oorspronkelijk.
Maar het is en blijft een vakman.

Niet dat ik een grote fan ben van Crowded House maar hier staan toch heel wat pareltjes op. Van verzamelaars ben ik zeker geen fan maar in dit geval is het gewoon de beste keuze.

Aardige verzamelaar, maar zoals altijd mis je natuurlijk wel enkele songs. Waar is bijvoorbeeld Chocolate Cake? Afgezien daarvan biedt dit negentien songs tellende album wel een degelijk overzicht van de carrière van deze australische band. Mooie liedjes, met het prachtige Private Universe als persoonlijke favoriet.

Live kwam deze band nog een stuk beter tot hun recht dan op plaat. Dat is met deze schijf voor mij niet anders. De nummers van schijf 1 zal elke fan al wel in huis hebben, voor de 2e schijf geldt een beetje hetzelfde, echter de spontaniteit en geluidskwaliteit vind ik een grote plus. Love You 'Til the Day I Die wordt weleens gezien als een zwakke broeder maar ik vind het een heerlijk nummer in deze uitvoering. Sister Madly swingt er ook lekker op los, zelfs Kill Eye gaat er bij mij goed in. 'Live klinkt de band simpelweg energiek en lijkt men elkaar wel in positieve zin een schop onder de kont te geven.
Mooiste moment; wanneer de band losgaat in; Hole in the River. Prachtband die hopelijk ons nog enkele heerlijke platen in het vooruitzicht zal stellen.

Eigenlijk de beste/enige Crowded House plaat om te hebben. Veel te veel tracks, een betere selectie was beter geweest vind ik. Vooral Better Be Home Soon, Weather With You en Don't Dream It's Over zijn erg goed.

Nooit, maar dan ook nooit meer zal ik 2de hands CDs kopen zonder de onderkant te bestuderen . Ononononbegrijpelijk hoe sommige mensen met hun CDs of LPs omgaan....
CD1 vol met krassen en pakweg de helft van de nummers niet te beluisteren. Ramp, ach nee want ik heb de belangrijkste albums van de jongens.
Maar wat een mazzel!!!! De vorige eigenaar kon waarschijnlijk CD2,de live versie, niet zo vaak vinden of vond 'm minder....krasvrij !!!! Joepie !!!
Want wat is die fraai zeg ! Mooi heerlijk fris; wat een geweldig goed opgenomen optreden! Enkele schitterende voor mij onbekende nummers ontdekt zoals When You Come..
Ik hoop niet dat iemand me het kwalijk neemt dat ik deze Very Best toch een mooi cijfer geef ?

Ik neem het je zeker niet kwalijk! Geweldige verzamelaar!

En ook de tweede cd is meer dan prima!

Into Temptation

Bestaat goede popmuziek? Jazeker! Deze cd is daar het bewijs van! Crowded House staat garant voor mooie, simpele en rustige (op een enkele na) liedjes. Better be home soon is mijn favoriete crowded house nummer, maar ik vermeld hier ook even I'm not the girl you think you are, schitterend gezongen door de zanger en ook wel Beatles achtig.

Mooi verwoord. Voor mij is Woodface toch wel het beste wat de band gemaakt heeft. En op die plaat waren Tim én Neil belangrijke schrijvers...

Samen met Showbiz Kids van Steely Dan en This Is The Moody Blues is Recurring Dream voor mij de perfecte verzamelalbum. In 1996 direct na release gekocht. De bonus cd is een eh, hele fijne bonus.

Ooit eind jaren 90 gekocht, enkele jaren later weggegeven aan een maat, vervolgens hier spijt van krijgen en de plaat wederom aanschaffen ha ha. Neil Finn vind ik een weergaloze componist en behoort wat mij betreft tot de groten der aarde. In eerste instantie werd Neil overvleugeld door zijn oudere broer Tim, die ook de gave heeft/had om mooie melodieën te creëren. Split Enz was ook eigenlijk de band van de oudste. Gaandeweg ging de jongere broer zich meer presenteren en bleek hij Tim bij vlagen te overvleugelen. Waar ik de zang van Tim wat lijzig vindt blijkt Neil over meer vermogen te beschikken en een toegankelijker stemgeluid te hebben.

Dan deze schijf; deel 1 vormt een overzicht van een reeks bekende songs maar en vormt een redelijke weergave van het oeuvre van de band.
Disc 2 is een stuk interessanter; de energie druipt er soms van af en de songkeuze is uitstekend te noemen. De studioversie van Love You Till the Day I Die klinkt wat slapjes maar op de planken knalt het nummer je kamer in, fijn hoor. De uitgebreide versie van Hole in the River klinkt live ook veel rijker. Het mooiste moet nog komen; Fingers of Love wordt hemels mooi voorgedragen. Wat een melancholie, wat een pracht. En dan te bedenken dat Private Universe, het weidse When You Come of het swingende Sister Madly ook nog voorbij komen. Als Neil besluit om ons kleine landje weer eens aan te doen ben ik er bij. Een van de betere live platen die ik heb.

Chocolate Cake hadden velen al op deze verzamelaar staan:

Just a moment... - discogs.com [Op het bijgevoegde filmpje zie je dat Joost Prinsen de 1990 en niet die van 1991 aanprijst].

Ik heb de compilatie van Crowded House toen alleen gekocht voor de bonus live CD. Zoiets heb ik bij de Pixies ook gedaan. Je wilt niet alles dubbel kopen, maar soms moet het.