Arctic Monkeys - The Car (2022)

Ik vind The Car een lastige plaat om over te schrijven, weet niet goed wat ik er mee aan moet. Vandaar dat ik blij ben dat iemand anders bij Written in Music een recensie heeft geschreven. Ik kan er gewoon nog niet echt iets zinnigs over zeggen, en dat heb ik zelden.

Daarom is het ook wel fijn er af en toe wat humor in te gooien! Een beetje tonque in cheek, of wat zelfspot... Om Heath Ledger's joker te citeren: Why so serious...

Ik schrijf hier nu een jaar of vijf en lees het allemaal al veel langer, maar waarover ik mij altijd verbaas is soms de persistente gewoonte van sommigen om maar 'gelijk' te krijgen.

En Muziek = beleving = smaak vergelijkbaar met voedsel, waarom houd de een van vlees, de ander van vis en de derde van geen van beiden . en dan kom je inderdaad snel in het smaakstraatje, waar niet getwist wordt ...

Het interessantste vind ik de beschrijvingen van MM schrijvers die verwoorden wat een bepaalde muziekstuk met ze doet en waarom. De emotie (in de meest brede zin van euforie tot agressie) die het teweeg brengt.

Maar niet zoals ik vandaag op dit topic al liet weten iets affakkelen, 1 ster geven zonder een duidelijke aanwijzing maar met een loze kreet.

Maar terug naar The Car: wat mij persoonlijk opvalt is da tik de -overigens prachtige hoesfoto- niet echt vind passen bij het muzikale gehalte. Maar Alex Turner gaf in zijn interview in de VK aan dat er in diverse nummers (teksten) een auto voorkomt...

Maar dat had niks te maken met stemgedrag (meer met snobisme). Dus ik vind het flauw dat er met vingertjes wordt gewezen naar anderen terwijl je zelf ook niet vies bent van zware onvoldoendes. Dit is appels met peren vergelijken en niet ingaan op je eigen stemgedrag (wat voor mij verder ook niet hoeft). Ik heb wel vaker periodes dat ik het even met de site heb gehad. Denk dat meer mensen dat hebben, maar daar gaat het hier nu helemaal niet over.


Dat ervaar ik niet zo. Vroeger was het veel feller in discussies. Mijn hele top 10 werd wel eens met 0,5* beoordeeld omdat ik het waagde The Beatles 3,5* te geven inclusief minder lovend commentaar dan gewenst blijkbaar


Maar dat doe jij toch ook wel eens??? Ik in elk geval wel

Ik snap trouwens wel dat de fans van de eerste albums dit geen leuk album vinden, waar anderen juist de durf om iets anders te doen waarderen. Dat is altijd een bekend gegeven. De één houdt graag vast aan wat een band goed maakte en de ander waardeert het juist als artiesten totaal iets anders proberen. In dat laatste geval krijg je ook veel meer voors en tegens zoals bij dit album. Alhoewel ik zelfs dat nog wel mee vind vallen hier.

Ik heb een stukje van de eerste track geprobeerd, maar verder kwam ik niet. Gewoon niet voor mij.

Eric, ik steek mijn mening niet onder stoelen of banken nee en wanneer ik iets eindeloos goed vind maak ik dat ook wel duidelijk, om er meerdere van te laten genieten (of niet haha) en zelfs als ik daar helemaal alleen in zou staan is het mij scheiss egal! Maar natuurlijk is het altijd fijn als er meerdere mensen genieten waar jijzelf ook van geniet.

ALs ik hier op MM zelf ergens negatief over schrijf, tracht ik ook wel aan te geven waarom dat zo is.

In dat opzicht begrijp ik west goed dat hij zich ergerde aan die ene * met ridicuul commentaar op The Car

En het valt hier inderdaad mee wat betreft dit album, de pro's en cons. Als je nu ook terugluistert naar de eerste twee albums lijkt het alsof een volstrekt andere groep aan het spelen is.

Eenzelfde soort discussie is ook al bezig in de Bruce Springsteen regio, aangezien The Boss zich ook voor het eerst in zijn roemruchte loopbaan heeft ondergedompeld in een soulklbum. Net als The Car vind ik het heel mooi wa tik hoorde daar....

Nou daar gaat het mij juist wel over. Of het nou door snobisme of door extreem stemgedrag komt, steeds vaker heb ik het gehad met het zure gehalte van sommige users hier. Ook omdat dit tegenwoordig wel heel makkelijk gaat allemaal.

Wel flauw dat je mij neerzet als iemand die niet vies is van zware onvoldoendes trouwens. Verhoudingsgewijs geef ik die nauwelijks. Kijk ook eens naar mijn stemgemiddelde. Als een album niet my cup of tea is, dan ga ik 'm niet helemaal luisteren en stemmen.

Die vorige plaat wilde ik zo graag goed vinden, in theorie zou het echt iets voor mij moeten zijn, ik hou immers ook zo zielsveel van die Last Shadow Puppets-sound (hun eerste plaat dan tenminste, die tweede was een fikse tegenvaller). Maar het kwartje bij Tranquility Base wilde bij mij maar niet vallen. Deze vind ik echter meteen van begin tot eind grandioos goed. Waar hem het verschil in zit weet ik niet zo goed, het lijkt er toch behoorlijk op aan te sluiten, al kan ook best het moment zijn. Maar wat een stem, wat een teksten, wat een atmosfeer! Zo mogen Alex en co wat mij betreft nog wel een tijdje door gaan. Grandioze spionnenbarok.

Dit is echt een groeiplaat. Nu al voor mij de beste plaat van 2022. De nummers lijken al beter tot zijn recht te komen als je ze achter elkaar luistert.
Manman, wat is alex turner toch een genie!

In lijn met de richting van TBH&C. Alex Turner zingt nog steeds lichtelijk campy, wel minder cursief dan op de vorige plaat. Aan het geluid ligt het niet, dat is prima verzorgd. Probleem is opnieuw de songwriting, op een of twee tracks na is het gewoon niet memorabel. Geen spannende of boeiende opbouw, weinig gedurfde artistieke keuzes (verwacht ik ook niet van een band aan de commerciëlere zijde van het genre, maar het had hier veel kunnen helpen) en het is vaak niet eens catchy. Het laat amper een impressie achter en werkt beter als achtergrondmuziek, wat mijn inziens toch een kenmerk is van slechte kunst. Als ze een plaat willen maken die meer ‘volwassen’ is, kunnen ze denk ik veel beter de art rock kant volledig opgaan, want dit werkt gewoon niet.

2/5

The Car maakt het nodige los. Daarmee is het nu al een bijzonder album.
Zou het ook zoveel discussie opleveren als dit het debuut was? Ik denk het niet.

Door het noemenswaardige oeuvre van Arctic Monkeys waren de verwachtingen hoog.
Daarbij is inmiddels duidelijk dat die verwachting bij velen op steviger gitaarwerk was gericht.
Vriend en vijand klimmen in de pen om de meest uiteenlopende meningen te ventileren.

Wat niemand kan ontkennen is dat The Car een gewaagde zet is. Wanneer je fanbase voor het grootste deel verliefd is op je rocksongs, heb je ballen om met dit album op de proppen te komen.
Met een stem die je niet snel in het genre verwacht, draait deze plaat vooral om Alex 'de crooner' Turner.

De geniale frontman krijgt ruim baan - altijd prettig met de auto - om zijn verhalen op eigenzinnige wijze te vertolken. De overige Monkeys staan in dienst van zijn visie en leveren een ijzersterk fundament.

Dit album staat in het teken van tekst. Voordracht. Dan dient de muziek vooral te ondersteunen. Boordevol genialiteit, maar nergens claimend.

Vanaf de fenomenale opener - het had een lied van Elbow kunnen zijn - zuigt The Car (en vooral Alex Turner) mij in het universum van 'de nieuwe Arctic Monkeys'.
Het kruipt onder mijn huid en neemt bezit van me. Verslaafd blijf ik hangen tot de laatste noten van het prachtige 'Perfect Sence' wegsterven.

Het dreigende geluid van 'Sculptures of Anything Goes' had overigens niet misstaan op 'Carnage' van Nick Cave en Warren Ellis.

Voorlopig mag mijn naald rusten in de groeven van dit album. Het liefst terwijl ik luister met een koptelefoon. Dan kun je duidelijk horen dat hier vakwerk is afgeleverd.

Ik kan de mensen die teleurgesteld zijn begrijpen. Persoonlijk hoor ik hier een enorme groei en ben ik zéér onder de indruk van dit album.
Het zou zelfs.... (zal ik het zeggen?) .. mijn album van het jaar kunnen worden.

Van die lange post van Aerodynamic onthou ik vooral dat hij Father John Misty goed vindt. Bank vooruit!

TBHC is toch nog wel iets meer poppy denk ik, lijkt wel alsof ze daar toch nog wel iets rekening gehouden hebben met wat het grote publiek aan kan.

Hier lijken ze dat iets meer los te laten, hoewel dat echt in de details/nuances van bepaalde nummers ligt.

zo een monster truck front flip zou op deze plaat totaal niet passen, daar is the car veel te volwassen voor.

Tbhc zit beetje tussen Am en deze plaat in, soort van transitie album.

Zo ervaar ik het iig.

Hee, deze is heel stiekem bij elke draai aan het groeien. Een een heel gek albumpje wat mij betreft. IAQWITIA is het enige nummer waar ik niet heel veel in zie.

I aint quite think where i am.is ook het nummer dat ik het minst vind van het album. Maar zoals het hele album zal die ook nog wel groeien

Live at Jools met Mirrorball bewijst AT dat hij toch heel hard gegroeid is als zanger en performer

https://youtu.be/wLXOxfNk8L4

Weet niet wat ik interessanter vind: de discussie over de sfeer op de site, de meningen over de plaat, of de inhoud van de plaat zelf...
Ik denk dat ik eens bij mezelf te rade moet gaan en los moet laten dat ik me irriteer aan de zangstem bij dit type muziek. De liedjes zitten echt retestrak in elkaar. Echt vakwerk. Ook helemaal mijn smaak. Maar zoals ik al eerder aangaf trek ik de combi met meneer Turner niet... En dat voor iemand die Billy Corgan op 1 in zijn alltime top 10 heeft staan....
Misschien moet ik de plaat maar gewoon aanschaffen en me niet zo aanstellen.....

Zou je je geld niet liever besteden aan een plaat waaraan je je niet ergert aan de zang?

Hmmm misschien wel. Zeker met de huidige plaatprijzen, maar deze lp intrigeert me mateloos...

Van mij mogen ze echt nog veel verder een kant op slaan, in de richting van The Car (het nummer). Deze Cave-achtige landschappelijkheid past Alex erg goed en is zoveel interessanter dan de indie-rock liedjes van weleer. Als Alex nog verder left field zou durven gaan de komende albums kan hij dan toch nog het meesterwerk maken dat zeker in hem zit.

Mr. Schwartz is is overigens een weergaloos liedje. Ingetogen en klein maar van een groot niveau.

The new Arctic Monkeys album arranged on the ukulele: https://youtu.be/In4Hi6v0M5M

Edit: in zijn video's vallen de knappe composities vaak extra goed op. Alle liedjes verpakt in 3,5 minuten.

En zo klinkt het live nu:

https://youtu.be/wDWgiRMnjdM

Briljant mijns inziens

Muzikaal is het geweldig, maarja die zang hè....
Alex Turner acteert vooral de crooner, maar na een tijdje wordt het wat vermoeiend.
Van mij hoeven ze niet terug naar het rammelende gitaar geluid, maar deze sound is een beetje een act.
Goed uitgevoerd dat wel, maar ik vind het niet zo geloofwaardig.

Mooi gearrangeerd, warme productie, goede muzikanten, goede bedoelingen maar wat is deze plaat saai en zielloos, te doordacht en te doorgekookt in de productiekamer, de plaat slecht noemen kan ik niet, daarvoor is er teveel vakmanschap en de hoes is mooi, dat dan wel.

Ja ik begrijp wat je bedoelt, TBHC was wat meer zoekende en riep daarmee eerder respect dan liefde op. Anderzijds sluiten beide platen toch wel behoorlijk aan op die eerste van The Last Shadow Puppets, al bijna vijftien jaar oud. En dan was er ook nog die solo-EP tussendoor, die enigszins in dat straatje paste. Ik zou toch zeggen dat dit inmiddels behoorlijk vertrouwd terrein voor Alex moet zijn, maar ja, op veel fronten nog wat verder geperfectioneerd.

Deze plaat is bij mij in een week wel enorm gegroeid. Van kut naar mwah, van mwah naar wel aardig, van wel aardig naar goed, en goed naar erg goed, en nu blijft hij verder stijgen. Vind dat er eigenlijk geen zwak nummer op staat. Mirrorball blijft bij mij groeien, dat nummer is zo mooi en brengt je naar hogere sferen.

Het enige nummer wat niet wil landen is "Sculptures" en zie dat het hier de meeste stemmen als favoriet krijgt. Ik vind persoonlijk "Hello You" weer heerlijk en 1 van mijn favorieten.

En ik heb de week nog niet eens vol en ik zit ook al op ****…
Maar het onderschrijft wel weer eens dat het loont niet te snel op je eigen smaak af te gaan en/of dit te zien als iets vaststaands. Dit hoeft niet voor alles te gelden wat de revue passeert, maar toch je weet het maar nooit. Bij mij is dat maar al te vaak gebeurd, soms is dat wel eens jammer.

Toch maar halfje er bij. Album grows on you.

Vooral Big Ideas is wel heel mooi.