Bryan Ferry - Bête Noire (1987)

Bryan Ferry solo na het sterke Boys & Girls uit 1985 niet meer zo gevolgd.
Toevallig kwam ik deze plaat op een snuffelmarkt tegen en heb hem direct meegenomen.
Het album had even een aanloopje nodig maar deze plaat had dus al jaren in mijn kast moeten staan
Zijn karakteristieke stem is uniek, de sfeer van het album is anders dan zijn voorganger maar ook deze plaat heeft enkele fraaie uitschieters zoals Limbo & The Right Stuff

Ik heb deze al jaren in de kast staan en beschouwde hem aanvankelijk als het ietwat mindere broertje van Boys & girls. Maar hoe vaker - en hoe aandachtiger - ik hem beluister, hoe meer ik merk dat die vergelijking niet opgaat. Het zal wel door de dansbare mid-eighties sound in sommige nummers komen, in combinatie met de hoorbare aandacht die aan productie en mix van het album is besteed, want daarmee vertoont dit album wel overeenkomsten met zijn voorganger.

Maar deze plaat heeft toch echt wel een eigen sfeer, wat donkerder (vandaar ook 'noire' natuurlijk ) en met een vrij nadrukkelijke rol voor gastgitarist Johnny Marr. Alleen New town vind ik op den duur wat eentonig, maar voor de rest zijn allemaal prijsnummers, waarbij ik vooral de wat soberder neergezette afsluiters van beide plaatkanten (Zamba en het titelnummer dus) van een ongekende schoonheid vind.

Wat die vergelijking met de jaren 70-albums van Roxy Music betreft: tja, alleen Ferry's stem vormt de verbindende schakel, verder verschilt dit als dag en nacht met de vroegere muziek van RM. Die eerste 5 platen waren dan ook het werk van een groep, waarbij ook de inbreng van andere groepsleden het eindresultaat naar een hoger plan tilt.
Bryan Ferry solo na RM (en ook de RM-platen van na de reunie) is van een heel andere orde, inderdaad meer 'risicomijdend', om de treffende term van Tupelo aan te halen. Ik zou het zelf gestroomlijnder noemen: nummers met een standaard-opbouw waarin alles netjes op zijn plek valt. Toch luister ik hier graag naar. Het is hoogstaande muziek, qua uitvoering en productietechnisch perfect, maar toch van een andere orde dan Roxy Music in de jaren zeventig.

Vind 'm toch net een tikje minder dan Boys & girls. Die krijgt een 4, deze een 3,5.

Waar Boys and Girls nog nadrukkelijk het vervolg is op het Roxy Music album Avalon, wordt met Bête noir een andere richting gekozen.

De vergelijking met Boys and Girls ligt voor de hand, vermoedelijk omdat ze chronologisch direct na elkaar komen in relatief korte tijd, maar de verschillen zijn toch wel duidelijk merkbaar.

Zo maakt de (altijd) modieuze Ferry bijvoorbeeld gebruik van Smiths gitarist Johnny Marr en wordt er bepaald stevig doorgezet, gedurende het gehele album.

Ik vind alleen The Name of the Game circa 2 minuten te lang duren maar voor het overige waait er wel degelijk een frisse wind. Het afscheid ook van Roxy Music.

Na verloop van tijd heeft Bête Noir bij mij de populariteitspoll met Boys & Girls wél gewonnen, vooral ook vanwege de nieuwe perspectieven die Ferry biedt, die bij Boys and Girls nadrukkelijk minder aanwezig zijn.

Dus vandaar 4**** voor Boys and Girls en 4,5**** voor Bête noir.

Mijn puntenbeoordeling blijft uitvallen in het voordeel van Boys & girls, omdat ik nu eenmaal net wat meer plezier beleef aan het beluisteren van die plaat, maar wat betreft die nieuwe perspectieven kan ik je wel gelijk geven. Boys & Girls ligt qua sfeer en geluid wel heel erg in het verlengde van Avalon (Slave to love = Avalon part II, nietwaar?). Dus je zou kunnen zeggen dat Ferry daar meer op 'safe' speelde dan met deze plaat, die achteraf toch een beetje het vertrekpunt vormde voor de albums die daarna zouden volgen.

Ik herinner me nu dat ik destijds nieuw aangeschafte LP's vaak opnam op chroomcassettebandjes van 2x45 minuten, om zo de LP een beetje te ontzien - een strategie waar ik nooit spijt van heb gehad. Je raadt het al: op de ene kant van mijn bandje stond Boys & girls, en op de andere kant deze plaat (volgens mij aangevuld met de losse single Is your love strong enough). Dat maakt dat je zulke albums al snel als tweelingbroertjes gaat zien. Dat heb ik met wel meer albums gehad waarvan ik vond dat ze muzikaal goed bij elkaar pasten.

Ja, mooi die chroombandjes.

En ze blijven goed ook, ik heb ook nog een groot aantal muziekcassettes, waaronder Bête Noir, die gewoon nog je deck in kunnen en behoorlijk zuiver door de boxen schallen.

Het is natuurlijk mooi oud, niet eens retro maar het verloor uiteindelijk van de cd die je ook kocht.
Maar in principe kon het prima.

Op rommelmarkten wil ik nog steeds wel eens neuzen tussen "oude" muziekcassettes.

Ik had overigens wel Avalon en Boys and Girls op 1 cassette.
Per slot van rekening is Avalon weer dusdanig afwijkend van andere Roxy Music albums dat ik deze combinatie logisch vind!

Voor dat laatste valt best wat te zeggen, zoals we hierboven allebei vastgesteld hebben. Maar ik had Avalon op cassette weer gekoppeld aan Flesh + Blood

Overigens ging ik uitsluitend voor de kwaliteit van zelf opgenomen chroomcassettes. Die paar voorbespeelde musicassettes die ik in de jaren 70 kocht, vond ik niet denderend van kwaliteit, al kan het best zijn dat ze in de jaren tachtig beter werden.

Maar we dwalen nu wel heel erg af... Back on topic maar weer!

Boys & Girls heb ik nog niet beoordeeld maar ik heb wel een lichte voorkeur voor dat album al doet deze Bete Noire er nauwelijks voor onder.
Overigens heb ik nog hele stapels cassettebandjes op zolder staan en daar zal vast wel wat van Roxy Music en/of Bryan Ferry tussen zitten.

Dit album is nog net even spannender dan Boys And Girls. Maar toch vind ik ze qua sfeer elkaar niet erg ontlopen. De melancholie is ook hier volop aanwezig. Dit album klinkt wat donkerder. Ik heb dit album nog op vinyl thuis liggen. Limbo is mijn favoriete nummer.

Blijft een heerlijk album, de remastered edition klinkt als een klok.
Van Ferry solo het tweetal Boys & Girls en deze Bete Noir in de kast staan.
Dit nodigt absoluut uit om meer albums van de man te gaan beluisteren.
Iemand tips / suggesties?

Gewoon doorgaan in de chronologische volgorde. De opvolgers Taxi (een coverplaat) en Mamouna liggen stilistisch en geluidstechnisch in dezelfde lijn als deze en Boys & girls. Alleen vind ik ze allebei een fractie minder.
Voor Ferry's beste soloplaten moet je echter verder zoeken. Ik ben zelf een liefhebber van de jaren zeventig-trits Let's stick together, In your mind en The bride stripped bare, ook al bevat die eerste ook weer veel covers. En de come-backplaat Frantic is ook een aanrader. Maar die hebben wel een heel ander geluid dan deze...

Als je meer van hetzelfde zoekt in dezelfde stijl, dan heb je met Boys & girls en dit album helaas het beste wel gehad. Avalon (van RM) heeft ook nog een beetje een vergelijkbare sfeer, maar ik neem aan dat je die inmiddels wel kent...
Je hebt gelijk: vooral geluidstechnisch is dit fantastisch. Ferry zoekt het op dit album vooral in sfeer, waardoor ze softere nummers op de lange termijn de uitschieters zijn, zoals Zamba en de titeltrack. Het restant is merendeels dansbaar spul, maar de instrumentatie is zeer subtiel en afgewogen. Ik ben zelf nooit zo van de dameskoortjes, maar vind ze op dit album prima passen en sfeerverhogend werken. Een plaat die vooral tot zijn recht komt als je 'm 's nachts beluistert, is mijn ervaring.

Avonmore en Frantic, beide steengoed en zwaar onderschat.
Ferry, toch 1 van de meest ondergewaardeerde artiesten ooit.

Heren, bedankt voor de tips, hier ga ik werk van maken.
Roxy Music oeuvre heb ik in de kast staan, maar van Ferry solo te weinig.
De man heeft een uniek stemgeluid, inderdaad een ondergewaardeerde artiest.

Bryan Ferry staat voor mij hoog boven David Bowie.

Voor mij is dit een van Bryan Ferry's mooiste albums.

De plaat wordt vaak vergeleken met Boys & Girls, dat gaat voor mij niet op. B&G ligt echt in het verlengde van Avalon en maakte ook direct goed duidelijk dat Ferry eigenlijk Roxy was in de tweede periode.

Veel mensen vinden de eerste vijf albums totaal anders, maar ook daar kan ik mij niet in vinden.
Ja bij die eerste vijf platen was er sprake van een enorme avant-gardistische gedrevenheid een stel jonge, bevlogen en zeer getalenteerde mensen van de kunstacademie die toevallig ook nog eens goed konden musiceren lieten de wereld versteld staan en schudde de hele boel een beetje op.

Ferry in de tweede periode en helemaal in zijn solo-vervolg (want de eerste soloalbums dateren ook vanaf de vroege jaren '70 en gingen gelijk op met de Roxy albums) heeft een eigen, meer uitgebalanceerde stijl ontwikkeld en dat vind ik erg knap aangezien vrijwel al zijn nummers direct herkenbaar zijn als Bryan Ferry.
Hij zorgt nu al vele jaren lang voor absoluut de mooiste song intro's. Daarin kent hij voor mij geen gelijke.

Dit album vind ik ook veel sfeervoller dan B&G die over de hele lijn eenzelfde chique inslag heeft, terwijl hier meer de melancholie en latin invloeden opvallen.

Limbo is natuurlijk een droomopener, gelikt en geraffineerd.
Kiss en Tell is Ferry's persoonlijk klasse-vendetta tegen Jerry Hall -die hem inwisselde voor Mick Jagger om en nabij 1976) de stuwende drums in de opening knallen de boxen uit.
The Right Stuff, weer een wereldnummer, swingend en opzwepend.

Het prijsnummer op dit album is voor mij de afsluitende titel track, wat een geweldig sfeervol nummer, de melancholie druipt er vanaf en de heerlijke zigeunerviool past er perfect in... ik draai dit nummer een paar keer per jaar.

De overige nummers zijn absoluut goed, maar missen net The Touch die de heir genoemde nummers wel hebben. Maar al met al vind ik dit echt een album uit de bovencategorie, zo worden ze maar zelden gemaakt.

De hoes is overigens de vlag die de lading volledig dekt, ook beeldschoon!

Dit album van BF draai ook ik het meeste

De tweede en laatste solo plaat van Bryan Ferry uit mijn collectie. Ik was begonnen met Boys & Girls,. Met de hoop dat dit een soort van tweede Avalon zou worden. Dat bleek niet echt het geval te zijn. Tenminste, voor mij niet. De hits als Slave To Love en Don't Stop The Dance waren best lekker, maar ook direct de enige nummers waar ik echt enthousiast van werd. Een lichte tegenvaller dus achteraf, dat Boys & Girls.

Dit album heb ik een ondertussen zo'n twee jaar in huis. En ben er sinds gisteren pas écht voor gaan zitten. De cover vind ik al een stuk boeiender dan zijn voorganger. Maar belangrijker; de muziek klinkt mij beter dan op Boys & Girls. Oke, het is wederom geen niveautje Avalon, maar wat een heerlijk album.

Het album bevat voor mij gewoon meer hoogtepunten. Krachtige opener met Limbo, en daarachter de hit Kiss & Tell. Samenwerking met Johnny Marr op The Right Stuff pakt ook heerlijk uit. Dat waren dan de hits. Van de niet-hits springt The Name Of The Game er nog het meest uit. Prachtig met die vrouwelijke vocalen op de achtergrond.

Het zegt met mijn kennis nog weinig, maar dit is voorlopig mijn favoriet van Bryan Ferry.

Half november komt er een 2cd versie uit, met op de tweede cd een aantal remixen.

Inmiddels de 2cd binnen, die 2e cd is toch wel een mooie toevoeging aan het geheel.

Ik ben er content mee.