Björk - Fossora (2022)

Reden dat het mij gek genoeg toch wel weet te trekken is het visuele aspect. Ze weet altijd wel te integreren met haar excentrieke costuums en visuals. Zo ook met dit album.

In ieder geval vind ik haar boeiender om te bekijken dan naar de muziek te luisteren. Uiteraard kan dat veranderen.

Dit is allemaal zo geforceerd. Op haar eerste albums was ze natuurlijk ook best 'artistiek' bezig, maar dat ging nog op natuurlijke wijze, waardoor er iets moois ontstond. Alhoewel er genoeg mensen zijn die ook haar eerste paar albums niet trekken om die reden. Maar nu ligt het er allemaal zo dik bovenop.


Helemaal mee eens. Op dat vlak blijft ze onovertroffen. Maar het gaat ook om de muziek, beter: het gaat vooral om de muziek uiteindelijk.

Omdat ik het interessant vind vraag ik het maar muziek gaat toch vooral om de muziek en gevoel. Mij boeit het niet hoe iemand eruitziet, al kan dit natuurlijk wel helpen uiteraard.

Begrijpelijk dat je een album niet op het visuele aspect gaat beoordelen. Echter is haar hele imago wel iets dat uniek is en mijn aandacht nu naar dit en haar andere albums toetrekt.

Het album zal ik vanzelfsprekend op enkel de muziek beoordelen.

Toch benieuwd naar deze. Ik heb Utopia heel hoog zitten, het is mijn op 1 na favoriete plaat van deze madam. Morgen er maar eens goed voor zitten.

Poeh he! Ik ben een groot Björk-fan sinds haar Debut. Na Medulla, wat ik nog een uitstekend album vond, liet ze al enkele steken vallen. Met uitzondering van het overigens geweldige Vulnicura. Utopia was voor het eerst dat ik dacht: tja, nou ken ik het kunstje wel. En van de vier nummers die ik tot nu toe heb gehoord kan ik alleen maar zeggen: héél vermoeiend! De stem irriteert. De muziek irriteert. Alle poespas eromheen irriteert.
Nooit gedacht dat ik Björk nog eens zou afvallen. Jammer.

Nochtans 3,89 gemiddeld op RYM (136 stemmen, heeft ze zo'n grote familie?). Ik ben ook behoorlijk positief na het beluisteren van de singles. Morgen eens het hele album beluisteren. Björk staat in ieder geval niet stil en blijft haar muziek vernieuwen, maar dat lijkt duidelijk niet bij iedereen in de smaak te vallen.

Deze 4 eerste lage stemmen verbazen me ook, de singles vind ik best goed.
Ik ben fan van het eerste uur, maar Medulla vind ik bv. vreselijk.
Vulnicura en Utopia behoren wel tot mijn favorieten en de eerste RYM-stemmers doen me vermoeden dat ik morgen best enthousiast zou kunnen zijn ...

Tot nu toe vernieuwd ze zeker niet hoor. Sterker nog dit doet ze op de automatische piloot lijkt het. Haar grootste kracht wordt haar grootste valkuil. Het aparte, eigenzinnige veranderd in zeurderig en overdreven.

Ik vrees dat de geaffecteerde zang me ook een beetje tegen kan/zal gaan staan, ik merkte het al bij de paar singletjes. Muzikaal vind ik het echter veelbelovend. De titeltrack net voor de eerste keer gehoord en het geflirt met gabber pakt leuk uit. En inderdaad: puur muzikaal vond ik de andere singles ook allemaal tof. Ik ga hem (haar?) morgen gewoon helemaal draaien, we gaan het zien.

Het 't is niets-kamp is behoorlijk vocaal aanwezig merk ik. Ze hebben het er maar druk mee. Ik wacht nog ff met een beoordeling en stem tot het volledige album legaal en voor iedereen te beluisteren is. Gelukkig is het bijna middernacht. Kan niet wachten!

Drie pagina's met reacties. Het album is pas vandaag uit. Gemiddelde onder de 3. Houdt de gemoederen dus duidelijk bezig hier. Dit is interressant. Ga eens met een blanco oor luisteren...

Dit heb ik altijd al van Björk gevonden.

★★★★★

Altijd weer grappig om te zien rond de release van elk nieuw Björk album sinds 2001, dat het zoveel mensen dwars zit dat Björk zich deze eeuw verder heeft ontwikkeld als veelzijdig kunstenaar… en niet gewoon Debut, Post en Homogenic is blijven herhalen.

Luistertip: de podcast Sonic Symbolism waar Björk samen met filosoof/schrijver Oddný Eir en musicoloog Ásmundur Jónsson uitvoerig terugblikt op haar 10 albums. Transcripts hier.

Geweldig album, Fossora, ze wordt steeds beter. Kan niet wachten om dit volgend jaar live mee te maken.

Plaat vol prachtige momenten wederom, maakt serieus kans op een plekje in mijn top 10 van 2022 zou ik nu al durven stellen. Snel het stemgemiddelde hier wat opkrikken!

Kan aan mij liggen, maar dit is toch weer totaal anders dan Utopia of wat ze sowieso eerder heeft gedaan. Ik hoor wel elementen uit Medulla terug of een nummer als Allow had niet misstaan op Utopia, maar deze gabber beats/blazersectie mashup is naar mijn mening weldegelijk uniek!

Ik vind Fossora geweldig, zo anders dan Utopia en toch weer een totaal eigen wereld. Grappige is dat de 'harde' beats ook nog eens hand in hand gaan met de emotionele kant die het album heeft. Björk blijft volstrekt eigenzinnig.

Met bjork in je top 10 is dit een beetje wij van wc eend. Prima dat je het goed vind hoor, geniet ervan maar dit is niet aan mij besteed

Heel leuk, deze reis ga ik gebruiken als aanloop naar Forrosa.

Onzin. Ik vind Medulla bijvoorbeeld helemaal niet zo amazing en het is niet dat ik per definitie elk Björk album een meesterwerk vind.

Maar ik ben wel een Björk stan, dus als iemand roept dat zij niet vernieuwend is dan sla ik aan en spreek ik het graag tegen

Dit is gewoon briljant. De vorige was goed maar donker, te donker voor mij. Er is bijna geen enkele muzikant deze dagen met een (redelijk) groot bereik heeft die zo iets doet. Als muzikant van het zevende knoopsgat die ooit aphex Twin wou zijn zeg ik dit : DAMN.

Edit : je hebt muziek voor de hersenen en het gevoel. Je hebt Bach die je hersenen masseert en Monk die je gevoel masseert. Dit lijkt de ideale mix te zijn.

Ik ben amper bekend met Björk en dit is uiteraard geen wegluisterplaat met toegankelijke liedjes, maar ik haal veel uit de zeer gevarieerde en boeiende texturen (waar Björk’s stem steeds naadloos in past) en het knappe geëxperimenteer met songstructuren en de dynamiek daarin. Een koptelefoon die de (sub)bas goed en zuiver weergeeft (de Moondrop Variations in mijn geval) is wel een meerwaarde hier.

Dit is artistieke vrijheid, dat eigenzinnige is haar handelsmerk, des Björk’s. Met bijzondere composities, avant-garde, klassieke instrumentatie, mooie samenzang, geen herhaling van het voorafgaande. Ook geen werk om 1-2-3 te verteren.

Indrukwekkend hoe Björk ondanks al het niet-conventionele toch de emotie kan overbrengen in een track als Ancestress.
De instrumentatie is sowieso prachtig en het is een feest om met de koptelefoon te beluisteren. Ik sluit me aan bij de liefhebbers.

De nieuwe Björk mag sonisch dan weer uit totaal andere instrumenten bestaan als de vorige platen, toch klinkt ie eigenlijk vooral hetzelfde: ontoegankelijk, bewust ingewikkeld met vage praatzang vol vreemde intonaties. Afhankelijk van mijn bui kan ik het wel goed hebben, of juist totaal niet. En vind ik het of heel gewaagd en creatief, of krijg ik het gevoel dat ik met de rest van de hofhouding moet klappen voor de nieuwe kleren van de keizerin. Dus ofwel 4,5 ster of 1,5: En dat middelt uit naar drie sterren.

En ook al waardeer ik het experiment, ik blijf in nostalgische buien de ijdele hoop houden (net als bij arctic monkeys, Radiohead en andere helden die hun muzikale hart onverkort volgden) dat ze ooit toch weer eens een beetje terugkeert naar de klassieke sound die haar ooit zo deed uitspringen boven de rest.

Ik was al een groot fan van 'Vulnicura' & vooral 'Utopia', maar na het beluisteren van die albums heb je wel t idee alsof je een marathon hebt gelopen, het zijn lange, pittige zitten.
Dit nieuwste album (wat toch een beetje de trilogie afsluit) is compacter, diverser en "toegankelijker". Niet toegankelijk, want het is nog steeds pittige kost als je niet perse liefhebber bent van haar post 2000's muziek.
Dit album is werkelijk magisch. Geweldig geproduceerd met de clarinet en strings, als een bijzonder sprookje. De gabber uitspattingen die je hier en daar verrassen zorgen bij mij voor een grote glimlach, het heeft iets enorm humoristisch hoe nummers als "Atopos", "Fungal City" & "Fossora" zich ontwikkelen, heerlijk.
Aan de andere kant is er ook een hele donkere, creepy kant te horen op bijvoorbeeld het horrorachtige "Victimhood". Nu al zin om dit album tijdens een avondwandeling te beluisteren.
Al met al haar meest geslaagde album als geheel in tijden.
Voor nu 4 sterren.

Vandaag weer een poging ondernomen om te begrijpen waarom er toch een aantal mensen buitensporig enthousiast zijn over dit product. En helaas ik begrijp het niet...

Wanneer je dit hele album 'uitzit' zijn er toch een aantal mensen wel een nervous breakdown nabij.

Ik hoor maar weinig echt vernieuwende elementen in het gebodene, maar veel atonale composities waarbij er ook flink gesopt is in het moderne jazz aanbod (het gebruik van diverse blaas en toeter instrumenten) en zo ook bij de 'moderne-klassieke componisten als Galina Oestvolskaja.

De koorwerkjes zijn soms best inventief gearrangeerd en goed opgenomen, maar zodra Björk daar dan met haar aanstellerige, over-gearticuleerde manier van zingen weer bij- of overheen komt beginnen mijn tenen zich vanzelf te krommen en mijn maag zich samen te trekken.

Er komt veel moois uit IJsland, ik heb vrijwel het volledige oeuvre van Sigur Ros en wat werk van Joni, maar ook de meer commerciële muziek van Of Monster And Men kan ik zeer waarderen evenals de inspiratie die John Grant daar op doet voor zijn producties.

Daarnaast sta ik zeker open voor experimentele muziek zoals Toyah Wilcox die 30-40 jaar geleden al presenteerde, evenals Siouxsie en uit Italië Antonella Rugiero, Matia Bazar, Alice Visconti en Kate Bush.

Maar dit is voor mij echt een station te ver, ik vind het vooral overdreven, aanstellerig en binnen haar eigen oeuvre ook totaal niet vernieuwend. De hoes onderstreept wat mij betreft visueel wat ik door de speakers hoor: een Moderne IJslandse Marie Antoinette op de bodem van de zee.

Uit zekere hoek zal er wel weer een hautaine reactie komen over het ontgaan van de diepere betekenis, in een persoonlijk staccato vocabulaire waar menigeen geen touw aan vast kan knopen. Maar alore het zij zo.

Tegen Björk zou ik willen zeggen; verzin nu eens echt iets nieuws, zonder al die bijkomstige toeters en bellen maar wat zich kenmerkt door een andere vorm van muzikale vernieuwing, misschien met wat meer harmonie en rust....

Ieder zijn mening zeker. Ik ben nooit echt grote fan van Björk geweest. Voornamelijk met de reden dat haar stem en zang me niet lag.
Zo'n atypische stem moet je nu eenmaal liggen want anders gaat deze storen en ga je ongeacht de mogelijk interessante instrumentatie het sowieso niets vinden.
Ik heb dit wel met meer artiesten en vermoed dat meer mensen dit hebben.

Toch moet ik zeggen dat de eerste singles (ik heb de volledige plaat nog niet beluisterd) me vrij aangenaam verrasten. Ondanks haar aanwezige zang, die me nog steeds niet aanspreekt, vind ik het instrumentaal wel erg sterk. Ik moet daarbij ook denken aan Portishead en hun geweldige nummer Machine Gun.

Ik vermoed dat het bij mij een artiest gaat blijven waar enkele nummers me aangenaam zullen blijven verrassen en andere nummers me dan weer zullen tegenvallen. En dat is normaal, want in tegenstelling tot wat anderen beweren kleurt Björk wel degelijk buiten de lijntjes en soms vind je dit interessant en soms is het gewoon niet je ding. Of je bent er te oud en te eigenwijs voor geworden...

PS remember: artiesten zijn in wezen clowns die ons trachten te entertainen. Sommige clowns doen dit op een ludieke manier, anderen trachten dit te doen door je te ontroeren of te troosten. Onze IJslandse dame doet het met alle toeters en bellen. Voor die durf heb ik ook wel respect.

Ik word wel een beetje moe van het clichématige commentaar als mensen iets te moeilijk vinden. Dan is het plots pretentieus of vermoeiend...been there done that.

Afgaande op de singles die ik gehoord heb, is dit voor mij alvast toegankelijker dan de vorige plaat.

Ik veer op bij avontuur en durf. Dat is nu juist toch een pluspunt voor een kunstenaar.

Beetje flauw natuurlijk. 'Avontuur en durf' is dan net zo clichématig toch?! Ook 'Been there, done that'