Arctic Monkeys - The Car (2022)

The Cars is niet een album dat aan mij is besteed, zoveel is duidelijk. Brave, gladde popsongs zonder een voor mijn gevoel eigen persoonlijkheid en 'body'. Alex Turner probeert zichzelf een zangstijl toe te eigenen die niet bij zijn stem past, aangezien zijn geluid te weinig kracht en signatuur mist om deze nummers te dragen.

De muziek is op zijn allerminst aardig te noemen. Gladjes, braafjes, binnen de lijntjes, liefelijk. Maar zonder uitspattingen, vuurwerk, spanning of 'op het puntje van je stoel'-momenten. Geen greintje persoonlijkheid, eigenzinnigheid of karakter hoor ik terug in de composities. Zodoende komt de muziek het ene oor binnen en gaat het er via het andere oor meteen weer uit.

Wel wil ik, in navolging van wat Roxy6 hierboven noteert, een compliment uitdelen aan de Monkeys. Want het getuigt van dapperheid en durf om de muzikale lijn die met Tranquility Base Hotel & Casino werd ingezet nu op dit album door te zetten. Turner en co bewandelen een eigen muzikaal pad, of je dat nu leuk vindt of niet. Ik heb altijd veel respect voor artiesten die zo in de muziekwereld staan en hun ambacht uitoefenen op de manier die voor hen logisch, prettig en fijn voelt. Daar zal de luisteraar het dan niet altijd mee eens zijn, wat juist de mogelijkheid op het verliezen van fans doet toenemen. Respect naar de Arctic Monkeys voor die keuze. Ik kan niets anders zeggen.

'Het zout en de peper zijn hier toch duidelijk vergeten' lees ik hierboven. Een geweldige omschrijving van een band die jammer genoeg steeds verder bij mij in de vergetelheid begint te geraken.

2,5*

Die vorige plaat wilde ik zo graag goed vinden, in theorie zou het echt iets voor mij moeten zijn, ik hou immers ook zo zielsveel van die Last Shadow Puppets-sound (hun eerste plaat dan tenminste, die tweede was een fikse tegenvaller). Maar het kwartje bij Tranquility Base wilde bij mij maar niet vallen. Deze vind ik echter meteen van begin tot eind grandioos goed. Waar hem het verschil in zit weet ik niet zo goed, het lijkt er toch behoorlijk op aan te sluiten, al kan ook best het moment zijn. Maar wat een stem, wat een teksten, wat een atmosfeer! Zo mogen Alex en co wat mij betreft nog wel een tijdje door gaan. Grandioze spionnenbarok.

Deze plaat is bij mij in een week wel enorm gegroeid. Van kut naar mwah, van mwah naar wel aardig, van wel aardig naar goed, en goed naar erg goed, en nu blijft hij verder stijgen. Vind dat er eigenlijk geen zwak nummer op staat. Mirrorball blijft bij mij groeien, dat nummer is zo mooi en brengt je naar hogere sferen.

Het enige nummer wat niet wil landen is "Sculptures" en zie dat het hier de meeste stemmen als favoriet krijgt. Ik vind persoonlijk "Hello You" weer heerlijk en 1 van mijn favorieten.

De albumcover deed een rockplaat vermoeden, al had ik persoonlijk niet echt een voorkeur voor de richting die Arctic Monkeys zou opgaan. Dankzij The Car ben ik blij dat ze voortborduren op het geluid van Tranquility Base en een extra dimensie daaraan geven. Ditmaal gaan ze nog dieper, met 10 juweeltjes waarbij vooral de prachtige, heldere, knappe, rijke composities opvallen. Een mooie verrijking voor het begrip muziek en met de extra verdieping in dit geluid bewijst de band dat ze in staat waren er nog meer uit te halen. Ook voor henzelf zal het "wat als..."-gevoel waarschijnlijk voldoende beantwoord zijn. Wat mij extra doet uitkijken naar hun volgende worp. Nog een album in deze stijl zou ik echter ook prima vinden.

Turner levert een waardige en zuivere prestatie als zanger en is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met de AM-signatuur, maar tijdens het luisteren vroeg ik me wel af hoe werelds dit album had geklonken als Sinatra de zang op zich had kunnen nemen.

"The obsessively passionate conviction of his earlier works is missing."

Vrije vertaling : "Ik geloof hem niet. Hij probeert wel. ."


Het zou zo maar over Alex kunnen gaan. Maar dat is niet zo. Het ging over Bowie zijn " station to station" . Nog steeds zijn er veel mensen die de Bowie van Ziggy en Aladdin Sane de beste vinden en alles er na maar niets. De grote rock show, duidelijk, gitaren en duidelijke luide meezingers. Ik wil AT niet op t niveau van Bowie zetten maar iets vergelijkbaar zie ik hier. Een muzikant /muziekgroep die een andere weg kiest, en die daardoor een pak fans verliest.

Dit album laat zien dat de groep gegroeid is. Ze zijn niet langer jonge jongens. Ze zijn geen hevige twintigers. Turner is 36. Ze groeien, en ook op het gebied van songschrijven groeien ze. Het vorige album was een excursie in een nieuw gebied, dit is de incorporatie, de samensmelting van die excursie in het geluid van Humbug en AM.

Vergeet dus de hooks en splijtende riffs. De violen zijn gearriveerd. Maar waar ze in de vorige plaat alles wat te gladstreken zijn ze nu beter gedoseerd. Alex croont en zong nooit beter.

"Mirrorball" begint, en stops opeens, er komen wat James Bond-achtige stops en dan klinkt zijn stem : "don't get emotional, that ain't like you". Als dat niet duidelijk is. De registers gaan open. Dit is melancholische muziek die je meeneemt, gestileerd en toch "luscious". Meer dan op het vorige album behouden ze nog de link met hun eigen muziek er voor. In "I ain't quite..." hoor je bijvoorbeeld die typische bas die de Arctic Monkeys zo veel gebruikten in AM, dat typische ritme. "Sculptures" schurkt dan weer wat
tegen Bowie aan net als "Big Ideas".

De tekst : "I had big ideas, the band was so exciting.." kon regelrecht van Aladdin Sane komen.

"Body Paint" bestaat dan weer uit 3 delen : een intro die opeens overgaat in iets Beatles-achtig en dan weer opeens die AM-achtige gitaren. Nu ja, de gitaren zijn spaarzaam ingezet, soms wat funky, soms licht scheurend op de achtergrond.

De spanningsboog blijft wel niet altijd behouden, "Hello You" verzuipt een beetje in de violen maar in "Mr. Schwartz" krijg je dan weer iets ontzettends goed terug. Perfect Sense" is een perfecte afsluiter, en ze laat verlangen naar meer. Een meesterwerk is dit niet, maar het doet vermoeden dat er één op weg is. Bécaud, Brel, Bowie, Walker, Crawley, veel invloeden die je kan horen maar nu zit er ook een smoel voor. Een groep met een eigen klank.

Het spijt mij maar ik kom hier niet doorheen. Arctic Monkeys hebben tijden lang mijn sympathie gehad vanwege het debuut en de ontwikkeling tot AM. En toen ging het voor mij mis. TBHAC staat in de kast, eenmaal geluisterd. Ik stoor mij enorm aan het overdreven ge-articuleer, de Live maniertjes.

Ofschoon The Car een kans gegeven , afgezet bij nummer 6.. Is het slechte muziek? Nee, absoluut niet, het talent en gogme druipt er van af. Het past mij niet (meer).

Een deel van me wilde de plaat bijna een onvoldoende geven. Het geluid van The Car is niet echt een verrassing, het is eigenlijk een logisch vervolg op hun laatste album. Ik volg de band al ongeveer vanaf het begin, en ik vind het prijzenswaardig dat ze zich zijn blijven ontwikkelen. Maar de vooruitgeschoven tracks deden me in eerste instantie weinig, en er is iets irritants aan hoe Alex Turner zich heeft ontwikkeld van energieke jonge rocker tot -- ja, wat eigenlijk? Met alle quasi-artistieke maniertjes op dit album zou je hem bijna een poseur gaan vinden, al denk ik dat juist deze sound dichterbij de 'certain romance' komt waar hij altijd naar op zoek is geweest.

Echt mijn genre is dit niet, platen van Turners maatje en inspirator Richard Hawley kan ik meestal ook slecht uitzitten. Toch, na een luisterbeurt of tien moet ik toegeven dat de meeste liedjes toch wel goed bij me zijn gevallen. Er zit ook meer variatie in dan ik direct hoorde: de dreigende, bijna hallucinante sfeer van 'Sculptures of Anything Goes', het fraai opgebouwde 'Body Paint', vol Bowie- en Beatles-invloeden, de verheven dromerigheid van het titelnummer, de juist veel meer directe, zelfbewuste orkestrale pop van 'Big Ideas' (misschien we het sleutelnummer hier), en misschien mijn persoonlijke favoriet tot dusver, 'Mr Schwartz' een meer folky nummer met een bitter-melancholische ondertoon.

Waar het debuut van Arctic Monkeys een soort conceptalbum was over een avond pilsjes kantelen in de stad met je maten, biedt The Car een selectie van bitterzoete cocktails in een vervallen hotel, in het gezelschap van een groep gedesillusioneerde dichters (of zoiets). Het is misschien minder makkelijk om je mee te identificeren, maar het levert toch een behoorlijk geslaagde plaat op. Misschien beschouw ik deze over een jaar wel als één van hun meesterwerken. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat de in zichzelf gekeerde performance van Alex Turner en de cheesy strijkers me na een tijdje gaan tegenstaan. Voor nu moet ik zeggen dat ik de plaat erg graag draai. Voorlopig 4*.

Ze zijn eindelijk terug! En met wat voor een prachtig album!?!
Het is steengoed geproduceerd, misschien wat minder gitaarwerk maar dat is voor mij zeker geen probleem.

Vooreerst: heel erg prettige albumhoes. De compositie klopt gewoon, waardoor iets wat in feite behoorlijk gewoontjes is toch mysterieus overkomt.

Dat sluit aan bij de inhoud van het pakketje, en ook weer niet. Turner en co. lijken er een stijloefening van te hebben gemaakt met als doel 10 kortverhalen te brengen die de luisteraar constant doen schipperen tussen lamlendigheid en beleving. De kracht zit 'm dan ook in de details. Tekstueel is het weer prima in orde, Turner heeft zich reeds in de beginjaren van de band bewezen op dat vlak, al hoeft alles de laatste paar albums niet zo gejaagd of direct te klinken. In combinatie met zijn croonerneigingen zorgt dat voor een soort mijmerende lijzigheid die me in het beste geval helemaal weet mee te trekken, maar aan de andere kant van het spectrum dan weer volledig koud laat.

Zo gaat het ook met de inkleding van de songs, eerlijk gezegd. Voortbordurend op de thematiek van kortverhalen lijken de songs me nog het meest geschikt als filmmuziek (bij voorkeur van die schimmige films noirs), met veel gevoel voor drama. Grootschalig noch grotesk echter, wel eerder ingehouden en, nou ja, lamlendig.

Met wisselend succes, wat mij betreft. Zo is Body Paint een ambitieuze, imponerende compositie wat mij betreft, waarin ik nog lang kan grasduinen op zoek naar fijne details of invloeden. Mr. Schwartz is een briljantje in al zijn eenvoud en puurheid. En Sculptures of Anything Goes weet me helemaal onder te dompelen in de duistere beschutting van een schimmige nachtclub in een achterafstraatje. Maar daartegenover staan dan weer een aantal songs waarbij de magie helemaal uitblijft. Iets wat ik ook wel ervoer bij hun vorige, maar daar helt de balans wat meer in de goeie richting.

3 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arctic Monkeys - The Car - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arctic Monkeys - The Car
Arctic Monkeys neemt op The Car nog wat meer afstand van haar rockverleden en overtuigt met sfeervol ingekleurde songs met een hoog jaren 70 gehalte en de zeer geslaagde crooner escapades van zanger Alex Turner

Ik heb The Car van Arctic Monkeys in eerste instantie laten liggen, maar de uitstekende recensies en de notering in heel veel jaarlijstjes maakten me toch nieuwsgierig naar het nieuwe album van de Britse band. Ik hou persoonlijk wel van songs met flink wat invloeden uit de jaren 70 en ben ook niet vies van zangers met crooner ambities of van violen. Ik kan daarom verrassend goed uit de voeten met The Car, dat ik een stuk overtuigender vind dan de albums van Last Shadow Puppets. Deze albums hebben wel heel veel invloed gehad op het geluid dat Arctic Monkeys laat horen op The Car, dat het met name na zonsondergang en in het huidige seizoen heel erg goed doet.

Ik ben geen heel groot fan van de Britse band Arctic Monkeys. Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, het debuutalbum van de band uit Sheffield uit 2006, vond ik echt een geweldig album en ook AM uit 2013 stak wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit, maar beide albums beluister ik eerlijk gezegd nauwelijks meer, of eerlijk gezegd helemaal niet. De andere albums van de band ken ik wel, waarschijnlijk met uitzondering van het in 2018 verschenen Tranquility Base Hotel & Casino waar ik geen enkele herinnering aan heb, maar deze albums vond ik minder interessant dan de twee hoogtepunten in het oeuvre van de Britse band.

Ook met Last Shadow Puppets, het soloproject van Arctic Monkeys zanger Alex Turner, heb ik niet zo veel, waardoor ik er van uit ging dat ik het eind oktober verschenen nieuwe album van Arctic Monkeys best kon laten liggen. Ik deed dit zonder naar het album te luisteren, want in de betreffende week verschenen er nogal wat interessante nieuwe albums. Nieuwsgierig geworden door een groot deel van de jaarlijstjes die ik heb gezien de afgelopen weken, heb ik The Car er toch maar eens bij gepakt en ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben van het nieuwe album van Arctic Monkeys.

Op The Car kruipt de Britse band behoorlijk dicht tegen het geluid van Last Shadow Puppets aan, wat naar verluidt overigens ook al het geval was op het vier jaar geleden uitgebrachte Tranquility Base Hotel & Casino. Op The Car klinkt Arctic Monkeys niet meer als de indierock band die het in het verleden was, maar laat Alex Turner horen dat hij het liefst een groot crooner is. Dat gaat hem op The Car verrassend makkelijk af.

Ik vond de muziek van Last Shadow Puppets altijd net wat teveel van alles, maar het nieuwe album van Arctic Monkeys weet wat mij betreft wel de juiste snaar te raken. The Car bevat vooral ingetogen en over het algemeen zeer smaakvol ingekleurde tracks. Zeker wanneer strijkers worden ingezet kan het wat zoetsappig klinken, maar het zit me minder in de weg dan op de albums van Last Shadow Puppets.

In muzikaal opzicht heeft The Car een hoog jaren 70 gehalte, met flink wat uitstapjes richting met name de muziek van David Bowie en Elton John. In vocaal opzicht kruipt Alex Turner hier en daar dicht tegen David Bowie aan, terwijl veel songs herinneren aan de songs die Elton John in de jaren 70 maakte met Bernie Taupin. Uit een net wat recenter verleden hoor ik flarden van Marc Almond en Gavin Friday.

Er zijn momenteel nogal wat bands die de inspiratie bij de grote muzikanten uit de jaren 70 en 80 zoeken en vinden, maar Arctic Monkeys blijft op The Car makkelijk overeind. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker, maar er gebeurt ook genoeg spannends in de songs op The Car, die flink wat interessante muzikale uitstapjes bevatten. Het past allemaal prachtig bij de zang van Alex Turner, die nog meer dan in het verleden onderstreept dat zijn crooner ambities realistisch zijn.

Verder is The Car een album vol uitstekende songs. Het zijn songs die in de jaren 70 ook prima hadden meegekund, maar het zijn ook songs die in de jaren 20 van de eenentwintigste eeuw fris klinken. The Car heeft echt niets te maken met de muziek van de band die in 2006 opdook met het jaarlijstjesalbum Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, maar iedereen die de andere kant van Arctic Monkeys kan waarderen heeft er met The Car echt een prachtalbum bij. Erwin Zijleman