XTC - Drums and Wires (1979)

Lekkere songs met toen al bekende XTC-joligheid. Van huppelende ritmes en de alom herkenbare stem van Andy partridge. Nog zeer jong, maar al o zo fijn album ! Roads Girdle the Globe is heeeeerlijk.

Heerlijk album. Luister hem minstens 1 keer per week helemaal. Het beste nummer vind ik vooralsnog 'Making Plans for Nigel'.

Erg cool album. Werd in eerste instantie een beetje afgeschikt door de vrolijkheid, maar bij nader inzien bleek het toch wel erg fijn allemaal.

Geweldig album. Supergitaarwerk. Real by reel: zie youtube! Met gemak wordt die 12 maats solo afgeleverd, en wat voor een solo!

Wat een verassing na Go2 dat een stuk minder toegankelijk is. Als je een album van XTC zou moeten kopen is het dit. Na al mijn vinyl te hebben geruimd in '87 is het een genot om dit weer terug te hebben gekocht in feb. dit jaar (op vinyl).

Partridge blijft een man van onverwachte wendingen; luister maar eens naar het einde (in galm en echo) van "Complicated Game".

Heerlijk simpel-klinkend, maar stiekem erg briljant. Popmuziek op z'n best! De combinatie van mooie synthesizer melodietjes, gitaarrifjes, vlotte ritmesectie en een superenthousiaste zang werkt uitstekend (en aanstekelijk).

Ik beet deze week twee maal mijn tanden stuk op Drums and Wires.
Dit is energetische, door een zekere onvrede aangedreven neuro wave.
Heel veel huilende vocalen en stalen gitaarakkoorden ...

Maar ergst van al ... de muziek raakt me veel minder
dan de werkelijk sublieme albums die er op volgden.

Verlaagd van 4 naar 3 sterren.

Toch nog eerst een paar keer luisteren voor ik recenseer.

I am shocked - nearly beyond repair!

DRUMS & WIRES 1979

Gerecenseerd tijdens de derde beluistering.
Goed om weten dat ik het album daarvoor nog nooit
integraal tot mij had genomen en dit dus, op de singles na,
een nieuwe luisterervaring was.

Making Plans for Nigel torent hoog boven de andere
composities uit. Een new wave klassieker met een gebroken ritme.
Een tekst, een verhaal zelfs om U tegen te zeggen.
Zelden werd de puberproblematiek zo treffend geschetst.

YouTube - XTC: Making Plans for Nigel

Zeer herkenbaar voor mezelf en talloze generatiegenoten.
Toen mams en paps het leven al voor je hadden uitgestippeld,
greep je in de late jaren 70, vroege jaren 80 naar deze new wave
muziek om je gevoelsleven en je eigen mening een stem te geven.

Het klapwieken van de gitaar op Helicopter is goed gevonden.
Angry young men als Elvis Costello en Joe Jackson zijn de referentie.
Bas hooks en een op ska geïnspireerd ritme. Leuke song.

YouTube - XTC Helicopter

Day in Day out begint als een Neil Finn song.
Met een basis die het midden houdt tussen slow en uptempo.
Meezingrefrein dat blijft hangen, maar matige vocalen.
En dat nerveuse fruniken aan de gitaar ... de typische XTC stempel.

When You're near Me I Have Difficulty sucks.
Het is op dergelijke songs dat XTC me ontgoochelt.
Dit is een warrige knoop (wires?) die geen hout snijdt.

Ten Feet Tall is de boosdoener.
Een single van Colin Moulding die me nooit heeft kunnen bekoren.

Weinig hitpotentie en uitgebracht na het onverwachte
succes van Making Plans for Nigel, waardoor het album
voor mij nooit voldoende aantrekkingskracht had om te beluisteren.
Nochtans een welgekomen rustpunt in een gedreven album.
Het is het verwrongen refrein dat het nummer nekt.

Roads Girdle the Globe heeft een krullende baslijn
die me meteen aan Boys and Girls van Blur doet denken.
En dan patst Partridge daar wat scheve gitaarakkoorden bovenop.
Een nummer dat me net als track 4 niet aanspreekt.

Real by Reel wordt dan wel weer gered door het refrein.
Een "decent" albumtrack, waarin me opvalt dat de gitaarsolo's
van Andy Partridge me soms doen denken aan die van Hugh Cornwell.
Er zit verder ook een vergelijkbaar soort rauwheid in de productie
van de vroege XTC albums en de vroege Stranglers platen.

Millions doet me heel even aan The Police denken.
Maar dat venijnige stemmetje van Partridge gooit roet in het eten.
Instrumentaal een boeiender nummer.

That Is the Way zet de luisteraar weer op het goede spoor.
Dit nummer doet me dan weer aan de vroege Nits van Tent denken.
De warme trompet geeft het nummer zoveel meer kleur.
Iets wat het album in zijn totaliteit minder heeft.

YouTube - XTC - That is the way

Outside World huppelt vaardig voorbij
als Jumping Someone Else's Train van The Cure.
XTC zit aanvankelijk wel degelijk in de ska-wave hoek.
Een lied voor op de dansvloer ... hop met de beentjes.
Vocaal ook een pak interessanter dan menig andere track.

YouTube - XTC - Outside World

Ook Scissor Man doet denken aan materiaal van The Specials
of Selecter ... energetische ska-wave voor baggy trousers.
Heel leuk allemaal, maar ook weinig beklijvend.

Complicated Game knipoogt naar de madness van David Byrne
en zijn Talking Heads. XTC heeft de neiging om op de laatste
track van een album zichzelf karikaturaal uit te vergroten.
Ook hier een grande finale dus, een trommelvliestest.

Drums and Wires blijft voor mij een soort Hits and Misses.
De veel geprezen XTC truc om fraaie melodieën te contrasteren
met eigenzinnig puntige gitaarfratsen en haperende ritmes,
werkt op hun vroege albums niet altijd even succesvol.

Toch maar weer opwaarderen naar 4 sterren,
al is het verre van mijn favoriete XTC plaat.

Life Begins at the Hop was de single die aan het album voorafging.
Net als Making Plans for Nigel een compositie van bassist Colin Moulding,
die op de een of andere manier toch iets meer hitpotenter materiaal (Day in Day out,
That Is the Way) schrijft dan bebrild opperhoofd Andy Partridge.

Van de laatste twee bonustracks valt Chain of Command op
door dat prille new wave orgeltje dat ook in hun eerste singles zat.
Limelight is opnieuw een balletje ska gehakt met een gebroken ritme.

Leuke recensie - niet met alles eens; Colin Moulding kon wellicht (in jouw ogen) hitpotenter materiaal schrijven; de pen van Partridge waarmee hij uiting geeft aan de mania musings of a man's mind troffen mij diep en rechtstreeks.

Complicated Game is een prachtsong over hoe simpel lijkende dingen (neem ik nou de zwarte of die bruine schoenen bij dit donkerblauwe pak; of zal ik mijn scheiding nou eens naar rechts of naar links kammen) ons zo bezig kunnen houden dat ze eerst onszelf tot waanzin drijven en daarna onze omgeving.

Live gespeeld, met enorm veel galm en echo - eindigde dit nummer plotsklaps in één galm (net als Do the Strand van Roxy Music op Viva) en dat werkt enorm creepy. Met zo'n nummer kan je echt niet gaan slapen.

Een heel lekkere plaat met, voor mij, een rendez vous met 1979/1980.

Ik heb 'm nou een weekje binnen en ben het daar wel mee eens. Ook je konklusie bij de Moulding songs, die blijven gelijk in geheugen hangen waar de Partridge produkten soms een beetje te gewild de kontrasten zoeken.

Ik blijf 'm voorlopig nog wel even draaien, maar ik denk niet dat ik 'm even leuk ga vinden als English Settlement. Making Plans For Nigel blijft klassiek natuurlijk dus een total loss zal het zeker niet worden ......

Dan vind ik Black Sea wel slagen waar Drums & Wires hapert.
Black Sea staat bij mij op bijna gelijke hoogte met English Settlement.

Maar ik ga Drums & Wires nog maar eens beluisteren binnenkort.
Ik vind 4 sterren wat veel. Maar 3 is misschien te weinig. We zien wel.

Hm, Mjuman hier: alles goed en wel dit is mju's favo XTC-album.

Ik zal even resumeren: dit album plaveit de weg van neuroten-wave van GO2 (yes, a fine proof of neurosis indeed, Mr. Partridge) naar English Settlement (pop, met een vernislaagje wave).

Dit album weerspiegelt de urbane gekte, de moderne mens die zich (alsof dat het belangrijkste is) afvraagt hoe ie zijn haar moet dragen (Complicated Game); Nigel is misschien wel de cousin van Feargal Sharkey (die van mum een synth kreeg). Nooit ademhalingsproblemen wanneer het "object of your excited fondness" in de buurt was (When You're Near Me), heren - brandende liefde en hoe ermee om te gaan. Helicopter - nooit het gevoel gehad te kunnen of willen vliegen - of om het helicopter- (sommigen zeggen ooievaars)perspectief te willen innemen.

Dit album is samen met More Songs... (Talking Heads) The Ultimate Guide to Survival in the Urban Menagerie. Mjuman kan wel janken - een plaat niet snappen is één ding (da's niet voor Daz) - doe er dan geen kond van; eraan (durven) denken een plaat als Drums & Wires een miskoop te noemen; was ik moderator, wist ik het wel. Huh, was 't beurd mee Geurd!

Repent thy sinner, niet naar de kroeg hedenavond 2 extra rondjes rond de kerk en nogmaals Drums & Wires draaien.

Ik ben zeer verdrietig Ik ga in retraite.

Gisteren opnieuw beluisterd en hoger dan 3,5* kom ik niet.
Zit ik zelf in de rats met mijn eigen systeem (ik geef geen halve sterren).

Opnieuw dezelfde ervaring: enkele standout tracks
en dan hoor ik vooral die eigenzinnige twist in de songs,
de arrangementen en de vocalen. Maar ik vind die ingrediënten
nog steeds beter tot een geheel gekookt op Black Sea en English Settelement.

Te weinig uitgewerkte songs op Drums & Wires blijft het verdict.
Kaal en to the bone klinkt de plaat, maar ik hou van iets meer inkleding.

Tja, ook maar een mening natuurlijk.
Niettegenstaande blijft XTC één van mijn favoriete bands.

Muzikaal uiterst briljant,Maar wel soms ietwat erg melig,zeurderig en monotoon. Daardoor zit de volle 5 sterren er helaas net niet in. Toch verder plezierige muziek die vaak swingt als een trein. Is wel een van de leukste en origineelste bandjes die we in de new wave/kraakpand-periode van midden jaren,70 tot begin jaren,80 hebben gehad

Ik vind er echt niet zo veel aan, maar dan komt er op het einde ineens een heftig nummer als Complicated Game. Als je een nummer van XTC moet luisteren is dat het wel!

Ik kan je verzekeren dat dat één van de nummers was die live stonden als een huis, net als Helicopter, When You're Near Me... en een nummer als Red, van een vorig album. De patrijzenman leek dan net gekte onder bedwang te kunnen houden en backstage leek de dwangbuis haast klaar te liggen. Ik herinner me iig een buitengewoon intens concert in het Paard (laatst vond ik nog de zelfgemaakte foto's daarvan).

Van drie naar vier hemellichamen.

Complicated Game is inderdaad wel ziek goed zeg. Ik kan nergens een live-versie vinden, maar damn, hoeveel echo en gekheid wil je hebben? Ik kan me lastig iets voorstellen dat de de albumversie in creepyheid de loef gaat afsteken.

Ik ben nog vergeten te melden dat dit nummer ondertussen is uitgegroeid
tot één van de favorieten van dit album. Moraal van het verhaal: beoordeel een XTC album
nooit op basis van drie luisterbeurten. Er is groeitijd nodig om tot een gepast oordeel te komen.

Ondertussen heeft dit album de 4* status verdiend.

Ben ik de enige die wat van Faith No More terughoort in Complicated Game?
Tijdloos nummer trouwens en zeker één van mijn favorieten van deze D&W.

Na lange tijd weer beluisterd. Wat een geweldig album zeg! Zie Andy Partridge weer staan in Apeldoorn.......Helicopter!

Ondertussen in de kast verdwenen. Overall toch te weinig aantrekkelijke songs om 'm regelmatig in de spelert te stoppen. Op naar de Zwarte Zee .......

Eindelijk binnen. Het cd'tje moest warempel uit Engeland komen.

Van Black Sea nog geen spoor.

Aangezien de XTC afkickverschijnselen wat eerder toenemen momenteel, Go2 ook maar meegenomen.

Recentie van beiden binnenkort.

Bondig commentaar waarin me goed kan vinden. De dubbelelpee English Settlement vind ik in vergelijking iets te langdradig en mist de puntigheid van dit album. Skylarking vind ik wel weer erg fijn als ideale zomerpopplaat mede door de gave productie van Rundgren. Maar dit album is mijn favoriet. Destijds samen met Fear Of Music altijd binnen draaibereik. De compilatiedubbelcd met singles is overigens ook niet te versmaden en kost geen drol. Heerlijk bandje!

Derde album in rij. Vergeleken met Go2 een sprong voorwaarts in de ontwikkeling.
Een betere produktie (Steve Lillywhite) en rijper songmateriaal.
Neem nu de single Making Plans For Nigel. Nog altijd een fantastisch tijdloze song.
Kien ritme, onvergetelijke gitaarriff en zonder meer één van de prijsnummers hier.

Partidge neemt weer grotendeels het songmateriaal voor zijn rekening. Spannend , neurotisch deels huppelig en dan weer beklemmend. ( Millions)
Maar altijd fantastisch neergezet en vol tegendraadse wendingen.
Moulding's Ten Feet Tall is daarintegen weer een toegankelijkere bijdrage. Melodieus, fraaie acoustische gitaarpartij en rustiger.
Meest bizzare stuk is de afsluiter Complicated Game. Niet voor tere zieltjes.
Een song die Partridge de ruimte geeft verslag te doen van de moeilijke dingen in het leven.
Stilistisch opgebouwd en opwerkend naar een bijna krankzinnige climax.
Zijn psychologische uiting.

Bonustracks zijn ook de moeite waard en Drums & Wires is dan al weer in een zucht uit.
Sterke plaat die zijn tijd wel wat vooruit was. Fris, krachtig en vol inspiratie.
Ondertussen erg benieuwd naar Black Sea geworden.
Nog altijd in bestelling.

Nog dank voor de aandacht, toch wel het mooiste liedje van dit prachtige album.

En hij komt er aan! Door de wasstraat van Steven Wilson gehaald, op dvd en blu-ray, met videootjes, allerlei outtakes en mixen, tot 5.1 aan toe. Net als bij Nonsuch staat er lekker veel extra's op. Meer als bij veel dure boxsets die één album centraal stellen. En dat voor 2 tientjes! Ik heb hem al besteld

De heruitgave van "Drums and Wires" in de nieuwe hoge resolutie stereomix is gearriveerd!
En net zoals bij "Nonsuch" is het wederom een groot genot. De sound is nu zo strak, helder en sprankelend, dat het gehele album hierdoor naar een hoger niveau getild wordt.
De toegevoegde bluray bevat weer veel extra audio- en videomateriaal en het zal even tijd kosten om het allemaal te beluisteren en te bekijken.
De XTC-fan wordt maar mooi verwend met dit project van Steven Wilson en Andy Partridge.

Deze "Drums and Wires" was mijn eerste kennismaking met Andy, Colin, Terry en Dave! Natuurlijk, "Life Begins at the Hop" en "Making Plans for Nigel" zag ik al regelmatig voorbij komen bij Top Pop. Yeah!
Gelukkig kon ik in die tijd met een beetje ruis zelfs BBC en het Duitse "Rockpalast" ontvangen en dat was wat. Videobanden vol mono clips en concerten opgenomen waaronder XTC. Meer muziekteevee had je in die tijd niet. Laat staan stereogeluid. De rest van deze plaat is totaal andere koek: ik noem het maar tegendraadse hoempapa punk, bij vlagen geniaal en de soms volslagen maffe vocalen rollen tezamen met een stortvloed aan briljante gitaarrifjes en basloopjes je verbaasde oren in. En welke band in die tijd toeterde er ook nog eens op los op een trompet? Juist ja, XTC.

Nou... de tijd heeft weer even stil gestaan. Ik ga plannen te maken.