The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)

Beste album van Hendrix vóór Axis: Bold as love .
Ongeevenaarde gitaaruitspatingen, lekkere lange plaat die het vooral op zomerdagen erg goed doet. Nummers als Voodoo Chile [Slight return] en Long Hot Summer night doen het geweldig in mijn ellenlange playlist. En zelfs All Along the watchtower is beter dan het origineel van Bob Dylan [en dat kan je niet vaak zeggen, dat een cover beter is dan het origineel!] Mooie LP-hoes trouwens, toen wisten ze tenminste nog hoe een LP-hoes eruit moest zien. Dat is tegenwoordig toch wel anders! [Nee, dat is niet om ouwe-lullerig over te komen ]

Over de hoes,zelfs Jimi was het met deze hoes niet eens en vond het een belediging.
Hij had zelf een selectie foto's gemaakt door Linda Mc Cartney (toen nog niet getrouwd met Paul)
Deze hoes was zo'n poging te zien wie men ermee op de kast kon krijgen en is ook alleen in Engeland in deze versie uitgegeven.
Verder natuurlijk een Hendrix essential.
Hierbij met 1983... een muziekale trip van 12 minuten.
Ik zou niet zonder kunnen

P.S. op de orginele amerikaanse hoes door Jimi zelf ontworpen,kun je meen ik een stukje van Jimi's memo lezen waarin hij de layout aan de verantwoordelijken voorlegt.
Hierbij het verzoek deze strikt aan te houden(!)
Het is dus jammer dat voor deze hoes is gekozen,daar het absoluut niets met zijn muziek heeft uit te staan.
Electric lady is het instrument en electric church het geloof...

Ik vind het wel een mooie hoes.

dit is de hoes zoals ik hem sinds 1968 heb, sinds de eerste week ( 2 dagen om precies te zijn) nadat EL uitkwam. Amerikanen kunnen niet tegen natuurlijke borsten, alleen tegen siliconen.
Duitse persing overigens, dus niet alleen Engeland

Alleen niet tijdloos,als je bedenkt dat die dames nou 40jaar ouder zijn,en alleen die brunette links vind ik nog wel meevallen

ja vreemd is dat met oude fotoos, dat ze zo gedateerd zijn

Dat bedoel ik dus niet met alle foto's,maar als je de dames hier zo aantrekkelijk vindt en dan bedenkt dat die nou in de 60 ofzo zijn zouden die voor de meesten minder aantrekkelijk zijn lijkt me,tenminste als je het zo op die manier bekijkt.Zoniet veel kijkplezier zou ik zeggen

Als je iemand leuk vindt ga je toch ook niet denken hoe ze er over 60 jaat uitziet?
Over die hoes: ik vind het wel een mooie hoes, niet bijzonder ofzo, maar eigenlijk vind ik alleen die twee mevrouwen linksonder en 'daarboven'.

Ja maar we zijn nou al bijna 40jaar verder
Maar goed dat was het allereerste wat bij me opkwam toen er over deze hoes werd gesproken,hoeft dus niet bij iedereen te zijn natuurlijk.

have you ever been to the elrctriclady land


zeer mooi liedje met een mooie achtergrond verhaal het was Jazzy met een vleugje rock

All Along The Watchtower

Dé beste cover allertijden!!!!

Daar durf ik nog mee akkoord te gaan Beste rock-cover voor mij dan

Een klassieker der klassiekers. Je moet er wel even voor zitten, maar dan krijg je ook wel wat! Axis: Bold As Love vind ikzelf de beste, maar dit is gewoon topmuziek van de bovenste plank.

Waarom is er hier voor die intens lelijke hoes gekozen trouwens?

5.

zo lelijk is het hoes nu ook weer niet, ik hoop alleen dat a.s. jaar geen 40 years Aniversary release op de markt komt met een hoesje van de dames met hun huidige leeftijd

Haha, ik zou dat juist prachtig vinden.

Pff.. wat had ik aan mijn oren een half jaar geleden?
Na drie luisterbeurten een 3 gegeven en daarna een tijd laten liggen. Net weer beluisterd.. en die 3 wordt een dikke 4, kans op verhoging nog dus.

Geweldig album mijn favoriet van Hendrix

Net weer eens opgezet en ik merk toch dat mijn 3,5* ietwat aan de lagere kant is. Ik was sowieso van plan dit album nog eens opnieuw te gaan beoordelen, ook omdat ik dat als opdracht in een forum had gekregen.

Jimi Hendrix is natuurlijk altijd weer even wennen, hij heeft zijn eigen sound waar je even goed in moet komen. Wat dat betreft zijn de eerste 2 tracks bijzonder goed, want je raakt er wel meteen in. Wat me altijd opviel aan het mooie Have You Ever Been, is dat Hendrix hierop heel erg mooi zingt, met verschillende toonhoogtes, terwijl hij nog wel eens wil verzanden in slechts het mompelen tijdens zijn geniale technische hoogstandjes. Helaas zet hij deze lijn niet helemaal voort in het hele album.

Nadat ik me ook even in de achtergrond heb verdiept concludeer ik dat Hendrix dit album heel serieus neem, en zeker niet wilde wanpresteren. Sommigen zullen zeggen dat hij hierin wel eens overdreef, gezien bijvoorbeeld het feit dat muzikanten wegliepen en regelmatig vervangen werden. Ik weet niet precies hoe dat in elkaar zit, maar ik waardeer toch ergens diep wel de drang van Hendrix om eens een meesterwerk te gaan neerzetten. Je moet daarbij het nare verleden van Hendrix niet vergeten, wat misschien zijn drang naar perfectie heeft versterkt. Zo'n kans krijg ik nooit weer, zal hij wellicht hebben gedacht (en eigenlijk was dat achteraf ook de juiste gedachte gezien zijn vroege dood )

Er zitten enkele erg goede songs bij, en er zitten enkele nummers die af en toe verzanden in iets teveel blues en iets te weinig spanning. Ik vind in ieder geval niet dat dit album te lang is, wat aangeeft dat het prima uit te zitten is. En ik moet inderdaad maar eens onderstrepen dat het venijn hem hier in de staart zit, met de twee laatste nummers als fantastische composities. Ik vind alleen het middenstuk met Long Hot Summer NIght, Come On Pt 1 en Burning of the Midnight Lamp ook pit hebben. Voodoo Chile toont af en toe geniën aan het werk, maar af en toe verzand ook dat in een soort eentonigheid, waar ik bij bluesmuzikanten wel vaak last van heb. Ik heb liever de echte rock-Hendrix dan de blues-Hendrix, en gelukkig zie ik dat nog vaak genoeg terug op dit album.

4 sterren, al zit het wel erg op het randje met 4,5*. Wellicht ooit nog eens een verhoging

Tuurlijk kende ik de klasiekers Hey Joe en Voodo Chilli maar nooit een van zijn albums gehoord. Vandaag maar eens geprobeerd. Wat een geweldige plaat. Vol met solos, Expirimenten en natuurlijk engerie. Twee extreem uitgerekte jams en zeer korte numers maken deze plaat iet's magisch hebben.

4,5

39 jaar na dato is nooit te laat

Tijdlose muziek...en daarom never to late

Zeker als er nummers al voodo chile er opstaan

Of all along the Watchtower.. Die heele plaat is tijdlos.

Cover die veel beter is dan het al geweldige origeneel. Aka, Hendrix is briljant

Ik weet het niet zo met Hendrix. Bij vlagen vind ik het fantastisch, maar veel nummers vind ik nu niet zo interessant. Zal live best fantastisch zijn geweest, maar de losvast composities bevallen me nu niet echt. Voor mij een plaat die zowel 1* als 5*-momenten heeft, dus ik ga maar in het midden zitten.

Daar zit wel wat in. "1983" neigt bij momenten naar "gepingel" (term gepikt van Brain Stew's opinie over Moonchild), maar naar het einde toe krijg je toch een fantastische climax. Omdat de goede momenten hier zodanig in het voordeel zijn, ga ik voor een 4*.

Damn!! vette Cover