Siouxsie and the Banshees - Join Hands (1979)

Het tweede bericht bij dit album in twaalf jaar, het eerste in een kleine vier jaar. Dat is net iets minder dan het sterkere debuut The Scream. Is Siouxsie een beetje vergeten?
Soms valt de tweede van een artiest/groep nogal tegen, omdat restmateriaal dat het debuut niet haalde daarop belandt. Nu weet ik niet of dat hier ook het geval is, maar het debuut smaakt mij stukken beter. frolunda noemde Join Hands twaalf jaar geleden terecht "Duister, kil, claustrofobisch, koud en naargeestig", maar in mijn oren is verzuimd dat om te zetten in goede liedjes.

Veel monotone drumpartijen. Dat kan heerlijk zijn, desondanks kan een galmende Siouxsie niet verhullen dat ik dit beleef als een gebrek aan pakkende zanglijnen.
De start is prima met de kerkklokken en vervolgens het korte Poppy Day, dat in de tekst verwijst naar het beroemde gedicht 'In Flanders' Fields' over de Eerste Wereldoorlog, zoals kan worden geconstateerd in dat indrukwekkende museum in Ieper. Na twee minuten gaat het over in Regal Zone en ook het navolgende Placebo Effect wordt bij vaker draaien steeds beter.

Dan echter pakt het me niet meer, uitgezonderd de Britse hitsingle van Join Hands: in juli 1978 werd Playground Twist #28. Daarna de pastiche (?) Mother met daarbij een muziekdoosje dat steeds langzamer schlagerklassieker O Mein Papa speelt.
Afsluiter The Lord's Player was het enige nummer dat de groep uitvoerde op hun allereerste optreden. Die versie duurde 20 minuten, hier wordt al na 14 minuten gestopt. Een geïmproviseerd samenraapsel van citaten en andere invallen, te beginnen met het gebed Onze Vader, verderop enig gejodel en vanaf 8'16" korte tijd het Franse Au Clair de la Lune.
In 2006 verscheen een cd-editie met twee bonussen, waaronder de sterke punk van single-B-kant Love in a Void.

Sommigen zullen kicken op de monotonie die klinkt op Join Hands. Ik dus niet... Mijn reis door de new wave van 1979 kwam van het titelloze debuut van The B-52's. Volgende station is het debuut van The Ruts.