Black Sabbath - Born Again (1983)

Dat maakt mij ook nieuwsgierig. Ik heb het bericht er even bij gezocht:

TONY IOMMI Says Original Tapes For BLACK SABBATH's 'Born Again' Album Have Been Found: 'I'm Thinking Of Remixing' It - BLABBERMOUTH.NET

Ik heb elders wel eens gelezen dat de mixing van het album gedaan is op monitoren waarvan de tweeters opgeblazen waren, zonder dat ze dat wisten. Dat zou de overgeaccentueerde hoge tonen in de eindmix kunnen verklaren. Ik heb de mix van dit album altijd wel problematisch gevonden, in die mate dat het mijn waardering voor dit album danig in de weg stond. Een (geslaagde) remix zou ik daarom wel toejuichen.

Toch lijkt dat alweer een eeuwigheid te duren, gezien het feit dat het bericht over die teruggevonden mastertapes alweer twee jaar oud is. En die heruitgaven van de Tony Martin-era laten ook nog steeds op zich wachten...

Born Again is de plaat van Sabbath die vaak de grootste tegenstellingen oproept. Niet alleen is Gillan een vreemde eend in de bijt maar ook de productie is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Desalniettemin heb ik weinig moeite met beiden. Gillan past in mijn beleving wonderwel bij het songmateriaal en ook met de productie (oke, het kan echt wel beter) kan ik nog wel uit de voeten. Blijft staan de songs. Born Again is bij mij gaan groeien met de jaren, zelfs de dominante keyboards geven het geheel bij vlagen een John Carpenter sfeertje. Een topper is wellicht teveel van het goede maar als ik Disturbing the Priest voorbij hoor komen ben ik alweer om. Nee hoor, in mijn ogen te vaak en ten onrechte afgeserveerd als een misbaksel, Born Again doet het altijd goed bij mij.

Die live versies zijn echt geweldig

Wanneer je de voorgaande platen Heaven and Hell en Mob Rules in je platenkast hebt staan, dan valt Born Again in vergelijking tegen. Wanneer je objectief luistert zonder het af te zetten tegen ander materiaal, dan kan Born Again er wel mee door.
Het spookachtige Stonehenge vind ik heerlijk en de overgang naar het sterke Disturbing the Priest geweldig. Maar verder doet het me toch niet zo veel, en ik vind Ian Gillan ook minder goed bij het logge en doomy werk van Sabbath passen, dan bij Deep Purple.
Ik vind de Cd's met Dio (met uitzondering van Live evil) en met Tony Martin gewoon stukken beter, deze Born Again hangt er een beetje tussenin.

Nooit mijn favoriete Sabbath-album geweest. De songs en meer bepaald de riffs zijn niet bepaald geïnspireerd (Zero the Hero en de titelsong vind ik tenslotte het beste). Ian Gillan is weliswaar een prima zanger wat hij eerder bewees bij Deep Purple, hier komt hij niet goed tot zijn recht.
Tot slot de vlakke productie of slechte mix, bij dit genre hoort een dynamische productie.

Black Sabbath vond ik het best in de periode 1970-1975 (kan ook met jeugdsentiment te maken hebben). Met Dio maakte deze band begin jaren '80 een prima doorstart met Heaven and Hell en Mob Rules, nadien heeft Black Sabbath sporadisch een echt goed album uitgebracht (Headless Cross bv.).

Gek genoeg vind ik Gillan een prima prestatie leveren met zijn gruizige zang, in combinatie met de eigenzinnige productie en de heerlijke spooky keyboard klanken, is dit schijfje bij mij met de jaren flink gaan groeien. Ik kan mij echter voorstellen dat liefhebbers die Dio of Martin gewend waren minder uit de voeten kunnen met dit schijfje. Als Gillan echter zijn scheur opentrekt in Disturbing the Priest bal ik al weer mijn spreekwoordelijke vuist en ben ik om.

Dat is helemaal niet gek. Born Again is een prima album en Gillan klinkt hier krachtiger dan op de laatste natte scheten van Deep Purple. De band alsook Gillan zelf bestempelt deze periode als een aaneenschakeling van verkeerde keuzen en velen kakelen dat na. Gillan kan beter die toon aanslaan over dingen als Now What? of dat vreselijke coveralbum.

Dat Ian Gillan niet optimaal uit de verf komt heeft wellicht met de productie en mix te maken, die zijn dramatisch slecht. Het songmateriaal is ook lang niet altijd sterk. Ook de hoes vind ik inspiratieloos.

Gillan klinkt fantastisch. Lekkere nummers, moddervette riffs. De iconische hoes maakt het plaatje af.

Zwakkevplaat , eens met LucM . Ik heb deze dan ook niet want eerste indruk klopt meestal wel bij mij.

Misschien probeerde Gillan met wat extra gegil meer aandacht op de nummers te geven , maar het is voor groot Part te zwak ; weinig nummers halen een (ruime) voldoende...

Vor wie het wel goed vindt en deze nog niet heeft....voor 6,99 bij Amazon!

Vloeken in de kerk dit album, ik bedoel in de jaren 70 had je 3 topbands die in wezen de hardrock/metal hebben geïntroduceerd, Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin, en dan is het toch een beetje vreemd dat de zanger uit het belangrijkste DP tijdperk naar Black Sabbath gaat sinds die alweer aan hun derde zanger toe is. Daarbij ken ik enkel het nummer Zero The Hero, en dat nummer doet mij verder niets, vind het zelfs als een enorme galmbak klinken. Ian Gillan hoort gewoonweg bij DP, en dit soort uitstapjes zeggen mij niets en vind ik gewoon onzin. Black Sabbath heeft 3 mooie perioden gehad met Ozzy, Dio en Tony Martin, de rest vind ik onzin. Omdat Zero The Hero mij verre van bevalt ga ik mij verder ook niet verdiepen in deze plaat. Ik zet geloof ik Vol4, The Mob Rules of The Eternal Idol maar weer op, dat zijn pas lekkere platen die er toe doen

Een van de favoriete albums van Max Cavalera en Lars Ulrich. En volgens Ozzy het beste Sabbath album na zijn vertrek. Met Toni Martin en Dio heeft Black Sabbath ook sterke albums gemaakt maar alleen op Born Again kon men het oorspronkelijke duistere Sabbath gevoel evenaren en daar heeft Gillan met zijn gil een grote verdienste aan. Hoewel het album door velen onterecht afgekraakt wordt beschouwen veel metal liefhebbers (die het wel 'snappen') het als een van de Sabbath classics. Geen miskleun of mismatch, maar een uniek album om te koesteren.

Goed dat berichten uit de prehistorie hier terug te lezen blijven, ik moest er bij dat intermezzo meteen aan denken.

'Trashed' en 'Disturbing the Priest' pakken de vinkjes. Verder klinkt het materiaal vaak wat té bekend en makkelijk (vooral sommige refreintjes), maar ik heb me er aardig mee vermaakt. Ian 'gillen' Gillan is natuurlijk geen Ozzy, maar past prima en doet het uitstekend. Het geluid kan ik helemaal mee uit de voeten en de hoes is inderdaad iconisch.

Kleine 7.

Ik ben zo gek op deze plaat, ja het geluid is kut, maar de nummers zijn geweldig in mijn oren. Gillan gilt als een speenvarken (en dat bedoel ik op een goede manier) en de riffs zijn moddervet! Moet zeggen dat ik met name de Demo opnames beluister tegenwoordig, dat geluid bevalt me beter. Deze plaat en de 2e en 3e met Tony Martin behoren tot mijn favorieten van Sabbath, compleet anders maar toch... denk zelfs dat Dehumanizer meer gemeen heeft met deze plaat, bieden strontheavy en een markant en rauw geluid.
Te gekke opener, "Disturbing The Priest" en eigenlijk de complete B-kant behoren tot mijn favorieten... man, wat een plaat... één van mijn meest beluisterde Sabbath platen, een genot!

Oef, wat een koude douche na de sublieme afgelopen 2 platen. Ian Gillan en Black Sabbath, het wil voor mij echt maar niet boteren. Ik heb Gillan in hoog aanzien als zanger, begrijp me niet verkeerd, maar zijn stemgeluid mist het naargeestige van Ozzy en het duistere operatische van Dio. Zijn wat ludieke, down-to-earth teksten komen daarnaast uitstekend tot hun recht bij Deep Purple, maar passen voor mij helemaal niet in dit sonische plaatje. Hij mag dan gillen zoveel hij wil, ik geloof niet dat hij een boosaardig bot in zijn lichaam heeft.

Wat achtergrond bij dit album: tijdens een avond zwaar drinken ging Gillan in op een uitnodiging van Iommi om te komen zingen bij een nieuwe supergroep met hemzelf en Butler. De dag erna wist hij niet meer dat hij dit toegezegd had, maar belofte maakt schuld en aldus geschiedde. Tijdens de opnames verbleef Gillan in een aparte tent terwijl de band in het huis sliep waar de opnames gebeurden, een teken aan de wand dat hij nooit echt onderdeel van de groep zou gaan uitmaken.

Bill Ward kwam terug uit rehab en zweerde dat hij de opnames en een tournee zou kunnen doorkomen, maar dronk zich lazarus met een geheime voorraad vodka elke avond en was alweer out vooraleer het eerste optreden begon. Ondanks dat hij kort hierna de drank voorgoed afzwoer, zou Born Again toch zijn laatste studio-album met de band zijn. Het label stond erop dat het onder de naam Black Sabbath moest uitkomen om te verkopen, dus de groep zwichtte.

De tournee is een verhaal op zichzelf: Gillan kon zijn teksten niet onthouden en had ze op het podium gelegd om te kunnen spieken, maar in de rook en duisternis lukte dat vaak niet goed. Bovendien sukkelde hij meer dan eens stevig over het pedalenbord van Iommi. De groep had een Stonehenge-decor laten maken dat veel en veel te groot bleek, waardoor het amper te vervoeren of installeren was in de meeste concertzalen. Later hilarisch geparodieerd in de mockumentary van Spinal Tap.

De lelijke, maar ergens wel intrigerende hoes doet je vermoeden dat je een duivelse, onrustwekkende luisterervaring te wachten staat. Bij de eerste noten is het dan onmiddellijk slikken. De amateuristische productie, met gemak de slechtste uit het Sabbath-oeuvre tot dusver, valt onmiddellijk op. Met Dio vertrok ook Martin Birch, die de vorige albums zo fantastisch deed klinken. De groep ging zelf weer achter de mengpanelen zitten, met als gevolg een productie die modderig, vlak en veraf klinkt, alsof men onderwater staat te spelen. De hoge tonen klinken dan weer heel schel, waarbij de overlevering wil dat de tweeter zou zijn opgeblazen van de speaker waarmee men de gitaren opnam zonder dat iemand dit in de gaten had. De masters waren verloren geraakt en zijn terug opgespoord in 2021, dus hopelijk ziet er ooit een nieuwe, betere mix het levenslicht.

De nummers schipperen tussen meer Deep Purple (Trashed, Digital Bitch, Hot Line, Keep It Warm) en meer Black Sabbath (Disturbing the Priest, Zero the Hero, Born Again), waarbij die laatste me instrumentaal nog het meest kunnen bekoren, maar zoals eerder gezegd: de 2 stijlen gaan samen als water en olie, waardoor dit volledige album aanvoelt als mossel noch vis. Ik kan teksten als "Impossibility, impissibolity" of "Take me to the hot line, baby" met de beste wil van de wereld niet serieus nemen in de context van Black Sabbath. Als Gillan zijn mond houdt en de groep lekker aan het jammen gaat zoals op Zero the Hero of het titelnummer, geniet ik nog het meest.

Met afstand de hekkensluiter in de Sabbath-rangschikking tot nu toe.

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Mob Rules
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Master of Reality
7. Vol. 4
8. Technical Ecstasy
9. Never Say Die!
10. Sabotage
11. Born Again

De wijze waarop de samenwerking tussen Gillan en Iommi tot stand kwam vormt ook wel weer een staaltje Britse humor.
Het management stelt aan Iommi voor om Gillan te ontmoeten in een pub in Oxford. Beide heren zakken flink door en Ian gaat al dan niet mondeling akkoord, om als zanger te fungeren in Sabbath.
De volgende dag herinnert de beste man zich hier niets meer van en de muziek van Sabbath spreekt hem eigenlijk helemaal niet aan, teveel metal.
Hij heeft echter zijn woord gegeven, dus men gaat aan de slag.
Hoewel Iommi ook Born Again (net als in een later stadium Seventh Star) in eerste instantie onder een andere naam wil laten uitkomen overtuigd de nogal flamboyante manager Don Arden, om de plaat onder de naam Sabbath uit te laten brengen.

De plaat is vanuit commercieel opzicht nog redelijk succesvol, en dat is in mijn ogen en oren niet onterecht.
Over de productie is al veel geschreven en mij hindert het amper.
Ik vind het geluid goed aansluiten op wat de heren ten gehore brengen, sterker nog, de productie geeft de sound van het album een nog wat gruiziger karakter.
Gillan is in vorm, de keyboardpartijen zorgen voor een John Carpenter sfeertje en de meeste songs steken prima in elkaar.

Het knappe aan Sabbath en met name Iommi is de kracht om ondanks de (extreem) vele bezettingswisselingen, de sloten aan sterke drank en het muzikale tij, de jaren 80 vanuit creatief oogpunt een succes te noemen zijn.
Met 4 verschillende zangers in hetzelfde decennium (Dio, Gillan, Hughes en Martin) blijft het muzikale peil in mijn ogen gewaarborgd, een knappe prestatie derhalve.
De relatief lage score op deze site van Born Again zit hem volgens mij dan ook meer in het feit dat de productie liefhebbers niet zo aanspreekt, dan het songmateriaal, dat steekt toch vrij degelijk in elkaar.

"Een John Carpenter sfeertje"???? ik denk dat je Richard Carpenter bedoeld. John Carpenter is een film producent. Ik heb dit album overigens (nog) niet maar kan me niet voorstellen dat de keyboard partijen bij vlagen doet denken aan de Carpenters!!!!! OF!!!!!! ik moet een toetsenist met dezelfde voor en achternaam over het hoofd hebben gezien.

John Carpenter staat veelal bekend om zijn horrorfilms en filmmuziek. Vaak met een eerie sfeertje, vandaar...

Exact. De jaren 80 waren natuurlijk bij uitstek de jaren waarin werd gestoeid met de synthesizer dan wel de keyboard.
Er waren redelijk wat metalbands die in de jaren 80 stoeiden met wat creepy geluidjes om een naargeestig sfeertje te creëren. Vaak als intro maar soms ook als middenstuk.
Born Again bevat ook een aantal van dat soort foefjes, ik hou er wel van. Net als enkele John Carpenter films. Vandaar de link.

Satriani/vai probeer zeker eens The Thing of Prince of Darkness. Twee prima films van Carpenter waar hij zelf mede voor de soundtrack zorgt.

Dus John Carpenter is naast filmproducer ook toetsenist als ik het goed heb????? Ja sorry ik volg de films al jaren niet meer, maar ik zal The Thing en Prince of darkness eens bekijken. In 1980 was de film Spetters, geproduceerd door Paul Verhoeven. De soundtrack is van Ton Scherpenzeel van Kayak en die vind ik echt krankzinnig goed. En werkelijk kippenvel kreeg op het moment dat Eef werd achtervolgt in die metro tunnel. Die muziek is echt meeslepend en meedogenloos op dat moment. Het verhaal is goed en die soundtrack van Ton Scherpenzeel een masterpeace. Ton Scherpenzeel is net als Jan Akkerman, Eelco Gelling, wijlen Bert Ruiter en andere Nederlandse muzikanten die veel hebben betekend voor de Nederpop die koester ik. Anyway de nieuwsgierigheid naar het Born again is alleen nog maar erger geworden. Niet zo verwonderlijk met Ian Gillan in de band, ik ben benieuwt!!!!!!

Zijn soundtrack van de film Halloween is tamelijk legendarisch.

Dit blijft een lekker album. Zowel de zang vind ik erg lekker als de muzikale omlijsting. Fijn album om weer even tevoorschijn te toveren.

Destijds maar ook nu nog wordt Born Again vaak getypeerd als een zwak album.
Volgens mij is die mening ook gerelateerd aan de productie van de plaat.
Gek genoeg vind ik niet alleen de schijf volstaan met sterke composities maar erger ik mij totaal niet aan de productie. De gritty sound past goed bij het gekozen geluid. Topplaat, die in mijn beleving wel op meer (h)erkenning had mogen rekenen.