Metallica - 72 Seasons (2023)

Ik heb deze ondertussen een keer of zes gedraaid en het album was elke keer alweer afgelopen voordat ik er erg in had. Bij mij geen teken dat ik het een te saai of langdradig album vind, want die zet ik meestal halverwege uit en begin dan met iets anders.

[quote]Roberto66 schreef:

Roberto, quote jij nou jezelf.

And that's it?!

Is wat ik me telkens bij de nummers die ik reeds gehoord heb ook bedacht. Verschrikkelijk zoutloze generische solos. En voor veel riffs geldt precies hetzelfde.

Ze hebben mee aan de wieg gestaan van all things thrash maar geef me vandaag maar een nieuwe Mindwar of zo.

Inmiddels toch wel een keer of 20 beluisterd en dus inmiddels wel in staat om mijn mening te geven.
Dit werkje heeft een aantal aardige nummers, die ik zoveel beter had gevonden als ze wat waren ingekort. Zoveel herhalende stukken zitten erin. Het openingsnummer is hier wel het beste voorbeeld van. Ik zag twee weken geleden een live versie van 'If Darkness Had a Son'...... wat sneller gespeeld, wat herhalende stukken ingekort en het klinkt al veel beter.
Schijnbaar hebben meerdere bands van deze levensduur hier last van, want op de laatste Maiden plaat was dit ook het geval.
Er staan wat mij betreft ook enkele gedrochten op, met 'You Must Burn' als absoluut dieptepunt.
De afsluiter 'Inamorata' is vergelijkbaar met The outlaw Torn en Fixxer uit de Load/Reload periode. Mooie afsluiter, maar ook wat mij betreft teveel herhaling.
Voorlopig een drietje voor mij. Nummers die er voor mij momenteel bovenuit springen zijn Shadows Follow en Too Far Gone

Kronos is een zeurpiet met humor

Too Far Gone? is niveau Moth Into Flame. Wat een nummer.
Hopelijk spelen ze die in de Johan Cruijff Arena.

Inmiddels tussendoor onderweg de nummers wat meer los geluisterd. Even getwijfeld over een halve ster er bij maar ik hou het op de 3 sterren omdat het overall te vaak inkakt.

Titelnummer, Too far gone, Room of mirrors en imorata (ofwel: lp kant 4) zijn voor mij de uitschieters, Lux Aeterna helpt voor de nodige variatie.
De rest gaat toch een beetje langs me heen, kan er ook slecht langer dan een nummer of 3 naar luisteren, te weinig dynamiek en het drukwerk (en de lompe plek in de mix) helpt ook niet, vooral bij Inamorata zou er veel meer inzitten, in de basis een prima nummer maar het boem-tak-boem-tak drumwerk helpt het nummer niet verder.

Inamorata had een geweldig nummer kunnen zijn, maar bepaalde stukken worden teveel herhaald en dat drumwerk....... nergens ook maar een spoortje van variatie.

Probeer naast lp kant 4 ook kant 1 nog eens. Vind ik zelf erg fijn. En kant 2 is trouwens ook niet onaardig.

Een nieuwe Metallica is een gebeurtenis, of je de band nu een warm hart toedraagt of niet. Een band van dit formaat zorgt met iedere release op zijn minst toch weer voor een flinke rimpel in de vijver. Zo ook met 72 seasons.
Veel is al gezegd; te lange nummers, te veel herhalingen, Lars is strakgetrokken (de zang van James trouwens ook, maar daar hoor je nooit iemand over), Kirk soleert lui, etc. Veel van deze kritiekpunten kan ik of wil ik niet weerleggen. Maar ik hoor ook een band die na ruim vier decennia nog steeds veel plezier heeft in wat ze doen en dat duidelijk alleen nog maar doen 'omdat dit nu eenmaal is wat ze doen'. Over het cathartische karakter van muziek maken heeft het verslavingsgevoelige opperhoofd Hetfield zelf al genoeg gezegd.
Iedere vergelijking met de albums uit de hoogtijdagen loopt daarom meteen mank. Dit is geen band die krampachtig probeert die hoogtijdagen te benaderen, dit is een band die maakt wat ze op dit moment kunnen en willen maken. En wij, de buitenwereld, moeten het daar maar mee doen.
Het levert inderdaad een lang album op, dat bij vlagen echt wel wat korter had gekund en dat regelmatig opzichtig citeert uit vier decennia eigen werk, maar dat ook een aantal erg sterke songs kent en tijdens de laatste twee tracks zelfs zorgt voor een aantal heuse kippenvelmomenten.
Kortom, het moge duidelijk zijn dat 'the Yellow Album', zoals ik voorstel dat we hem vanaf nu gaan noemen, er zeker mag zijn van mij. Ik durf zelfs te stellen dat dit hun beste album van de 21e eeuw is.

Deze heb ik eerder gelezen. Kun je aangeven waar je dit hoort?

Zelf hoor ik wel gedubbelde zang. Dat vind ik vaak irritant. Maar ik hoor zelf geen pitch correction.

Haha, goed plan!

Of 'The Stryper album', kan ook nog.

Geef mij dan toch maar "The Blue Album".

Yellow meaning: not brave, cowardly... strak plan

Ik heb nog een flauw ideetje. Ze hadden al eens een uitstapje met symfonisch orkest en een vermenigvuldiging als songtitel, dus misschien 18 x Quattro Stagioni.

Nou, als de mods het niet erg vinden, nog 1tje: 'The Simpsons album'!

Met name op de lange hoge uithalen in Lux Aeterna is de toon van James onnatuurlijk vast. Het is subtiel uitgevoerd, dus geenszins storend, maar hier is zeker aan pitch correction gedaan. Op andere plekken hoor ik het niet zo erg, maar denk ik dat het zeker ook gedaan is.
Overigens is dat tegenwoordig min of meer een standaardprocedure. Er zijn bijzonder weinig producties waar geen pitch correction is toegepast. Er schande van spreken is dus eigenlijk alle muziek van na pakweg 2010 afwijzen.

Ik opteer voor the childish album.

(Zie hoes)

Ik twijfel er ernstig aan. En als het gebruikt is, vraag ik mij af hoe je dat hoort. In metal wordt er nog vaak ouderwets aan veel zangtakes gedaan en vervolgens geknipt en geplakt. Dus ik zou het gebruik van pitch correction wel eens geverifieerd willen zien. Wat ik vooral hoor, is gedubbelde zang.

De overstuurde pitch correction in popmuziek (dat is wat je duidelijk kunt waarnemen) is eerder een stijlvorm dan een correctietool. Maar dat is mijn indruk

Als je al een uur aan het luisteren bent komt de geweldige afsluiter 'Inamorata', dan denk ik: ze hebben naar de recente albums van Iron Maiden geluisterd, die maken ook steeds meer (extreem) lange, symfonische, melodieuze en sterke songs. Geen ballads op dit album maar genoeg rustige momenten in deze song. En James zingt sterk. Geweldig!

Als ik die live-uitvoeringen van Lux Aeterna hoor, hebben ze die nu al gedowntuned. Blijkbaar is Hetfield dan toch te ambitieus geweest in de studio? Neem ze dan gewoon direct op met lager gestemde gitaren, maar soit. In de live-videos wordt er recentelijk in ieder geval wel het e.e.a. rechtgetrokken bij de zang.

In de studio doe je toch meerdere takes om het goed te krijgen? Live spelen is weer andere koek.

En als er dan zo op perfectie gestuurd zou worden, hoe komt het dan dat er bewust foutjes ingelaten zijn? De mix is wat dat betreft werkelijk subliem; het zit vol 'ruimte' en laat enkele foutjes her en der gewoon zitten waardoor het juist een live-uitstraling krijgt. Daar kan Overkill nog wat van leren met dat dichtplamuren van ze. (Overkill wint zelf op energie en componeren, maar dat terzijde)

Dit album is een echte groeier. Nu een keer of 20 beluisterd en al vaker dan ik met death magnetic en hardwired heb gedaan in het begin.
Het is een lekker album. Wat ik zo grappig vind dat als je op YouTube de album recensies een beetje terug kijkt is dat vrijwel iedereen een andere top 10 geeft. Toch knap dat Metallica een album aflevert voor ieder wat wils. Ik ben er vanavond niet bij in de arena. Ben benieuwd hoe en welke nummers ze van dit album gaan spelen. Voor de genen die gaan. Veel plezier!

Toch wel een groeiplaat, deze nieuwe Metallica. Hier en daar wat te lange nummers, maar toch vind ik het nergens vervelend om naar te luisteren. Het is goed aan te horen ondanks de totale lengte. Veel sterke nummers (o.a. Screaming Suicide, If Darkness Had a Son en Too Far Gone?) met de nodige momenten dat het echt een gevoelige snaar raakt, niet in de laatste plaats door de oprechtheid in de zang van James.
Er zijn ook wat mindere, voortkabbelende stukken, waarbij ik You Must Burn! wel het minste nummer vind.

Helaas lijken veel gitaarsolo's op elkaar. Kirk kon vroeger toch echt beter spelen, denk aan de emotie in de solo's van Fade to Black of de mooi opgebouwde solo in het rustige middenstuk van Master of Puppets. Zijn woordenschat als sologitarist is tegenwoordig wat beperkt, vaak hoor je min of meer hetzelfde lickje en veel is op blues gebaseerd gescheur. Wat soms trouwens ook wel weer passend uitpakt zoals in Lux Æterna, maar over het hele album is het wat veel van hetzelfde.

Het drumwerk is lekker strak, niet heel creatief, maar wel goed in dienst van het nummer met op de juiste momenten een accent of een roffel. Wat ook positief is, is het basgeluid: we horen weer eens een gruizige bas klinken! De nummers krijgen ook hier en daar nog wat extra kleur, door dat Rob net even een andere toon te speelt dan dat de gitaristen doen.
Al met al een tof nieuw Metallica album wat mij betreft, dat ik vaker maar weer ga op zetten om het allemaal te ontdekken!

Gisteren totaal onverwacht naar Amsterdam kunnen afzakken voor het concert van Metallica. Maar als je 2 tickets kan kopen voor €50, dan mag je dat niet laten liggen.

Keerzijde van de medaille, ik had het album nog niet ten volle beluisterd. De nummers die werden gebracht (Screaming Suicide, Sleepwalk My Life Away,Lux Æterna) kend ik, op het laatste nummer na, nog niet.

Maar goed, het beter werk ligt al een tijdje achter de rug. En dat was echt ten volle genieten.

En nu maar eens tijd maken om het album een paar rondjes te laten draaien.

Ik zag de setlist net. Mooie opener. Maar met drie songs van het nieuwe album geeft de band wel aan hoe hard ze er zelf in geloven. Maar ja, er volgt nog een show.

Het album telt dan ook meer dan 3 nummers.

Ik ben benieuwd welke nummers van 72 Seasons ze zaterdag spelen. De nummers van gisteren vond ik live redelijk te pruimen. Het verschil met het oudere werk is en blijft echter immens. Dat gaf het publiek ook duidelijk aan.

Vond je het zo slecht? Ik vond het eigenlijk wel een geinig interview! Je moet bij dat soort talkshows ook niet verwachten dat je een technisch diepgaand relaas krijgt, zoals je dat in een muziekblad bijvoorbeeld tegenkomt. Dus Metalli-fans.... zoek de video maar eens op, het is best symphatiek (zowel James en Kirk als Beau ).