Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

In korte tijd heb ik me toegesplitst tot de blues. Van alle verschillende blues-albums vindt ik deze van Gary Moore het minst aantrekkelijk. Het is mij allemaal te rock-achtig. Nergens weet deze plaat me echt te pakken. De titelsong is wel erg goed.

2,5 ster.

Blues of niet, ik vind ”Still Got the Blues” een heerlijk album met fantastisch gitaarwerk van wijlen Gary Moore. Mijn inziens vermengt Moore rock met blues op dusdanige wijze dat het een lekker en vol geluid oplevert. Uiteraard niet erg origineel, maar daar maal ik niet om. Op ”Still Got the Blues” brengt Moore een ode aan een van de oudste muziekgenres. In ”Texas Strut” rept hij respectvol over Stevie Ray Vaughan en op het gehele album klinkt zijn waardering voor Albert King. Niet alleen ”King of the Blues” is een ode aan een van de drie Kings, maar ook de heerlijke covers ”Oh Pretty Woman” en ”As the Years Go Passing By” zijn mooie en smaakvolle eerbetuigingen aan grootheid Albert. Het bekendste liedjes van dit album is uiteraard het titelnummer. ”Still Got the Blues” bezorgt Moore een gigantische hit en blaast het bluesgenre in de jaren negentig weer leven in. Hoewel ik het een mooi liedje vind, vind ik het niet het beste liedje van het album. Wat slowblues betreft vind ik het eerder genoemde ”As the Years Go Passing By” en ”Midnight Blues” veel mooier. Met ”Still Got the Blues” slaat Moore een nieuwe weg in, hoewel zijn gitaarspel altijd wel nuances van de blues bevatte. Ik vind het een geslaagde move, al zullen sommigen het een goedkoop aftreksel vinden van de echte blues. Ik vind dat allemaal maar arbitrair. Een dergelijke zwart-wit vergelijking zal ik niet maken. Ik beoordeel ”Still Got the Blues” op zijn eigen merites en dan moet ik gewoon vaststellen dat ik dit een bijzonder smaakvol album vind, met nadruk op het heerlijke snarenspel van de veel te vroeg gestorven Gary Moore.

In 1990 vond ik het jammer dat Gary Moore overstapte op de blues, maar bij zijn vorige album After the War had ik wel enige sleet op diens hardrock gehoord. Bovendien scoorde hij met Still Got the Blues en andere nummers internationaal grote singlehits en speelde hij nog altijd smeuïge gitaarsolo's. Het verrassend grote succes was hem wat mij betreft dik gegund.

Volgende pluspunt is dat Moore zijn stem niet zo hoeft te forceren, zijn keeltje klinkt hier natuurlijker dan in het heavy werk. Wat ik extra leuk vind, is dat drummer Brian Downey, ex-Thin Lizzy, op drie nummers is te horen, zoals op het gejaagde Texas Strut. How how how how! Bovendien zijn oudgedienden uit zijn fusion- en hardrockjaren toetsenist Don Airey en bassist Bob Daisley weer aanwezig, naast de nodige namen die ik niet kende.
Extra publiciteit en credibiliteit was er door de bijdragen van bluesgitaargrootmeesters Albert King op Oh Pretty Woman en Albert Collins op Too Tired van Johnny 'Guitar' Watson.

Op de cd-versie als bonus onder meer That Kind of Woman, dat qua riff deed herinneren aan de Stones maar geschreven werd door George Harrison, ooit bij dat andere bandje.
Binnen deze elektrische blues zocht en vond Moore maximale variatie in tempo's, toonsoorten en arrangementen, zoals de blazers die hier en daar opduiken. Het maakt Still Got the Blues tot een heel afwisselend plaatje, waarin zijn vijf eigen composities niet onderdoen voor de vier covers. De hoes met zijn verhaal op voor- en achterzijde mocht er ook zijn, fraaie zoekplaatjes.

Harry Shapiro vertelt in zijn biografie (2022) over Gary Moore dat de Noord-Ier al in 1984 tijdens de opnamen van Run for Cover met technicus Tony Platt dagdroomde over een bluesalbum, wat platenmaatschappij 10 niet zag zitten. In 1989 tijdens de tournee voor After the War is het Daisley die erover begint: hij heeft daar zelf ook wel zin in! Deze keer gaat 10 akkoord, mits het bij een eenmalig zijproject blijft.
Moore neemt geen halve maatregelen en waar de bassist zinspeelde op een bluesalbum met de tourband van After the War, haalt Moore tot Daisleys teleurstelling zijn oude maatje bassist Andy Pyle binnen. Deze speelde met Moore in de fase rond 1975, tussen de Gary Moore Band en Colosseum II in. Ook speelde hij bij Moore op album Live at the Marquee, opgenomen in 1980. Pyle neemt toetsenist Mick Weaver en toetsenist Graham Walker mee. Co-producer wordt technicus Ian Taylor, die hij bij de opnamen van After the War leerde kennen.

Een demo met zes nummers leidt tot heel enthousiaste reacties bij Virgin/10. Wat helpt is dat blues inmiddels weer modieus is, dankzij Stevie Ray Vaughan en Jeff Healey.
Shapiro schrijft het nodige over de uiteindelijke studio-opnamen. Als die zijn afgerond, komt het plan om Albert King te vragen. Deze komt vanwege het geld en is aanvankelijk nauwelijks geïnteresseerd in de hem onbekende "kid". Wel geeft hij Moore op zijn kop als deze Pretty Woman laat horen: "Stop the tape! It's SURE is the rising sun, not SHE is the rising sun." Gaandeweg raakt King onder de indruk van Moore: "I had some ideas - and I forgot them watching that kid play!" De hulpsheriff uit Memphis heeft ook een tip: "Nobody's gonna shoot you if you don't play for two seconds."
Zo stuurs als King was, zo makkelijk in de omgang bleek de andere Albert, Collins. Van hem leert Moore hoe je je kunt ontspannen kort voor een concert.
George Harrison en Moore kennen elkaar uit Henley-on-Thames waar ze wonen. De twee hebben een klik en Moore leert zelfs hoe het openingsakkoord van A Hard Day's Night wél moet worden gespeeld.

Als Gary Moore & The Midnight Blues Band wordt een promotietour gemaakt met Pyle, Walker, Airey en de blazerssectie. Op het Haagse Parkpop zien ze aan de reacties hoe goed de muziek aanslaat en bovendien vertellen de eerste verkoopcijfers van elders hetzelfde. Veel meer details in de bio, onder andere over Moores beginnende problemen met gehoorverlies, de depressie die hierop volgde en Kings bijzondere visie op het stemmen van instrumenten.
Ik geef 3,5 ster, waar een pure liefhebber van elektrische blues er zo een ster meer aan kan geven. Met het gemopper op MuMe over Moores blueskwaliteiten kan ik niets; en waarom zou ik Albert King en Albert Collins in deze tegenspreken?

Still Got The Blues kocht ik meteen na release in 1990 omdat ik Gary een fantastische gitarist vind die mooie albums heeft afgeleverd in de jaren '80. De blueskant van hem vind ik persoonlijk wat minder omdat hij daar wat minder in past én omdat hij teveel techniek etaleert. Iets meer doseren was wat mij betreft welkom geweest. Gary is meer een hardrocker met een surplus aan techniek. Enigzins verbaasd dat het zo'n immens succes is geworden maar het is de man gegund. En eerlijk, het is beslist geen slecht album maar in de duets met Albert King en Albert Collins luister ik liever naar de échte blues mannen.

Begin dit jaar zijn bio gelezen en achteraf gezien had ik dat liever niet gedaan. Het voelde een beetje als "never meet your heroes". Een geweldige gitarist, een moeilijk persoon en nogal ontrouw in relaties. Dat laatste is natuurlijk persoonlijk maar tegelijkertijd een mooie voedingsbodem voor de blues.

Verliet Thin Lizzy vanwege hun excessieve drugsgebruik maar de fles is uiteindelijk zíjn ondergang geworden. Ik herinner me Gary Moore liever van zijn periode in Thin Lizzy en zijn solo albums in de jaren '80. Want zoals iemand mooi zei "he could blow Eddie Van Halen off the stage with his amp on stand-by". Tikje overdreven maar in de harde rock was Gary heer en meester.