Siouxsie and the Banshees - The Scream (1978)

Siouxsie and the Banshees 1981 in Amsterdam interview en foto's, nu online Pin 4 (English Edition) 1980/2020 - bacteria.nl

Het credo ‘Do It Yourself’ had ook zijn weerslag op de vrouwen in de eerste punkgolf. De eersten die de aandacht trokken waren de Amerikaansen Patti Smith in 1975 en Deborah Harry in 1976. Er waren meer dames, zij het minder zichtbaar voor een piepjonge Nederlandse tiener als ik. In het Engeland van 1976 bassiste Gaye Advert van The Adverts, Poly Styrene van X-Ray Spex en vrouwenband The Slits; dit laatste trio zou pas in 1979 debuteren. Wel zichtbaar was dat vanuit Oost-Duitsland Nina Hagen aanwaaide.

En dan is daar Siouxsie Sioux. Ze kende een tumultueuze jeugd, waarover een film valt te maken. In 1976 treedt ze met Steven Severin toe tot de ‘Bromley Contingent’, een vriendengroep die de Sex Pistols op de voet volgt. Als ze in december dat jaar, 19 lentes jong, als lid van hun entourage tijdens een tv-show in aanvaring komt met de presentator (hier de beelden, daar de context) en de Daily Mail haar op de voorpagina zet, trekt ze zich terug en besluit zelf een band te beginnen met Severin. Ze blijkt een enorme podiumverschijning en hun livereputatie snelt hen vooruit.

In augustus 1978 verschijnt non-albumsingle Hong Kong Garden, geïnspireerd door frequent intimiderend bezoek van neonazi’s aan een gelijknamige Chinese take-away. De ode aan het eethuisje haalt in het VK in september #7 en zet de groep meteen bij een breder publiek op de kaart, zoals op tv bij het programma Revolver. Het is tevens de eerste hitsingle voor producer Steve Lillywhite, vertelde hij onlangs aan Oor.

Eind november komt debuutelpee The Scream uit, vervolgens haalt non-albumsingle The Staircase (Mystery) in april ’79 #24. In september haalt een heropname van Mittageisen #47.
John McKay is gitarist en saxofonist, Steven Severin bassist en Kenny Morris slagwerker. Duidelijk is dat de vier meer nummers op de setlist hadden dan er op The Scream staan. Overigens verschenen in de Verenigde Staten en Spanje prompt wél versies van het album met Hong Kong Garden erop, maar pas met de cd-uitgave van 2006 is dat standaard.

Opener Pure blijkt een verstilde prelude naar het dreunende Jigsaw Feeling. Repetitieve drumpatronen, dansende gitaren, hoge baslijnen en bezwerende zang worden gevolgd door het lichtere Overground. Het punkachtige Carcass met zijn typische Siouxsiezanglijnen en een eigenwijze cover van The Beatles’ Helter Skelter maken de eerste plaatkant af.
Kant 2 start ijzersterk met Siouxsies tweestemmige zang in Mirage, waarna Metal Postcard (Mittageisen) komt, geïnspireerd door fotografiekunstenaar Helmut Herzfeld. Deze werd bekend als John Heartfield met onder andere antinazikunst.
Het uptempo Nicotine Stain klinkt dan weer als (post)punk, waarna de kalmere nummers Suburban Relapse en Switch de plaat ietwat laten doodbloeden, al kan ik me voorstellen dat menigeen de sferige nummers beter smaakt.
Al met al een heel sterk debuut met een eigen, herkenbaar geluid. Het piekt in het Verenigd Koninkrijk in de debuutweek meteen op #12. Een eigen geluid met composities van alle vier de bandleden en teksten van Severin en Sioux. De pers noemde het postpunk of new wave, termen die door elkaar werden gebruikt. Ze dekken hoorbaar de lading: soms scheurende gitaren en felle drumpartijen, andere keren sferisch en mystiek.

Op reis door de albums achter mijn muziek met new wave kwam hier vanaf de tweede elpee van eveneens Londenaren The Vibrators. Nu terug naar 1977 naar een andere groep met connecties met de Bromley Contigent: Generation X.

Zes weken later beland ik hier tijdens mijn reis door de new wave van 1978 nogmaals, terwijl ik de albums achter mijn afspeellijsten beluister. Deze keer vanaf de tweede van Gruppo Sportivo, waarbij ik land bij Mirage, één van de beste nummers van het debuut van Siouxsie and The Banshees. Ik leerde het nummer overigens kennen via de verzamelaar Once Upon a Time uit 1981.
Mirage bevat in één keer alle redenen waarom ik van new wave houd. Een aparte, ietwat zweverige melodie, in dit geval tweestemmig gezongen. Verder het opstuwende drumwerk van Kenny Morris en de scheurende gitaar van John McKay. Het is geen punk, maar duidelijk is dat dit in die wereld ontstond. Siouxsie en haar Banshees zetten op dit debuut meteen een eigen geluid neer.

Van november 1978 terug naar januari dat jaar: mijn reis vervolgt bij een ander debuut, te weten The Modern Dance van Pere Ubu uit Cleveland, Ohio.

Het debuut van Siouxsie and the Banshees mag als klassieker benoemd worden. En een inspiratiebron voor vele acts daarna.
Midden in de punktijd kwam dit album uit wat duidelijk afwijkend was. Het is het debuut van een band die weigerde compromissen te sluiten, een album dat zich afzette tegen van alles en nog wat. "The Scream" blijft een iconische plaat omdat het de rauwe energie van punk combineerde met wat meer complexe muziek en een intense duistere sfeer.
De start van de band was in de 100 Club Punk Festival in 1976, waar Siouxsie en bassist Steven Severin besloten een band op te richten en hun eerste optredens waren snel zeer berucht. Geen platenmaatschappij durfde het aan om met de band in zee te gaan. Uiteindelijk durfde Polydor het aan. De band wilde een aantal stappen verder zetten dan de drie akkoorden punk, meer diepgang zeker ook op muzikaal terrein. Ze zochten naar een bepaalde sfeer en ook diepte in hun muziek.
Gelukkig kregen ze met Steve Lilywhite een jonge net afgestuurde geluidstechnicus met een innovatieve benadering, die in staat was om de rauwe energie enigszins in goed banen te leiden.
Met Siouxsie Sioux (zang), John McKay (gitaar, saxofoon), Steven Severin (bas) en Kenny Morris (drums), creëerde hij een uniek geluid.
Zeker het gitaarspel van John McKay was anders dan bij de punkbandjes, hij speelde niet enkel akkoorden of bepaalde riffs, maar zo nu en dan mee met de melodie en gebruikte veel effecten, hierdoor kreeg de muziek een ijzige desolaatheid. En ook de bassist week af van de geëigende punk paden. Het betekende wel veel van de drummer om dat allemaal strak neer te zetten. Maar bovenal was de emotionele, rauwe zang van Siouxsie zonder meer ook bepalend voor de sound van de groep.
Steve Lilywhite stond bekend om zijn heldere producties met een krachtig geluid en was veel gepolijsterd dan wat gewoon was bij de punkproducties.
Zeer waarschijnlijk hebben groepen als the Cure en Joy Division zich laten inspireren door deze plaat. De hit uit die tijd 'Hong Kong Garden staat niet op deze plaat, maar zou er prima op passen.
Dita album is belangrijk voor de evolutie van de rockmuziek na de punkexplosie. Essentieel voor de nieuwe stijlen zoals new wave, post punk en gothic.
De titel 'the scream' zegt ook genoeg, een schreeuw , een gevoel van urgentie die naar buiten moet komen. Het resultaat is deze klassieker. Zeker in het repertoire van Siouxsie and the Banshees niet het makkelijkste album. De latere albums zijn wat toegankelijker, maar deze 'scream' moest er eerst uit.

Teacher schreef:Juiste constatering, Kenny Morris zet hier fraai werk neer! Onlangs was daar zijn overlijdensbericht.