Camel - A Live Record (1978)

Een feestje: een geweldige verzameling hoogtepunten uit de eerste vijf Camel-albums op gedreven wijze gebracht en dankzij de expanded & remastered edition van 2002 ook nog eens in perfecte geluidskwaliteit (getuige bijvoorbeeld de prachtige ruimtelijkheid wanneer Andy Latimer in The white rider na ongeveer 5 minuten begint te zingen). Het belang van de toegevoegde waarde van Mel Collins en zijn sublieme blaaswerk kan niet overschat worden.
        Toch nog wel wat aan te merken: net als een paar anderen hier vind ik dat het orkest op de (verder uitstekende) uitvoering van The snow goose net wat minder toevoegt dan verwacht (en gehoopt), en af en toe krijg ik wel eens de indruk dat Andy Ward soms net iets te hard in de mix staat (bijvoorbeeld op het titelstuk van The snow goose), maar daar stoor ik me verder niet zo aan omdat zijn drumpartijen hier tegelijkertijd complex, spannend en functioneel zijn. En wie dit album al langer kent en liefheeft zal misschien ook aan de hoes gewend zijn en hem vanwege de aangename associatie met de muziek niet anders willen hebben, maar ik vind zelf dat de nietszeggende afbeelding wel wat passender en sfeervoller had gemogen.
        Maar goed, dat zijn slechts een paar zoute slakken, en uiteindelijk doen ze weinig af aan het plezier dat ik beleef aan deze prachtige twee-en-een-kwart uur lange reis. Ze zeggen wel eens dat de ziel te paard reist, maar voor deze band geldt dat de ziel...

Eigenlijk ben ik een laatkomer voor wat betreft de ontdekking van Camel. In 1981 hoorde ik in de Elpeeshow van Wim van Putten (Tros, Hilversum 3, donderdagavond) de nieuwe plaat Nude (1981) en die intrigeerde me, ook door het sterke verhaal. Al snel gekocht, evenals Stationary Traveller (1984).
Het oudere werk kwam ik pas later op het spoor en na aanschaf van de 2002-CD-versie van A Live Record ben ik beter gaan begrijpen wat Camel in zijn mars had. Misschien ben ik hier aangeland bij de kern van het Camel-verhaal.

Erg goed deze live-dubbelaar, met de integrale uitvoering van The Snow Goose op de tweede plaat. Toch net even wat meer te beleven dan op de studioversie. Dit zijn ook de oudste opnames op het album, opgenomen in Royal Albert Hall, samen met het Londen Symphony Orchestra, in oktober 1975. De instrumentale stukken van Camel spreken me altijd al het meest aan.

Nu komt mijn onkunde aan het licht. Want het was me eerder nog niet helemaal opgevallen dat de band op plaat 2 de oorspronkelijke bezetting kent en op de eerste schijf een soort fusie bevat met leden van Caravan. Afijn, toch allebei uit de Canterbury-stal zou je zeggen, maar toch wringt het hier bij de puristen.

Het is een ratjetoe, klaagt recensent Markwin Meeuws van Progwereld. Dat moet dan maar zo zijn. Als onbevangen luisteraar heb ik daar allemaal niet zo'n last van. Twee plaatjes, verschillend van karakter, maar beide een lust voor het oor.