King Gizzard & The Lizard Wizard - Laminated Denim (2022)

Uit de vannacht ontvangen nieuwsbrief per mail:

"‘Laminated Denim’ was the first one we finished. After we did ‘The Dripping Tap’ we started getting together again more and more in the studio to jam, click record and see what came of it. It was a great therapeutic routine to get into after spending so long at home staring at the wall during lockdown. We had so much fun making LD that we decided to continue working in this way."

De band omschrift deze plaat ook als Timberland Reversed...

Deze plaat ligt erg in het verlengde van Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava . Twee lange psychrock-jamms met uitstapjes in verschillende genres zoals prog, zoals we van de Gizzards gewend zijn. Je wordt echt meegezogen in de composities en het halfuur vliegt voorbij voor je het weet. Het is echter jammer dat het wat minder interessant en meeslepend klinkt dan de songs op Ice, Death of als het beste nummer uit de rijke historie van de band, The Dripping Tap. Daar klinkt King Gizzard voor mijn gevoel toch net wat meer bevlogen en geïnspireerd dan wat ze op deze plaat laten horen, hoewel deze band natuurlijk altijd geïnspireerd lijkt te zijn...

Bij laatstgenoteerde opmerking echter wel een kanttekening: Ik krijg ook sterk het idee dat het een doelbewuste keuze is geweest om de twee jamms op deze plaat een van een dergelijke 'laid back-feeling' te voorzien. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Dripping Tap, waar alle registers open worden getrokken, of bijvoorbeeld bepaalde songs op Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava, zoals Ice V. Desalniettemin ben ik meer fan van die meer energieke, 'no holds barred'-methode van laatstgenoemde album en song(s).

Toch is dit een waardevolle toevoeging in hun reeds zeer uitgebreide oeuvre. Deze zal de komende dagen nog wel aardig wat rondjes gaan draaien. Ik kijk nu al uit naar Changes, welke over twee weken uit zal komen. Ben benieuwd of de Gizzards ons dan compleet op het verkeerde been weten te zetten, of dat ze de lijn van de genre-overstijgende jamm-methode door zullen zetten. Als ik de quote van Mindscapes mag geloven, zal het volgende album ook een jammend karakter hebben. Helemaal niet erg, want de Gizzards hebben meermaals laten zien dat kunstje ook goed te beheersen. Voorlopig ben ik hier nog wel even zoet mee.

Ik had iets anders verwacht (gehoopt?), maar dit ligt inderdaad meer in het verlengde van het album van vorige week. Is niet zo erg, maar ik hoopte ook op meer geluid richting The Dripping Tap. Hypertension vind ik na de eerste luisterbeurt beter, maar moet ze nog een paar keer horen.

Een bericht van frontman Stu Mackenzie over dit 22e (!) studioalbum van King Gizzard:

"OK, our 22nd album Laminated Denim is out now! Like the last record, this one was created out of long improvised jams, but this time we also worked within the constraints of a ticking clock. We used the tick and the clock to create polyrhythms to weave in and out of like skiers dancing down a slope. Oh it's good to be back. Re-railed. Back on track. PS... Now feels like a fitting time to uncage our old record Made In Timeland. It's also out everywhere now. Holy shit - SURPRISE!"

Benieuwd naar je mening nadat je Crumbling Castle (en de rest van de plaat) hebt gehoord! #nopressure

Ik meld me t.z.t. bij de albumpagina van Polygondwanaland! Het oeuvre van de band is echter zo uitgebreid dat ik er nog niet aan toe ben gekomen. Vandaag eerst dit nieuwe album beluisterd, I'm in Your Mind Fuzz en K.G. Misschien kom ik er vanavond aan toe, en anders morgen.

Je maakt me overigens wel heel nieuwsgierig nu. Omnium Gatherum vond ik al een waar meesterwerk (die stevent dan ook op een 5* af van mijn kant), maar als ik jou mag geloven is Polygondwanaland nóg sterker. Ben benieuwd.

Uiteindelijk gaat het natuurlijk om smaak en luisterplezier hé whatever works for anyone. Speelt ook mee dat Polygondwanaland mijn kennismaking met de band was en 'dat eerste album' is vaak doorslaggevend en een blijvende favoriet. Was voor mij ook zo bij een Porcupine Tree, een Opeth, Big Big Train,... Elk nummer loopt ook over in het volgende en voor zo'n conceptueel elitisme heb ik een 14-tal jaar geleden toch een serieus zwak ontwikkeld. Omnium Gatherum is me persoonlijk net iets té divers, ik vind dat er toch wat fillermateriaal op staat en vind geen lijn doorheen de plaat. En ik kan net iets minder met de mellow kant van KGLW. Al staan er heerlijke monsters van nummers op natuurlijk (Gaia, Dripping Tap, Predator X,...). Op hun voorlaatste nieuwe plaat prikkelt een Iron Lung me bv. ook meer dan een Hell's Itch. Maar ik dwaal af, niets van dit alles gaat over Laminated Denim, die ik eerstdaags eens ter ore probeer te leggen.

Knap dat een band meer tijd vindt om albums te bedenken, schrijven, arrangeren, op te nemen, uit te brengen en vorm te geven, dan dat ik tijd vind om ernaar te luisteren

Ik kan me wel vinden in je betoog. Voor mij was Fishing For Fishies het eerste Gizzard album dat bij me klikte, hoewel ik deze ook weer niet heel bijzonder vindt of iets dergelijks. Omnium Gatherum sloeg bij mij in als een bom. Waar jij spreekt van 'fillermateriaal' en een gebrek aan samenhang, ervaar ik dat juist totaal anders. Dé troef van die plaat is die tot in den extreme doorgevoerde diversiteit. Enkele songs komen daarbij wat minder uit de verf dan anderen, maar dat is ook niet zo heel gek natuurlijk. Normaal houd ik ook wel van enige houvast of een bepaalde vorm van continuïteit binnen de albums die ik normaal beluister (zo ben ik namelijk ook iemand met een enorm zwak voor conceptalbums), maar Omnium Gatherum klikt voor mij enorm goed en schittert in de enorme diversiteit en onsamenhangendheid die ze te bieden heeft. En wat jij ook schetst; Omnium Gatherum is eigenlijk 'het eerste album' van de Gizzards die ik echt serieus goed vindt en dus waarschijnlijk een blijvende favoriet is. Ik heb zelf namelijk ook last van dat euvel (met Opeth als schoolvoorbeeld ja ).

Echt grappig en interessant om te zien hoezeer muziek verschillend ervaren kan worden. Ik houd ervan om kennis te nemen van verschillende invalshoeken en perspectieven op muziek waar ikzelf een liefhebber van ben. Dit is, wederom, een zeer goed voorbeeld.

Over afdwalen gesproken; dit begint behoorlijk off-topic te geraken.


Ik was net goed en wel begonnen aan Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms And Lava en zie hier, de opvolger is inderdaad alweer uit. En dan moet ik óók nog als de wiedeweerga Polygondwanaland beluisteren omdat ik die getipt kreeg van iemand... (iets dat ik overigens snel van plan ben te doen )

Het begin van Hypertension klinkt alsof de band Radiohead's Street Spirit (Fade Out) wil spelen, maar niet weet hoe dat verder eigenlijk gaat.

Qua vibe en gitaartoon doet Hypertension mij juist enorm hard denken aan Roadworks 4 van Motorpsycho.

Op zich is dit Laminated Denim zeer degelijk en luister ik er met plezier naar, maar dit is toch meer het soort album waar ik niet echt versteld van sta dat ze er drie op een maand kunnen droppen. Er zijn genoeg jazz of psychrock bands die praktisch hetzelfde doen, maar het gewoon liverecordings noemen in plaats van volwaardige albums.

Kwalitatief is het nog wel allemaal prima, maar ik hoop ergens toch dat dit jam-tijdperk van King Gizz niet te lang blijft duren. Uiteindelijk brengen ze in 2022 opnieuw vijf albums uit,net als in 2017. Maar waar dat in 2017 nog een iconische prestatie was door de urgentie en complete variatie in sound tussen elk project, heb ik in 2022 toch een beetje het gevoel dat het "één grote hoop King Gizzard" is. En één van mijn favoriete aspecten van de band ("liever om de maand een uniek 7/10 album, dan om de drie jaar een 9/10") begint dan toch een beetje te verwateren. Ergens heb ik toch het gevoel dat de enorme output van de band tot aan 'Infest the Rats Nest' een natuurlijk gevolg was van hun enthousiasme, maar dat ze het de laatste 2 jaar een beetje forceren om aan hun reputatie te voldoen.

Ik merk dat 'Changes' het eerste album van deze band is waar ik niet reikhalzend naar uitkijk, omdat ik het gevoel heb dat ik toch wel al ongeveer weet hoe het zal klinken. En dat vind ik een beetje jammer.

Maar goed, misschien verrast 'Changes' toch, of komen ze volgend jaar met een hiphop of sludge of EDM plaat en slik ik alle woorden weer in. Ik hoop erop!

Stereogum heeft een erg mooi artikel gemaakt over de band; King Gizzard & The Lizard Wizard: The Stereogum Cover Story. Sowieso een enorme aanrader om te lezen voor elke fan.

Om op dit punt in te haken, uit dit artikel blijkt toch wel dat juist door de jamsessies waar bijv. The Dripping Tap uit is ontstaan, veel enthousiasme en creativiteit is losgekomen waardoor juist deze drie nieuwe albums zijn ontstaan.

Zelf heb ik de twee nieuwe nummers vandaag een keer beluisterd. The Land Before Timeland klinkt als een jam met de sound van het album Fishing For Fishies. Lekker relaxed maar niet heel bijzonder.Hypertension vind ik een stuk sterker, mede omdat het tempo net even iets hoger ligt. Het is duidelijk dat het nummers zijn die ontstaan zijn tijdens jamsessies, maar deze klinken wel een stuk luchtiger dan de jams die op Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava staan.

Heerlijke plaat weer. Hypertension is wel duidelijk mijn favoriet en kan zich wat mij betreft meten met de beste songs die de mannen van KGLW hebben uitgebracht. Het is natuurlijk al genoeg gezegd: maar het is lastig de productiviteit van de band al luisterende bij te houden. Waar verzadiging op de loer ligt, weten ze me toch altijd weer gretig te krijgen doordat de kwaliteit van het werk zo constant hoog ligt. Omnium Gatherum stond begin dit jaar al vol met parels, maar was ook wel weer een gek samenraapsel van verschillende stijlen. Laminated Denim vormt met slechts twee nummers logischerwijs meer één geheel. Net als de andere twee recent uitgebrachte albums, waarvan Ice, Death, etc mij heel erg goed bevalt en Changes vooralsnog meer tijd nodig heeft om bij mij te landen.

Ik zie net dat ik ‘m nog op 3* had staan. Dat moet 4,5* zijn. Ik vond deze toen hij uitkwam een pak minder dan Changes en Ice Death (de twee andere platen uit oktober 2022) maar dit is echt een groeibriljant geweest. Een van mijn favoriete releases van de band.

Half uurtje genieten.