Marvin Gaye - Here, My Dear (1978)

Nooit warm geworden van What's Going On en toch uit nieuwsgierigheid deze op de kop getikt, vanwege het gitzwarte verhaal rond het album. Deze plaat heeft alles wat ik mis bij WGO, van When Did You Stop Loving Me, When Did I Stop Loving You krijg ik een apart gevoel in m'n maag. Blijkbaar een nummer dat me letterlijk 'raakt'. De duistere Marvin is een meester.

Prachtig album van Marvin Gaye waarin hij met verve soul met een beetje jazz en funk vermengt. Marvin Gaye kan met gemak alle noten aan en hoewel dit een conceptalbum is over liefde en (echtscheidings)leed klinkt het nooit te zoet of overdreven sentimenteel. Niet zo bekend als zijn meesterwerk What's Going On maar dit album doet er niet veel onder.

Ik ben het dus helemaal eens met LucM en denk aan het volle pond. Fantastische plaat. Wat een soul had die man!

Zelfs als je zelf in een Light-versie van liefdesproblemen zit, trekt Here, My Dear je werkelijk helemaal uit elkaar. Wat een gevoel legt die man erin. Eerst zo'n bijna schattige opening met I Met a Little Girl om d'r vervolgens helemaal te beschimpen zonder daarbij over de schreef te gaan. Wereldplaat waar vooral niet te veel woorden aan vuil gemaakt dienen te worden. Tranentrekkend, elke keer weer (mits op het juiste moment gedraaid uiteraard).

Heb deze eindelijk ook in mijn bezit! Klinkt al zo lekker als de score doet vermoeden.

Een relatie tussen score en kwaliteit lijkt me er vraag. Dit is een van de enige "echte Soul-albums" die ik ken: nummers die verder gaan dan wat emotie erin zingen en zoetsappig laten klinken. Marvin legt hier letterlijk zijn ziel in bloot denk ik zo Iets wat Otis Redding ook wel deed in zijn nummers, maar volgens mij bestaan er weinig subjectievere albums dan dit. Vooral dit laatste element maakt dit album zó sterk.

Mooi verhaal achter dit album.. En het is zeker goed!

Wederom een prachtig album van Marvin. Dit album kun je waarderen om de vocalen, instrumentale begeleiding, inhoudelijke teksten (gezien de achtergrond van het album) of all of the above. Het laatste geldt in mijn geval. Ik kan op dit album geen slecht nummer ontdekken. Misschien hadden de instrumentale- en/of reprise versie van When Did You Stop Loving Me, When Did I Stop Loving You.

Mijn derde album van Marvin Gaye en wederom warme muziek waar je kippenvel van krijgt. Ditmaal niet alleen van zijn prachtige stem, maar ook door het verhaal erachter. Hij weet het liefdesdrama op een toch wel zeer mooie manier te verwoorden. Wel apart om hem te horen zingen met zijn gebruikelijke warme, vrij vrolijke soulstem waar je op dit album altijd een soort wrok er doorheen hoort. Apart, maar zeker niet veel minder dan de vorige twee albums die ik van hem beluistert heb. Het nummer over de toekomst in een nieuwe leven vind ik erg leuk en origineel gevonden. Het geeft een vreemd gevoel bij een album uit '78.

Godverdomme, als je ludduvuddu hebt komt-ie toch echt het hardst binnen.

Zit hem nu te beluisteren ....er is al genoeg over gezegd. Je kan nu eenmaal niet om Marvin heen als je een beetje van goede soul/jazz/funk houdt en dan die stem.... maar daar is ook al genoeg over gezegd.

Marvin's meest persoonlijke album, en één van mijn favoriete ontdekkingen (nu al weer een jaartje of 15 geleden) in mijn muzikale zoektochten.

Het thematische, en het verhaal er achter maakt het album extra krachtig.
De tijdreis van de eerste 3 nummers vind ik ook sterk.
Die tijdreis gaat verder in de toekomst met A Funky Space Reincarnation wat ik vaak terug heb horen komen in geleende stukjes/ samples.

Is that enough was altijd mijn favoriete nummer.

Nagels op de kop!

Dit is het echte meesterwerk van Marvin Gaye

Tip: De tweede cd van special edition (met allemaal alternatieve versies) is echt geweldig en funky!
Een aangename verassing na de eerder SE's van de andere albums, waar enkele leuke nummers op stonden. Deze cd is alsof je de hele plaat voor het eerst hoort.

De CD begint zéééér sterk met de briljante eerste 4 nummers, maar kan me naar het einde minder en minder boeien. Toch nog 4*

Is That Enough is één van mijn favorieten, en A Funky Space Reincarnation is precies wat het belooft.

Die zijn inderdaad ook wel mooi, grappig dat hij Space Reincarnation als single heeft gebruikt.

Mijn ultieme favoriet is wel I Met A Little Girl, vooral door die tekst en dat prachtige synthesizertje rond 4:05, phoeh wat is dat mooi zeg!

Bij de opener Here my Dear lijkt het mij net alsof Gaye na een flinke snuif, het nummer heeft 'ingezongen', de loomheid in zijn klank is wel heel oneigen. Beetje een vreemd eend in de bijt in het oeuvre van Marvin Gaye. Het komt minder uitgesproken over als bijv. What's Goin' On, maar muzikaal verkent het zijn grenzen binnen het soulgenre. Zowiezo zijn de albums van Gaye uit de jaren zeventig m.i. verplichte kost en kwalitatief hoogstaand.

Dit is de beste break up plaat ooit volgens mij. Ooit gekocht en ik vond er niets aan, maar toen mijn lief er opeens vandoor ging met een ander begreep ik ze plots. Echt mooi en puur en hard. Hij gaat zo tot in het bot.

Beetje raar verhaal ook. Blijkbaar moet hij een deel van de royalties op zijn volgende plaat afstaan aan zijn ex. Dus heeft hij een plaat gemaakt over hun relatie en het einde ervan.

En een funky space reincarnation, speel dat op 45 en je hebt Jamiroquai...

Vandaag de lp van deze favoriet binnengekregen. Tot mijn verassing zit kant 4 achterop kant 1. Het viel me op dat Funky space zo vroeg langs kwam na het omdraaien.

Dat komt meer voor. Zo had ik er eentje van The Beatles (Love Songs) en van The Who (Tommy).

Songs in the Key of Life werkt ook volgens dat principe. Verder vind ik het niet zo onlogisch eigenlijk, best gebruiksvriendelijk zelfs.

Blijft toch een uniek werkstuk dit.

Ik heb ook altijd het idee dat Marvin Gaye dit nummer ( of het hele album ) knetterstoned heeft ingezongen, ik meen dit zelfs in zijn zang te horen. Alsof hij, verzopen van verdriet doorgesnoven achter de microfoon is gaan staan.
Dat doet gelukkig niets af aan de kwaliteit, want wat een geweldig kwetsbaar, ontroerend jazzy soul album is Here My Dear. Samen met Let's Get It On, mijn favoriet.

Uiteraard, het is toch geen geheim dat de beste man zwaar aan de verboden middelen zat in de jaren '70? Deze moet net de duimen leggen voor What's Going On bij mij, maar Here My Dear komt er toch wel vlak achter, en dan pas Let's Get It On.

Je vergeet "I want you". Die komt voor mij net achter Here my dear en Whats' going on.

Ook een erg sterk album inderdaad, maar toch z'n "minste" album uit de jaren '70 voor mij. Het is ook wel het album die ik het minst heb geluisterd, dus misschien ligt het daaraan.

Briljant en hartverscheurend open album van 1 van de grootste artiesten uit de muziekgeschiedenis. Dat grote kunst (vaak) uit diep lijden voortkomt werd hiermee wel gestaafd.

Ultieme echtscheidings cd.

Hm, ik vind hem juist nogal suf beginnen en daarna pas lekker worden.