Guilty Simpson - Ode to the Ghetto (2008)

Woensdag is hij met percee p in waterfront misschien ga ik wel ff.

hij is officieel uit in de US

Een aantal berichten over foute tracklist verwijderd. Correctie van MJ_DA_MAN is nu blijkbaar doorgevoerd...

Yep zo klopt de tracklist.

De cd vind ik trouwens tegenvallen. Vooral de producties zijn niet aan mij besteed, maar verder vind ik het ook niet aantrekkelijk.

Ik vind het zeker niet geweldig, maar wel aardig. Hij heeft wel wat met kleuren zeg, veel woordspelinkjes daarmee...

Met een goede koptelefoon de bass open, lekker album.

Hou um toch ff op 4* zitten wel wat lekkere bangers tussen

Wat een unieke plaat zeg, ben nu op de helft en bevalt uitstekend, maar toch anders dan verwacht. Rauwe raps over heel erg onconfessionele producties.

't zijn toch niet weer van die indische-invloed madlib beats?

Alleen de eerste track van het album.

Goed, ik ben toch niet helemaal tevreden. Tracks 1 t/m 11 zijn prima, maar daarna valt er niets meer te genieten. Jammer.

Behoudens het laatste nummer is dit gewoon een goed album. De wat 'drukkere' producties liggen mij goed in het gehoor. En Guilty doet mij dus denken aan een Ice Cube (in zijn betere dagen). Laatste nummer is een kwelling aan mijn oren, maar misschien wen ik daar ook nog wel aan. Dit album heeft groeiprotenties naar de 4. Begin maar met een 3,5.

En The Real Me dan?

Ik vind de laatste nummers juist erg goed. Nummers 3, 7 t/m 9, en 12 zijn voor mij de mindere nummers. Simpson weet vooral een Dilla beat goed te verneuken door te gaan zingen, of althans een poging daartoe te wagen.

The Real Me vind ik niet goed echt goed nee en I Must Love You vind ik juist goed, lekker spontaan.

Klinkt goed zover op 3voor12. Van wie zijn de producties over het algemeen?

Oh No, J Dilla, Mr. Porter, Madlib, Black Milk en DJ Babu.

Verhoogd naar 4*.
Wat klinkt Sean Price trouwens schor op 'Run'.

Dat komt omdat hij ergens vorig jaar een aantal maanden ziek was, maar alsnog nummers heeft opgenomen. Op zijn hele Master P mixtape klinkt hij zo.

Deze zit al een tijdje in de vaste roulatie, maar heb nog effe gewacht met een score omdat ik niet dadelijk verkocht was (misschien zelfs lichtelijk teleurgesteld want dit was een album waar ik veel van verwachtte).
Ik ben blij dat ik niet te snel een oordeel heb gevormd, want vind 'm beter en beter worden!

Het is zeker geen perfecte plaat geworden want er staan een aantal tracks op die mij echt niet liggen, vooral door de beat & compositie. Guilty blinkt voor mij vooral uit op de zwaardere, strakke, vooruitstormende beats (bv "Ode to the Getto", "The Real Me") en minder op de rondstuiterende tracks als "Pigs" en "Yikes" (al moet ik zeggen dat dit niet aan Guilty zelf ligt, dit soort beats ligt mij gewoon niet)

Gelukkig zijn de mindere tracks zwaar in de minderheid dus een dikke 4*

Jeetje, Sean Price overschaduwt hem wel op Run. En nog op zijn eigen plaat ook

Guilty Simpson is min of meer het tegenovergestelde van de gemiddelde rapper die zijn debuutalbum uitbrengt. De Detroiter komt in vergelijking met veel collegae maar mondjesmaat in de aandacht, heeft weinig gastoptredens verzorgd naar aanloop van zijn debuut en bovenal is hij niet jong meer; hij is al aan het begin van zijn dertigerjaren. Toch zijn de verwachtingen voor Ode To The Ghetto langzaam maar zeker opgeschroefd. Zo kwam vorig jaar de nieuwsgierig makende mixtape/compilatie Stray Bullets uit en verscheen de rapper op het album The Shining (2007) van zijn grote voorbeeld J Dilla. Ook deed Guilty Simpson mee op het album van een andere rapper die pas laat zijn debuut uitbracht: Perseverance van Percee P.

Toen ook de tracklist en enkele voorlopige versies van Ode To The Ghetto op het internet uitlekten werd de hiphopwereld toch wel benieuwd naar de ode van Guilty Simpson. De bevestigde producers waren allemaal van hoog niveau en de stem van Guilty bleek op de advance versie van het album al uitstekend bij de gekozen instrumentaties te passen. Zo blijkt het uiteindelijk ook op het album te zijn.

De plaat opent bijvoorbeeld erg sterk met het wat paranoïde aandoende The American Dream. Misschien doet de stem van Simpson wat verveeld en basaal aan, maar de toon voor een ode aan de ghetto is onmiskenbaar gezet. Dit vooral doordat de dirigerende dreunen van Guilty Simpsons klanken bijkans perfect bij de schijnheilige beat passen. De line “One black can leave another red for green” (uit ditzelfde nummer) illustreert door zijn tekstuele eenvoud goed dat meneer Simpson geen bijzonder getalenteerde artiest is, maar wel eentje die goed uit zijn woorden komt en bovendien een goed gevoel voor sfeer heeft.

De sterke lijn wordt overtuigend voortgezet met onder andere Robbery, Ode To The Ghetto, My Moment en The Real Me. Deze nummers hebben hoofdzakelijk betrekking op het leven en de belevingen van de overwegend serieuze, stoere en ietwat sinistere Guilty Simpson zelf. Er straalt een duidelijke kracht en overtuiging van de artiest uit en daarmee bereikt hij zijn publiek optimaal. Hij drukt zich uit in overdonderende, duidelijke, ietwat simpele termen, zonder zich hopeloos falend aan krachttermen te bezondigen. Hier en daar duikt wel een vloek op, maar nergens uit onmacht of gebrek aan een beter passende uitdrukkingsvorm.

Helaas staan tussen de klappers ook enkele wat minder geslaagde creaties op het sterk verhalende en tekenende album. Zo slaat het spontane I Must Love You te ver door in het (hopelijk) improviserende creatieve. Het gezang van de stoere en sterke rapper komt niet helemaal gelukkig uit de verf, gelukkig blijft dit beperkt tot het refrein en zijn de coupletten eigenlijk gewoon grappig te noemen: “We ate like grownups and talked it out; I even held the door open when I walked you out”. Guilty Simpson profileert zich als een echte heer. Zulk sarcasme is een prominent pluspunt op een toch wat zwaar album als Ode To The Ghetto.

Mindere geslaagd is Almighty Dreadnaughtz met Super MC, Krizsteel en Konnie Ross. Dit nummer wordt ondersteund (of onderuitgehaald) door een wel erg drukke beat van Konnie Ross en doet daardoor een beetje pijn aan het gehoor. Als afsluiter is dit nummer eigenlijk erg slecht gekozen, mede omdat er genoeg rustige nummers op het album staan waarmee beter afgesloten had kunnen worden.

Noemenswaardig is de veel meer geslaagde collaboratie op het snelle Run. De gasten zijn hier Sean Price en Black Milk en de muzikale kant wordt op het conto van diezelfde Black Milk geschreven. Deze Black Milk heeft zichzelf net als Guilty Simpson pas redelijk recent onder de aandacht gebracht, maar laat ook zien dat hij niet voor niets onder deze aandacht staat. Dat resulteert in een fijn geheel, waar plezier in het maken van muziek vanaf straalt, maar waar het stoere imago niet in de steek wordt gelaten.

Concluderend gesproken is Ode To The Ghetto geen vlekkeloos succesverhaal geworden, maar dat is ook niet te verwachten van een ode aan een armoedig iets als een ghetto. Wel blijkt dat er nog steeds eerlijke en spannende hiphop uit deze oorden richting de bedeelde en minder bedeelde liefhebbers wordt geslingerd. Ode To The Ghetto is een sterk product uit het macabere Detroit en heeft eigenlijk alles wat logischerwijs verwacht kan worden van een album uit deze regionen. Bovendien bewijst de plaat maar weer eens de immense kracht van het recordlabel Stones Throw, waar deze plaat is uitgebracht en het leeuwendeel van de producers van deze plaat vandaan komt. Een dikke pluim dus voor Detroit en Stones Throw, die beiden weer een overtuigende rapper met bijbehorende plaat aan de wereld hebben geschonken.



www.hiphopleeft.nl

Beat staat te luid voor Price, haha.

Dit vond ik na en paar luisterbeurten niet echt veel. Na een keer of 6 luisteren begin je eraan te wennen en begin je het nog te waarderen ook. Zeker nummers als The Future, Run, Ode To The Ghetto, The American Dream maken indruk. Ook vind ik de potten en pannen ram show (Pigs) wel grappig!
Er staan maar een paar missers op: Kinda Live, Almighty Dreadnaughtz (wat een herrie zeg, als hier wat meer aandacht aan besteed zou zijn en het schreeuwerige refrein weggelaten zou worden is het denk is nog wel aardig ook!) en I Must Love You.
Deze is goed voor 3,5*!

Ik ben geen Guilty Simpson-man, ik vind zijn manier van rappen gewoon niet tof.. Staat me een beetje tegen. Kan nog bijtrekken als ik het vaker check, maar dat zal ik voorlopig niet doen.

Vaker checken heeft zéker positieve uitwerking op dit album!

Maar is het niet Get Riches? ipv Get Bitches?

Nee, de video-versie heet Get Riches en de album-versie Get Bitches. Het is net zoiets als Snoop's Sexual Eruption en Sensual Seduction. Sterker nog, exact hetzelfde.

Nogal tegenvallende CD.
Er zijn maar een paar beats die mij bevallen: Get Bitches, The Future, My Moment ok Robbery ook nog wel... maar dan houd het ook wel echt op.
Verder vind ik Guilty Simpson zelf ook niet zo bijzonder.
Maar voorruit een 3,0 omdat het verder ook niet echt storende muziek is.

Eigenlijk is het enige wat mij tegenvalt aan het album dat er maar 1 Dilla productie op staat, Dilla bracht Guilty bij Stones Throw en ik had meer Dilla verwacht. Eerst was het wennen maar nu een echte klapper, luister dit meer en het zal niet tegenvallen, met nummers als She Won't Stay at Home, The Real Me, Kill 'Em, The American Dream, The Future & I Must Love You en de rest eigenlijk ook blijft dit een goed album.