Haken - Fauna (2023)

The Alphabet of Me luisterd best wel erg goed weg. Maar Nightingale is voor mij wel de betere van de twee singles.
Erg benieuwd wat ze er van gemaakt hebben.

Ah de tracklist is ook al bekend. Ik kon hem zelf nergens vinden. Wederom geen epic à la Celestial Elixer, Visions, The Architect, Crystallised of Messiah Complex. Haken heeft echter aangetoond ook binnen een iets kleiner framewerk episch uit de hoek te kunnen komen. Daarbij refereer ik natuurlijk aan tracks zoals Point of No Return, Streams, Nocturnal Conspiracy, Falling Back To Earth, Veil en Carousel. Iets minder lang van stof, maar mijns inziens kwalitatief zeer hoogstaand en nog steeds episch aanvoelend.

Ik ben daarom benieuwd wat een track als Elephants Never Forget ons zal gaan brengen, aangezien deze in laatstgenoemde van de twee categorieën valt. Ook ben ik benieuwd hoe Haken op dit album zijn afsluiter zal gaan aankleden. Ik hoop niet op een vrij ingetogen einde zoals Bound By Gravity, hoewel ik dat toch een zeer mooie song vind.

Haken weet me keer op keer te verrassen en laat zien waarlijk 'progressief' te zijn. We weten simpelweg nooit wat de Britten op ons af gaan vuren. Zoals gezegd heb ik hoge verwachtingen van het langste nummer van deze plaat, en ook ben ik benieuwd hoe de afsluiter zal zijn. Op basis van de eerste twee singles ben ik in ieder geval behoorlijk enthousiast. Laat dat album maar komen!

Een nieuwe Haken. Laat maar komen!

Opvallende cover, die niets weg heeft van de cover van hun eerdere albums.

Ook deze single, naast die van Riverside, pakt me helaas niet.
We wachten lekker tot de release met luisteren..

Hoewel ik mezelf niet écht een Haken fan zal noemen (moet toch vaak wennen aan de stem), heb ik beide singles al meerdere keren beluisterd en ben ik met name onder de indruk van Nightingale. Dit album ga ik zeker een kans geven zodra die uit komt.

Op 18 januari schijnt een nieuwe single, Taurus, uit te komen. Mooi de eerste drie tracks bij elkaar zo, ik ben ben benieuwd hoe de flow tussen de drie is!

Haken - Taurus

In ieder geval anders dan de vorige singles. Taurus voelt wat bondiger en hoekiger aan dan Nightingale en The Alphabet of Me en doet me qua geluid denken aan Prosthetic en Invasion, de eerste twee nummer van Virus, en aan Nil by Mouth van Vector. Al met al zeker niet teleurgesteld.

Als ik de singles zo hoor dan zit het qua diversiteit wel goed. Lijkt een redelijke dwarsdoorsnede te worden van hun stijl. Met elke single kijk ik weer iets meer uit naar het album in ieder geval.

Weer een nieuwe single: Haken - Lovebite.

Eerste indruk: instrumentaal zwaar leunend richting Vector (Veil!) en Virus, met zanglijnen denkend aan de beginperiode van de band. Ik ben eigenlijk weer zwaar onder de indruk!

Vindt Lovebite eigenlijk wat saai. Dat het nummer nog geen 4 minuten duurt geeft ze ook geen ruimte om er iets van te bouwen. Terwijl Taures met een minuut meer dat wel voor elkaar krijgt.

Eergisteren trapte Haken, samen met Between The Buried And Me, hun 'Island and Limbo' tour af die in het teken staat van dit nieuwe album Fauna. Is er iemand die al kaartjes heeft gekocht voor het concert van 22 maart in 013?

Jazeker, dat kon ik niet missen nadat hun vorige tour gecanceld was.

Zie ik je dan

De reeds uitgekomen recensies over Fauna liegen er overigens niet om; dit wordt een beresterk album!

HAKEN - Fauna (Album Review) - Proglodytes
HAKEN - Fauna (Album Review) - sonicperspectives.com
HAKEN - Fauna (Album Review) - metalwani.com
HAKEN - Fauna (Album Review) - proghurst.co.uk

Laten we het hopen, ik vind vooral Nightingale en The Alphabet of Me interessant; Taurus en Lovebite juist weer minder. Echter is Haken in mijn optiek voornamelijk sterk in de langere nummers, en daar komen er nog genoeg van op dit album

De britse progressieve metalband klinkt hier weer wat avontuurlijker en dynamischer dan op de vorige paar albums. Luister maar eens naar het lange Elephants Never Forget. Overigens zeker niet mijn favoriete track van het album. Die is mij net iets te mal en abstract. Gelukkig zijn de overige acht songs wel de moeite waard.

Alle ingrediënten voor een hit in wording, couplet, refrein, bridge, gitaarsolo en koortje, heren DJ's van NPO 3 wordt eens wakker? Als jullie zo graag wat alternatieve muziek willen promoten is hier een kans voor open doel!

Ik las elders een soortgelijk iets. Inderdaad, Lovebite leent zich er volgens mij perfect voor om op de radio gedraaid te worden. Compositioneel niet extreem uitdagend en een heerlijk refrein als oorwurm. Instrumentaal gebeurt er natuurlijk van alles, maar het is niet zo extreem afwijkend / progressief dat een radioluisteraar daarop af zou knappen. Wie dient het eerste verzoekje in?

Klinkt heel goed op het eerste gehoor! Dit album gaat op repeat de komende dagen.

Indrukwekkend album. Ik heb wel eens eerder Haken geluisterd, maar nooit een klik gevoeld. Toevallig kwam Taurus in mijn release radar voorbij en heb nu enkele keren het album geluisterd en wat een pareltje is dit! De stem is niet geheel mijn ding, maar het album klinkt verassend, verfrissend en erg bijzonder een beetje zoals de hoes. Ene moment denk ik, wow Steven Wilson eat you're heart out, dan denk ik weer aan Muse, Queen, Opeth enz, maar dit voelt vooral heel erg verfrissend op de 1 of andere manier. Aankomende weken gaat deze op repeat en denk dat de 4 wel blijft staan!

Na zo'n 4 à 5 luisterbeurten is het tijd om de eerste balans op te maken. Fauna is een lastiger album geworden dan Virus en Vector. Waar op die albums nog enkele relatief 'makkelijke' composities stonden, zoals bijvoorbeeld Prosthetic en Canary Yellow enerzijds en The Good Doctor en A Cell Divides, is dat op Fauna niet het geval. Zelfs de nummers die wat korter afklokken zijn lastig te doorgronden na enkele luisterbeurten.

Fauna voelt dan ook heel gecondenseerd aan, want er gebeurt ontzettend veel. Iedere song bevat onnoemelijk veel verschillende lagen, maatsoorten en tempo's worden moeiteloos afgewisseld en de verschillende passages vliegen je om de oren. Dat is absoluut niet erg, maar het maakt wel dat alleen de volhardende luisteraar beloont wordt met Hakens zevende studioalbum.

Ook merk ik, en dat is bij deze band eigenlijk vrij uniek, dat ik niet zo geraakt wordt door Fauna. Ik merk dat er weinig momenten zijn die me ontroeren of die echt iets in me los maken, terwijl dat altijd wel een component was die ik 'typisch' Haken vond en die maakt dat ik deze band zo belachelijk goed vindt. Voor het eerst bekruipt me het gevoel dat Haken ietwat is doorgeslagen in technisch vernuft en muzikale krachtpatserij. Vroege albums, zoals bijvoorbeeld Aquarius, Visions en The Mountain, hadden hier absoluut geen last van. Op Vector en Virus bekroop me dat gevoel soms ook wel, maar ook daar bespeur ik meer emotie dan op Fauna.

Misschien verdwijnt dit gevoel wel wanneer ik Fauna wat meer op waarde kan schatten, want zoals gezegd: hier gebeurt enorm veel (moois), wat niet in enkele luisterbeurten te vatten is. Zo is het bij mij ook gegaan met Virus. Lang vond ik dat album niet heel bijzonder, tot enkele maanden geleden. Nu staat daar een zeer verdienstelijke 4,5*. Ik vermoed dat Fauna zich op eenzelfde manier gaat ontwikkelen, waarbij de emotionele connectie daarna hopelijk ook wortel gaat schieten. Het is misschien in dit kader niet gek dat drie singles, namelijk Nightingale, The Alphabet of Me en Lovebite me het meest weten te raken. Of dat te maken heeft met het feit dat die drie nummers al enigszins hebben kunnen 'inweken', weet ik niet, maar mocht dat het geval zijn, dan zit ik er niet over in dat ook de rest van de songs van Fauna mij emotioneel in vervoering weten te brengen.

Het langste nummer van Fauna, Elephants Never Forget, verdient overigens speciale aandacht. Wat een bazentrack is dat zeg! Beginnen met een op Queen geïnspireerde sectie, om vervolgens over te schakelen naar de springerige 'quirkyness' van Gentle Giant (met overigens identieke zanglijnen!) en dan te vervolgen met een heerlijke vette chunky gitaarriff als stevige basis voor het vervolg. Dat nummer was bij de eerste luisterbeurt meteen raak bij mij, en doet me eraan herinneren hoe fantastisch Haken kan musiceren en componeren. Elephants Never Forget hoort wat mij betreft thuis in het rijtje Messiah Complex, Veil, The Architect, Crystallised, Falling Back To Earth, Visions, etc., etc...

Een korte samenvatting van wat ik heb geprobeerd te zeggen is dat Fauna Hakens meest uitdagende werk tot nu toe is geworden. Alle negen composities steken ontzettend vernuftig in elkaar en bevatten ontiegelijk veel laagjes met mooie arrangementen, prachtige melodieën, oorwurmige zanglijnen, fabuleuze drums (Hearne heeft zichzelf wederom overtroffen), en nog zoveel meer. De keerzijde daarvan is dat me het gevoel bekruipt de emotionele connectie, wat één van Hakens sterkste punten is gebleken, begint te verzwakken. Desalniettemin vermoed ik dat de oplossing ligt in het feit dat wanneer de composities, die enorm veel muzikale krachtpatserij bevatten, wat meer in beginnen te dalen, die emotionele connectie vanzelf zal komen.

Ik durf Fauna wel in te vliegen met 4* en ik ben benieuwd wat de rest tot dusverre van Hakens zevende studioworp vindt!

Vooralsnog een positieve verrassing dit album, daar waar ik immuun bleek voor Virus en dacht dat ik Haken wellicht maar eens een lockdown moest geven, blijkt Fauna meteen te pakken bij mij. Wellicht ben ik toch meer een natuurmens .

Na 'The Mountain' ben ik toch een beetje afgehaakt. Niet dat het veel minder is, maar het pakt me op de één af andere manier niet meer. Deze plaat lijkt na een paar luisterbeurten weer wat beter aan te voelen.

Ik heb hetzelfde ervaren. Was een beetje op ze uitgekeken en vond de nummers van de laatste platen vaak wat richtingloos, maar deze plaat vind is weer ongelofelijk sterk. Hun techniek staat hier weer in dienst van de (hele goede) nummers

Mijn review op Zware Metalen:

Haken is zo’n band die op elk album herkenbaar klinkt maar waarvan het geluid zich per album duidelijk ontwikkelt. Waren op de eerste twee albums de invloeden van Dream Theater nog nadrukkelijk aanwezig, vanaf The Mountain werd het geluid steeds rijker met invloeden van bands als Gentle Giant en Soft Machine. Affinity werd vervolgens een eighties-sythesizerfeest. Met het tweeluik Vector (2018) en Virus (2020) leverde Haken hun stevigste albums af in de discografie van de band.

Met Fauna verkent Haken weer nieuwe wegen en dat levert een bijzonder divers album op. Het stevige Taurus opent vertrouwd en leunt zwaar op de heavy staccato riffs van Griffiths en Henshall. Vanaf het jazzy Nightingale sijpelen de meest uiteenlopende invloeden binnen, zonder afbreuk te doen aan de herkenbare sound van Haken.

Nou ja, uitzondering is wellicht het poppy The Alphabet Of Me, dat bij vlagen dankzij de R&B-beats, de EDM-synths en de oohhh/aahhh-koortjes eerder als een sollicitatie voor het Eurovisie Songfestival klinkt dan doet denken aan een progrocknummer. In de refreinen klinkt het nummer weliswaar erg sterk, maar als geheel is dit het minste nummer van Fauna. Als pop-experiment zijn het fris klinkende Lovebite en Island In The Cloud beter geslaagd. Hier komen de invloeden van de jaren tachtig mooi tot uiting. Deze nummers doen erg denken aan Yes ten tijde van 90125.

Het sterkst klinkt Haken toch wel op de langere nummers. Het al eerder aangehaalde Nightingale, dat van een jazzy rustig nummer in ruim zeven minuten transformeert naar een heavy progmetaltrack, is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurt zoveel dat het nummer ook na tientallen luisterbeurten interessant blijft. Dat geldt nog meer voor het geweldige Sempiternal Beings, dat klein begint met drums en bescheiden gitaar en met elk couplet groeit, meer details krijgt en toeleeft naar een krachtig refrein. Een hoofdrol is weggelegd voor zanger Ross Jennings die hier laat horen nog steeds te groeien als zanger.

Hét hoogtepunt van Fauna is echter Elephants Never Forget. Dit majestueuze nummer brengt het beste van Queen en Gentle Giant, inclusief geslaagde Derek Schulman-imitatie, samen met de hoekige four-on-the-floor-metal van Rammstein en instrumentale krachtpatserij à la Dream Theater.

Het album sluit waardig af met het relatief ingetogen Eyes Of Ebony, een eerbetoon aan Richard Henshall’s vader die in 2021 overleed en de band veel steunde in het begin van de carrière.

Fauna is een geweldig en divers album geworden dat zich kan meten met de beste albums uit hun carrière. Sterker nog, misschien is het wel het beste album tot nu toe. Het prachtige artwork van Dan Goldsworthy, vol met verwijzingen naar de nummers op dit album, maakt het helemaal af. Dit album zien we terug in veel jaarlijsten!

Prima bespreking Marco, ik ben het roerend met je eens. Het mooie van Fauna is dat het album na elke luisterbeurt beter wordt. Dat komt omdat de composities ongelooflijk sterk en uitdagend zijn en omdat het album onnoemelijk veel laagjes bevat die je per luisterbeurt kunt ontleden.

Die emotionele connectie waar ik het in mijn bespreking over had begint bij mij steeds meer te groeien, ondanks dat ik nog wel een verschil merk tussen dit album en albums als Visions, The Mountain en Affinity. Maar Fauna groeit, en dat is het belangrijkste!

ben ik de enige die meteen hieraan denkt

Talking Heads - Naked (1988) - MusicMeter.nl

Het is gewoon weer een top album geworden. Dynamischer en minder beukend dan de laatste twee albums - Vector en Virus - waardoor velen de vergelijking maken met de eerdere albums van Haken. Ik vind dit album echter niet klinken als een herhalingsoefening. Ik ben er in ieder geval weer erg blij mee.

nee...ook mijn eerste gedachte..

Ik was niet zo weg van de singles, maar nu ik het hele album als geheel kan luisteren valt bijna alles wel op z'n plek en komt ie haast niet van repeat af. Mijn favoriete album sinds Affinity.