Arctic Monkeys - The Car (2022)

Op basis van de eerste reviews die verschenen zijn, gaan we die gitaren niet krijgen vrees ik…

Deel ook eerder Juul’s mening, vind die laatste single na een eerste luisterbeurt voorlopig ook de minste… maar de twee andere singles moesten ook wat groeien… toch benieuwd naar het hele album!

Tot nu toe lijkt het een beetje tranquility light te zijn. Jammer dat ze niet terug lijken te keren naar hun indie rock sound . Alex turner lijkt een soort icoon te willen worden met dit soort muziek wat de muziek niet beter maakt

Ik denk dat ik een van de weinigen ben die blij is met de weg die de poolaapjes zijn ingeslagen met TBHC en nu The Car als soort 'TBHC-light'. Ik vind het fijn als artiesten evolueren in hun muzikale stijl en daarbij 'maling' hebben aan wat hun 'fans' daar specifiek van vinden. Hierbij denk ik nogmaals aan de onlangs uitgekomen documentaire over David Bowie, Moonage Daydream. Hierin geeft Bowie meermaals aan dat hij gewoon uitbrengt wat hem op dat moment artistiek aan het hart gaat. Enfin, buiten kijf staat in ieder geval dat Alex Turner tot het illustere rijtje van beste tekstschrijvers in de 21e eeuw behoort.

Voor eenieder die misschien niet zo weg was van TBHC: de twee onderstaande video's geven toch wel een mooi inzichtje in de hele gedachte achter het album en zouden mensen misschien kunnen laten inzien dat het toch wel een meesterwerkje is (een schitterend conceptalbum waarin onder meer thema's als (cult)films, de opkomst van hypermoderne technologieën en literatuur samengevoegd worden):

https://www.youtube.com/watch?v=UMQ_j1WJ6tk&list=LL&index=3

https://www.youtube.com/watch?v=aiYelYvxRMs&list=LL&index=4&t=383s&ab_channel=Middle8

Kortom, ik ben blij met het nieuwe pad dat de Arctic Monkeys bewandelen. Zodoende kijk ik dus enorm uit naar aanstaande vrijdag. Ik acht de kans klein dat het nieuwe album TBHC zal gaan overtreffen, maar wie weet. Uiteindelijk zijn we toch ook allemaal blij geweest met The Beatles die zich van 'standaard' 60's beatbandje hebben ontpopt tot ware goden in de (psychedelische) pop/rock?

Ik ben hier ook blij mee, inmiddels zo'n diversiteit aan albums, met allen de AM-sound. Van rauw naar gepolijst, maar zeker niet minder mooi. Ook ik zou graag een keer weer wat meer pit horen, misschien op de volgende (aangezien ik zo links en rechts lees dat ik dat op deze kan vergeten). Maar dan zet ik vooralsnog wel een van de eerste 2/3 albums op. Misschien gaat ze die kant ooit nog op. Ik heb er iig meer dan vrede mee zo lang de kwaliteit zo hoog blijft.

Wilde je met dit bericht graag op de homepage dat je het als 'persoonlijke recensie of mening' hebt aangevinkt . Kan ik bijna alles wel gaan aanvinken wat ik post

Hierboven een -op zich- best interessante post met boeiende filmpjes. En ook de link met Bowie kan ik ver in mee. Er is wat mij betreft alleen een groot bezwaar; meneer Turner is geen Bowie... Gelukkig lijkt hij er bij de eerste twee vooruitgenelde liedjes van deze plaat in ieder geval al wel achter te zijn dat hij geen Sinatra is (hij houdt zich wat meer in ten opzichte van de vorige plaat), maar dan nog vind ik zijn stem power en overtuiging missen om dit soort nummers te kunnen dragen. Het klinkt me te veel alsof hij iemand probeert na te doen, te geforceerd, en het past de beste man niet... Een nummer als Bodypaint vind ik best heel erg sterk, maar vanwege genoemde bezwaren pakt het me helaas niet. Als inderdaad een Bowie dit had gezongen, of -pak'mbeet- Robbie Williams, dan was ik direct naar de platenboer gerend. Maarja; toch benieuwd naar de hele lp, want interessant is het zeker weer....

Fixed that.

Eerste luisterbeurt is bezig, ik ben zeer benieuwd!

Verwacht geen stevige gitaren, maar sfeervolle songs vol met een croonende Alex Turner. Ik probeer de oude arctic monkeys toch even te vergeten en dan kan ik hier ergens toch wel van genieten. Zeker bij Hello You en Sculptures of anything Goes veer ik toch even recht.
Ik heb in ieder geval zin de plaat nog eens op te leggen!

En waarom precies bij die twee nummers? Ik ben enorm benieuwd

Hello you is het meest uptempo nummer van de plaat, en dat gaat me beter af dan wanneer het tempo helemaal naar beneden gaat. Het tempo ligt wel heel erg laag op deze plaat, nog een stuk langzamer als op tbhc.
Sculptures of anything Goes heeft dan weer een vrij dreigende sound, die is ook wel lekker.

Ik zet in op 3,5*

Ik had het niet beter kunnen beschrijven (je hele bericht vat mijn mening perfect samen). En de filmpjes die je linkt heb ik ook gekeken en mijn waardering voor het album alleen maar vergroot.

Omdat ik er verder niet veel aan te voegen heb, behalve dat ik morgen naar de platenboer ren, hier nog een linkje:

Heel fijn exclusief concert van ze bij StuBru

Ik zie al meerdere stemmen, wan vinden we ervan?

Om eerlijk te zijn teleurstellend. Beetje teveel flauwe liftmuziek. Ik wil goede songs horen waar ze normaal juist zo door uitblinken. Oké ze willen een bepaalde richting uit, een rijker geluid, meerdere stijlen, een breder kleurenpallet, maar waar blijven de goede songs. De Slappe zang en instrumentatie helpen ook niet mee. Het eerste album van AM waar ik geen gevoel bij heb.

Hello you is wel echt een wereldnummer! Het kan dus wel, in deze stijl, het mag gewoon niet te gezapig worden.

There'd Better Be a Mirrorball kende ik nog niet. Simpel; ik geloof het wel een beetje met Arctic Monkeys ook al pik ik elke release wel mee. Deze ook en daardoor was ik nog niet bekend met de opener.

Maar wacht even..... Zit ik nu naar Marc Almond te luisteren? Ik was even vergeten dat Alex Turner op de crooner toer is gegaan. Ik hou er wel van, maar gek genoeg overtuigt hij me niet helemaal. Ook niet op het Bowie-achtige I Ain't Quite Where I Think I Am of Sculptures of Anything Goes.

Misschien is dat het probleem wel: Arctic Monkeys probeert iets na te doen. Het frisse is er vanaf. Op zich prima, maar Turner red het zangtechnisch niet of zo. Het blijft vlak. Jammer, want ik heb veel minder moeite dan anderen met de zogenaamd gezapige muziek. Het is dat ik net even wat overtuigingskracht mis.

Ook is er iets met het geluid op dit album: alsof er een stoflaag overheen ligt. Dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn, maar daardoor vlakt het de boel wel te veel af.

Niet beroerd, maar dit zal wel snel weer vergeten worden door mij. En daarmee blijft het voor mij bij wat het is: ik volg het wel, maar het is nu ook niet zo dat ik er naar uitkijk. Daar zorgt The Car in elk geval niet voor.

Je was dit even vergeten?..Dat was in 2018 al duidelijk. Het past hem werkelijk als gegoten. Snap de opmerkingen daaromtrent dus echt niet.

Ik luister de latere albums niet echt meer en volg de band zijdelings (als in: nieuwe releases zeker de revue laten passeren). De eerste albums zitten beter in mijn systeem, dus deden me ook meer.
Jij vindt het hem passen, velen blijkbaar niet. Ik vind hem ook niet heel sterk in dit genre, maar dat zal dan wel aan mij liggen. Vind ik het slecht? Nee hoor, maar het gaat ook wel langs me heen. Nu is het niet anders, maar beroerd zal ik het zeker ook niet noemen.

Velen niet omdat mensen zo conservatief zijn, vrees ik. Alex Turner doet gewoon zijn zin. Arctic Monkeys had gerust wat toegankelijke arena-rock kunnen maken voor de hitparades zoals op AM. Is niet gebeurd. Pleit voor hen.
Als je de Last Shadow Puppets kent, kan deze richting ook niet zo heel hard verbazen. Deze meer gezapige sound klinkt me wat volwassener ook.

En overtuiging? Alex Turner klink altijd zelfverzekerd, op arrogante af. Maar dat is net zo sexy. Past goed bij dit genre. Maar eigelijk zijn dat adjectieven die ik op elke plaat van Turner kan toepassen,aan welk genre hij zich ook waagt

Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, aldus Alex Turner. Het was toen al duidelijk.

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik m natuurlijk toch opstaan nu. De plaat lijkt gelijktijdig erger dan ik vreesde en beter dan ik verwachtte. Het is goed geproduceerd en gemusiceerd, het vakmanschap spat eraf. En het is moderner en eigenzinniger dan ik verwachtte. Maar helaas is een groot deel van wat ik tot nu toe hoor dan ook wel moderne en eigenzinnige muzak. Glibberig, zijig en loungerig, met een ongemakkelijk zachtjes in je oor murmelende Alex. Ieuw. Ik ga het nog een kans geven maar ik trek dit mogelijk gewoon niet, het is niet mijn muziek vrees ik. Dan maar zwelgen in nostalgie met the reytons.

Lijkt wel wat op Warhaus. Iets beter ook wel.

Het zout en de peper zijn hier toch duidelijk vergeten. Tegenover deze was TBHC nog een hele pittige plaat. Toch wel hele slappe hap dit

Leuke plaat, net als de voorganger. Maar Alex Turner is geen crooner, hoe hard hij ook probeert. Daardoor klinkt het soms te veel als "willen, maar niet kunnen" en da's wel jammer. Daardoor draait 'm voor mij zijn eigen nummers wat de nek om.

Vandaag een groot artikel over de AM in De Volkskrant.
The Car krijgt daar de volle mep van 5 ***** en wordt jubelend beschreven.

Wat ik tot nu toe gehoord heb vind ik zelf heel goed en het is een gedurfde keuze om de lijn die uitgezet is met het vorige album verder door te trekken.

Ik heb al hun uitgebrachte werk en begrijp goed dat er veel mensen zijn die teleurgesteld zijn door de evolutie die de band heeft doorgemaakt van Rockband richting Burt Bacharach achtig repertoire.
Het is ook een totaal ander geluid dan dat ze brachten op bijvoorbeeld Favourite Worst Nightmare.

Maar het bijzondere eraan vind ik wel dat ze stijlvast zijn, niet zwalken maar een duidelijke en zeer onderscheidende -van andere bands- stijl neerzetten.
Hiermee geven ze een visite kaartje af met een heel eigen signature en dat vind ik op zich erg sterk.

Het hele album heb ik nog niet gehoord, daar kijk ik naar uit!

De Volksrant maakt wel meerdere blunders, lately.

The Cars is niet een album dat aan mij is besteed, zoveel is duidelijk. Brave, gladde popsongs zonder een voor mijn gevoel eigen persoonlijkheid en 'body'. Alex Turner probeert zichzelf een zangstijl toe te eigenen die niet bij zijn stem past, aangezien zijn geluid te weinig kracht en signatuur mist om deze nummers te dragen.

De muziek is op zijn allerminst aardig te noemen. Gladjes, braafjes, binnen de lijntjes, liefelijk. Maar zonder uitspattingen, vuurwerk, spanning of 'op het puntje van je stoel'-momenten. Geen greintje persoonlijkheid, eigenzinnigheid of karakter hoor ik terug in de composities. Zodoende komt de muziek het ene oor binnen en gaat het er via het andere oor meteen weer uit.

Wel wil ik, in navolging van wat Roxy6 hierboven noteert, een compliment uitdelen aan de Monkeys. Want het getuigt van dapperheid en durf om de muzikale lijn die met Tranquility Base Hotel & Casino werd ingezet nu op dit album door te zetten. Turner en co bewandelen een eigen muzikaal pad, of je dat nu leuk vindt of niet. Ik heb altijd veel respect voor artiesten die zo in de muziekwereld staan en hun ambacht uitoefenen op de manier die voor hen logisch, prettig en fijn voelt. Daar zal de luisteraar het dan niet altijd mee eens zijn, wat juist de mogelijkheid op het verliezen van fans doet toenemen. Respect naar de Arctic Monkeys voor die keuze. Ik kan niets anders zeggen.

'Het zout en de peper zijn hier toch duidelijk vergeten' lees ik hierboven. Een geweldige omschrijving van een band die jammer genoeg steeds verder bij mij in de vergetelheid begint te geraken.

2,5*

Ik vind t niet normaal goed, eindelijk een band die eens opschuift in een richting dat ik goed vind. Invloeden zijn Beatles, Bowie, Bécaud en wat Walker. Veel sterker dan de vorige. Ik klop nu af op 4,5, en dat is best hoog voor wat ik normaal scoor. Die afsluiten Perfect Sense is perfect.

Alex Turner en zijn bandmaatjes moeten vooral lekker doen waar ze zelf zin in hebben, maar de laatste paar albums hiervoor (en ook de singles die ik van deze nieuwe al gehoord heb) maken me wel duidelijk dat ik meer fan was van hun muziek dan van de band. Ik ga deze zeker een kans geven, maar mijn verwachtingen zijn niet al te hoog.

Hmm dit is een lastige. Het valt arctic monkeys natuurlijk te prijzen dat ze een andere kant opgaan met een eigen sound en hierbij schijt hebben aan de anderen. Ik denk dat we ons hier ook bij moeten neerleggen en dit album op een andere manier moeten benaderen.
Het gekke is dat ik dit album meer waardeer dan tranquility b, hier zitten veel meer sterke en goed gepolijste songs in. Het klopt qua sound vanaf het begin.
Af en toe kakt het een beetje in en wordt het een beetje teveel van het goede maar echt slecht wordt het nergens!
Sculptures of anything goes is heel sterk en doet denken aan bowie.
Body paint swingt ook gewoon lekker en ook dit nummer zet ik op replay.
Ben ik heel erg fan van de nieuwe sound? Nee. Vind ik dit een geslaagd album? Ja, op zn minst een ja.
Voor nu een onverwachte 4,0