Porcupine Tree - Nil Recurring (2007)

Ik vind het juist jammer dat Normal de plaat niet heeft gehaald ook de opener mocht er zeker van me opstaan. Hij is ook een stuk toegankelijker dan Fear of a Blank Planet deze gaf ik na de eerste luisterbeurt al een 4* Fear of a Blank Planet staat nu op 2 in mijn top 10 maar heeft wat meer tijd nodig gehad dan deze.

Dat begrijp ik wel.
Ik heb FOTBP nooit echt gewaardeerd, hij was leuk maar niet meer dan dat, maar door The Incident kon ik er ineens wel wat mee.
Nu vind ik het een erg goede cd.

Ik heb zelf een mp3-tje gemaakt van FOTBP incluis deze nummers van Nil Recurring maar vind hem dan niet ineens nog beter.
Sterker nog. ...

Porcupine Tree - Nil Recurring

B-Sides van Fear of A Blank Planet, dat moet wel goed zijn dacht ik.
En dat zijn ze zeker, ze grenzen stuk per stuk weer aan de perfectie en verdienen het niet om als een B-Side te worden bestembeld. Want vele bands halen dit niveau nog niet op hun gewone platen.

We krijgen haast voor de eerste keer een instrumentale track, en wat voor een.
6 minuten lang genieten van het wat hardere gitaarwerk. Zulke tracks moeten ze meer maken.
Ik heb hem dan ook aangeduid als favoriet.

Normal heeft hetzelfde refrein als Sentimental, en Normal bestaat eigenlijk al langer maar Steven Wilson vond hem niet passen op Fear of a Blank Planet. Volgens mij had Normal er juist erg goed opgepast. Een heerlijke track weer. Het drumwerk van Harrison blijft trouwens heerlijk.

Cheating the Polygraph kende ik ook al van de Anesthetize DVD, opnieuw een echte parel.
Ook deze had van mij zo op de plaat gemogen, ik draai Fear of a Blank Planet en Nil Recurring dan ook altijd achterelkaar. De afsluiter is de schitterende track What Happens Now, de manier waarop Wilson de zin uitspreekt bleef lange tijd in mijn hoofde zitten, de sfeer van de track is gewoon geweldig.

4,5*

Hoe kom je er bij dat het B-sides zijn? Dat geeft zo'n negatief geluid. Het zijn gewoon nrs. die niet in het concept van Fear of a Blank Planet paste. Het zijn in mijn optiek zeker geen B kantjes

Nil Recurring leent zich (in mijn geval, althans) veel beter om gewoon even opgezet te worden. Ik ervoer/ervaar Fear Of A Blank Planet echt als een intensieve reis, Nil Recurring is door zijn kortere duur en zijn mindere emotionele lading een makkelijkere plaat. Dit geldt zeker niet voor het instrumentale gedeelte, dat zit echt heerlijk in elkaar en houdt perfect het midden tussen techniek en songwriting. Er staan hier echt vier topnummers op, doordat ze maar met zijn vieren zijn ook nog enigszins behapbaar.

Beter of niet, ik weet het niet. Ik denk dat Fear Of A Blank Planet toch wel echt de betere plaat is. Beide zit echt heel veel in, maar FOABP is dynamischer en veelzijdiger. Maar misschien maakt dat juist dat ik Nil Recurring regelmatig opzet, en FOABP bijna nooit.

Is idd een moeilijke, al zet ik deze ook erg vaak op als ik een "korte" nodig heb...

What happens now beschrijft de gemoedstoestand van Wilson
Hij weet het na 2007 niet meer en besluit af te dalen naar de donkere krochten van grauwe middelmaat.

Gelukkig hebben we FOABP nog en deze schitterende CD.
Wilson & co will not be forgotten.

Toch nog maar een halve ster erbij op. Met het titelnummer en Cheating the Polygraph heb ik niet zo heel veel, maar de andere twee tracks zijn toch wel erg sterk. Vooral What Happens Now is een geweldige afsluiter!

Voor de fans nog een leuk bonusnummer welke ik laatst tegenkwam: Always Recurring! Blijkbaar een demo welke nooit is gebruikt; op de titel, wat flarden en tekst en de outro na.

Haalt het niveau van fear of a blank planet natuurlijk niet maar is erg goed. Ik vind de live versie op anesthetize overigens veel beter.

Waarschijnlijk luisterde je eerst FoaBP en daarna deze, waardoor je al gewend was aan het geluid en concept. Ik kende deze niet tot ik de anasthetize dvd bekeek en ik was verkocht.

Ze paste wel in het concept op het laatste nummer na. Hij heeft ze achterwege gelaten omdat het naar zijn mening waarschijnlijk de flow van het album verpest zouden hebben. Ik vind het ook meer een reprise eerlijk gezegd. Door de live versie dacht ik eerst ook dat ze wat extra materiaal hadden geschreven voor hun optreden. Maar per definitie zijn nummers die opgenomen zijn tijdens het opnemen van een album en er vervolgens niet op eindigen ‘b-sides’. Of het voor jou een negatieve lading heeft of niet, het zijn b-kantjes en daar is niets mis mee. B-kantjes van dit niveau zijn welkom

Ik vind het nergens echt slecht, maar het zit toch wel een stuk onder het niveau van Fear of a blank planet: veel krachtpatserij met stevige metalriffs en up-tempo-raves, maar weinig memorabele melodieën in nummers die niet ergens heen lijken te gaan. De beste momenten doen me denken aan de sfeer van FOABP, met de bekende dynamiek tussen hard en zacht en in Normal zelfs het refrein van Sentimental, maar als ik het eerdere album niet zou hebben gekend weet ik niet of ik hiernaar zou hebben omgekeken. Het klinkt natuurlijk weer als een klok, Gavin Harrison stuwt de muziek op ongeëvenaarde wijze vooruit en de bijdrage van Fripp op het titelnummer is zeker een meerwaarde, maar ik mis een beetje de focus in het geheel. Ik kan het best vaak horen, maar als ik iets echt gestructureerds wil zet ik toch eerder het "moederalbum" op.