Black Sabbath - Born Again (1983)

Dit album wordt snel afgebroken in recensies. Ik vind dit één van Sabbath's betere albums. Ian Gillan is een goede zanger en vind hem wel in Sabbath passen. Dit album is natuurlijk niet zo goed als de albums met Ozzy, die blijven toch het beste.

Ian Gillan is goed op dreef op deze plaat.Het nummer Born again is voor mij het beste nummer.Digital bitch,The dark/Zero the hero en Stonehenge/Disturbing the priest zijn ook de moeite waard.3,5 ster.

Dit is m.i. de meest ondergewaardeerde Black Sabbath-plaat. De donkerste en meest heavy uit hun oeuvre. Ian Gillan heeft ooit bekend dat Born Again een dieptepunt in zijn carriere was; nou dan mag hij van mij nog menig dieptepunt beleven. Zijn manier van ' zingen' past geheel in de sfeer van de plaat. Niet elk nummer is even sterk maar met het titelnummer en Zero the Hero als hoogtepunten een ruime ****

Op papier de beste line-up die Black Sabbath ooit gehad heeft. Bijna geen enkele zanger kan aan Ian Gillan tippen.

Helaas had Gillan in 1982 z'n stembanden beschadigd, en hoewel de beheersing en techniek er nog steeds is (al die loepzuivere falsetuithalen!) is de klank van z'n stem wel in negatieve zin veranderd. Daarnaast past hij gewoon niet bij de band, nu merk je goed dat Black Sabbath destijds toch echt iets heel anders deed dan Deep Purple.

Het grootste euvel van deze plaat is de waardeloze productie. De gitaar klinkt slap, Gillan's stem zit te ver naar achteren in de mix, en er zit geen enkele diepte in het geluid. Een vlakke, onzuivere muur van geluid, meer is er niet van te maken.

Het songmateriaal is daarnaast niet zo heel erg sterk. Ik hoor geen enkel memorabel monsterriff in de traditie van bijv. 'Electric Funeral', 'Snowblind', 'After Forever' en 'War Pigs'. Het zijn allemaal saaie nummers, onderling inwisselbaar en vooral gekenmerkt door een nogal ongeïnspireerde klank.

Walgelijke hoes trouwens.

Als deze samenwerking nou 10 jaar eerder tot stand was gekomen had het misschien wel één van de beste rockalbums ooit kunnen worden. Helaas....

De hoes is gewoon schitterend. Wel de echte, niet het plaatje dat hier te zien is. Het is een echte klassieker onder de platenhoezen.

De muziek is behoorlijk goed. De band noch Gillan op hun best, maar niet zo slecht als velen graag willen laten geloven.

(edit: ik heb een correctie doorgestuurd met een plaatje dat het origineel wat meer recht aandoet)

Gillan is geen metalzanger. Dat is een beetje het verhaal van Born Again. Uiteraard is het allemaal niet slecht. Iommi zelf haat het album, maar dat is onterecht. Stilistisch hangt het een beetje tussen de Dio periode en Seventh Star in. De plaat komt op zijn best in de wat meer sinistere stukken zoals Disturbing The Priest en het schitterende titelnummer. Gillan legt hier wel een hoop pijn en frustratie in zijn stem.
De wat meligere nummers zoals Trashed en Digital Bitch neem ik voor kennisgeving aan.

Ik vind dit echt nog een degelijke plaat. Ian is en blijft één van mijn favoriete zangers en laat dat hier ook gewoon horen. Het album bevat goede tot zeer goede nummers: Born Again, Zero The Hero, Trashed, Disturbing The Priest..

Het verdient meer dan die 3,25

Volgens mij haat Iommi de productie van de plaat en niet per se de muzikale ideeën. Maar ik kan er naast zitten.

Begin mei komt van dit album een deluxe versie uit. Op disc 2 staan 2 deels nieuwe nummers: The Fallen (prima nummer) en een 5 minuten lange versie van Stonehenge (niet per se interessent) en nog een live opname (de bootleg 'Paranoid in Reading' van Sabbaths optreden op Reading festival 1983.
Born Again zelf wordt opnieuw geremasterd. Was ik gelezen heb, is dat Iommi graag een remix wilde doen, maar dat de mastertapes zoekgeraakt zijn...helaas. Ik ben benieuwd hoe dit gaat klinken, maar ik ben bang dat ik er niet voor na de winkel ga: ik heb al een bootleg met een onafgemaakte versie van Born Again, inclusief The Fallen en de lange Stonehenge. Dat optreden staat op een andere bootleg die ik al heb...

Ik ken enkel Disturbing The Priest (sabbath stones) maar heb al veel slechts gehoord over deze plaat en dan heb ik het niet alleen over de hoes.

Maar wat vond je van Disturbing the Priest dan? Jouw mening hoeft niet overeen te komen met de mening van de meerderheid.

Ik vond Disturbing The Priest...disturbing. Niet echt slecht maar indien de rest van Born Again geschoeid is op dezelfde leest, is het een kelk die ik graag aan mij laat voorbijgaan.
Oh, en ik laat me trouwens zelden leiden door meningen van de meerderheid.

Niet mijn sabbath. Ten eerste is die gillan niet mijn man. Hij raakt me gewoon NIET. Een van de redenen waarom purple mij ook nooit heeft kunnen raken. Nu moet ik toe geven dat ik deze al weet ik hoe lang niet meer gehoord heb. Daarom geef ik ook geen cijfer dat zou niet eerlijk zijn. Maar na het kopen van 10 sabbath cd's eigenlijk 11 maar sevent star vind ik niks met sabbath te maken hebben. Was en is het sabbath boek voor mij gesloten. Op dvd's na

Gillan was niet de juiste man op de juiste plaats, inderdaad. Desalniettemin vind ik Born Again helemaal niet erg. Vooral het titelnummer vind ik vanwege het mysterieuze karakter erg gaaf.

Jammer dat je met Seventh Star (vind ik ook prima, overigens) stopt, Iggy. Want dan mis je toch wel mooi Headless Cross en in mindere mate Eternal Idol en Tyr. Ik geef toe dat die best ver van het oorspronkelijke Sabbathgeluid staan, maar dat zijn toch wel keien in de hardrock en metalhistorie, dacht ik zo.

En niet te vergeten het schitterende Cross Purposes met Tony Martin, één van de meest ondergewaardeerde zangers op deze aardkloot.

Cross Purposes hoort daar ook nog bij, inderdaad. Een erg onderschat album.

Deluxe uitgave aangeschaft
Goede ondergewaardeerde Black Sabbath album ..
4 sterren

Vandaag weer eens een paar keer geluisterd (had hem vroeger al op LP) maar kan er maar niet aan wennen. Ik moet elke keer echt mn best doen om het af te luisteren. Gillan zingt alsof hij voorafgaand aan de opnames 6 weken niet geslapen heeft, de nummers zijn op 2 na zwak, de productie is bedroevend. Wat mij betreft veruit het zwaktste Sabbath album.

Na de aanschaf van Heaven and Hell en Mob Rules lp's bleek dat RJ Dio weg was bij Sabbath. Opvolger was Ian Gillan. Ik was dan ook erg benieuwd naar dit album, want Gillan had ik altijd al een goede zanger gevonden (ik had toen alle Purple lp's tot en met Stormbringer (deze zonder Gillan).
Toen de lp uitkwam meteen opgezet en ik was behoorlijk teleurgesteld na die eerste luistersessie. Toch draaide ik hem zo nu en dan en begon het album steeds meer te waarderen. Het is een nogal sinister album geworden, zowel qua muziek als de hoes die mijns inziens perfect bij de muziek paste.
Hoogtepunten wat mij betreft: Thrashed, Disturbing the Priest (heerlijk die drum en bas), The Dark als intro naar Zero the Hero en de erg sinister klinkende balad Born Again. Echt een grafstemming op dat nummer.
Ik heb ook de luxe version: the Fallen vind ik nogal rommelig klinken, maar de lange uitvoering van Stonehenge is wel gaaf.
De live versies van de songs van Born Again gaan nog wel, maar de oudere versies, vergeet ze.
Ik geef dit album 4,0 sterren (en dan reken ik de extra tracks er niet bij, want dan zou de score halveren.

Volgens mij was dit de eerste Sabbath plaat die ik leerde kennen (ik zal een jaar of 11 of 12 geweest zijn). Ik had alleen kant 1 op een bandje staan en dat heb ik zo'n beetje doorzichtig gedraaid. Trashed is een lekkere opener natuurlijk. Disturbing The Priest en Zero The Hero mogen er ook zijn. Wat een ultradreigend begin, die laatste. Ongekend.

Iemand trouwens wel eens opgevallen dat de melodielijn van het eerste gedeelte van Disturbing The Priest exact gelijk is aan een nummer van de Ian Gillan Band (ik meen Scarabus). Goed, van die plaat zijn er wereldwijd misschien zes verkocht, maar toch.

Pas later leerde ik kant 2 kennen. Inmiddels kende ik toen ook heel wat beter werk van Sabbath dan deze. Ook al zijn Digital Bitch, Keep It Warm en vooral Hot Line erg slap, een bepaalde sympathie voor het album Born Again heb ik altijd gehouden. Ook al klinkt het allemaal zo dof, alsof ze het onder dekens opgenomen hebben. Ook al is de hoes nogal wanstaltig. Ook al had de band in deze periode al voor genoeg inspiratie kunnen zorgen voor een complete Spinal Tap televisieserie.

Edit: het was inderdaad Scarabus!

YouTube - Ian Gillan Band Scarabus

opmerkelijk hoe goed dit album hier bevonden wordt; eerdere recensies waren toch alle slecht(zelfs de hardrockencyclopedie) zelf vind ik dit een van mijn favourite sabbath albums. gillan's stem past wonderwel beter bij sabbath dan bij purple en hij schrijft ook eindelijk eens fatsoenlijke teksten. die lijn zette hij door met perfect strangers. depeche mode herbruikte de cover voor een van hun singles. ik heb zelf kinderen, maar ik heb niets tegen deze hoes. we hebben het hier over sabbath potverdorie! de nummers zijn sinister en als ik de mannen achterop bekijk, die wilik niet in een donker steegje tegenkomen. (bij wijze van spreken). born again en zero zijn mijn favo's.

Depeche Mode was eerder met die single

Wat een lekkere Sabbath plaat blijkt dit ineens. Kende hem niet en had ook niet echt de intentie om daar ooit nog verandering in te gaan brengen. Maar vandaag kwam op een of andere manier Zero the Hero ineens op te staan en ik werd gelijk gegrepen door dat zeer sexy riffje dat daar doorheen zit. Toen maar hele album geluisterd en dat viel toch niet tegen. Werd nogal eens weggezet als matig maar voor mij heeft het iets wat de aankomende vooralsnog volgens mij niet zal hebben, dat bruisende. En als het nummer wat ik daarvan hoorde zo'n riff had gehad was ik in ieder geval geïnteresseerd geweest.

Ligt het nou aan mij of typ ik raar. Oops..

Nu hoor ik dat riffje weer en dat heeft toch wel echt iets speciaals ja. Het is sexy en het heeft swagger. En dan zie ik zelfs nog iemand beweren dat dit album geen memorabel riffwerk zou bevatten. Maar ik ben dan ook wel een expert op het gebied van sexy en swagger moet ik zeggen, misschien heeft dat er iets mee te maken.

Wat mij later trouwens nog opviel bij het nummer Zero the Hero is dat naast de riff de tekst toch ook wel heel erg badass is eigenlijk. De manier waarop ze samen gaan is dan ook lovenswaardig te noemen. Wat er voor mij ook heel erg uitspringt is het laatste nummer. Dat is nog eens pure rock 'n' roll gebracht met, moet ik het weer zeggen, echte ballen. Loeiharde.

Het is een lekker donker, obscuur album. Maar na de ongelooflijk goede platen Heaven And Hell en Mob Rules is dit ver onder de maat. En de sound is natuurlijk één doffe ellende. Maar Zero The Hero is prachtig.

Dat van het geluid vind ik dus ook wel meevallen. Het is vrij rauw en niet heel gelikt nee. Maar dat vind ik er ook wel bij passen.

Heerlijk album. Ben er erg blij mee dat ik het per toeval toch nog heb kunnen ontdekken.

Was er eigenlijk een die ik altijd bij voorbaat al links wilde laten liggen.

En daar moet je dus mee oppassen zo blijkt maar weer.

Zeer goeie plaat die dr gelijk in vliegt met trashed de rest ook uitstekend Stonehenge is een lekker duister begin voor Disturbing the priest
Het zelfde geld voor The dark en Zero the hero
Digital bitch weer een zeer goeie rocker
Born again tot en met Keep it warm ook goed enThe fallen en stonehenge zijn leuke extra's
Dit is een lekkere rock plaat waar (bijna dan)niks mis mee is
Heb zelf de de luxe versie en die klinkt ook niet je van het maar t kan dr mee door
De bonus disc is ook genieten met een bijna compleet concert met alles dr op en dr aan
4 sterren voor cd 1 en 5 voor cd 2

Heel jammer van de slechte produkte. Dit klinkt nog erger dan de tegenwoordige mp3's. Muzikaal is dit een prima album.

Nog even voor mij een mysterie is dat hier Bill Ward als drummer wordt genoemd maar de foro's in het boekje lijkt hij er helemaal niet op. Schijnt een zeker Bev Bevan te zijn

Ja, van Electric Light Orchestra

Ook dat nog....maar waar is Bill Ward dan gebleven? Heeft Bill of Bev nu dit bij elkaar getrommeld?