Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Fascinerend om te lezen welke reacties deze plaat klaarblijkelijk oproept. De echte bluespurist zal misschien direct teruggrijpen op Howlin Wolf, Johnson of Waters. De liefhebbers die de hardrock kant van Moore appreciëren laten dit plaatje wellicht eerder achterwege. Los van het feit dat 'de pijn en melancholie' vertaald in smartelijke songs en zo eigen aan de wortels van dit genre achterwege blijven vind ik de insteek van Moore een prima invalshoek. Vaughan en ook Cray deden het al enkele jaren daarvoor, pakkende songs schrijven, bij vlagen swingend als de bekende ....en een prima productie. Kortom, een mainstream (of noem het commercieel) kader meegeven waar in mijn ogen niks mis mee is. Dergelijke worpen zijn voor mij heerlijk behapbaar zonder direct uit te groeien tot fenomenale platen maar wel nummers bevatten die mijn buren gerust ook mogen horen. Dat Still Got the Blues destijds door Virgin als een melkkoe werd uitgemolken is voor mij trouwens ook geen argument om deze plaat niet aan te schaffen. Je vindt iets goed of niet, los van de marketing die er om heen hangt.

Niet te vergelijken met deze GARY:
Gary Moore - You (G-Force) - YouTube

Ik vind je reacties irritant worden, Neil Peart.

Het titelnummer, As the Years Go Passing By en Midnight Blues bevatten toch behoorlijk wat smart.

Maar was deze discussie niet ook al in 1967/78 met de opkomst van de British Blues (Fleetwood Mac, Mayall Clapton) en ook de opkomst van amerikaanse (witte) blues (Butterfield, Bloomfield, Canned Heat). Waar was hun smart? Als al die bands en artiesten op handen worden gedragen waarom krijgt Gary Moore dan zoveel te verduren?

Zit er een beetje tussen in voor mijn gevoel. De songs kennen inderdaad de nodige portie smart, desalniettemin ontroeren de betreffende nummers mij niet, of weet het ook niet veel melancholie op te roepen. Ofschoon het wel prima tracks zijn. Lastig te benoemen maar deze titels blijven wat op afstand bij mij hoewel iedereen dat anders kan ervaren.

Dat lijkt me inderdaad een persoonlijk iets, want ongetwijfeld is het succes van het titelnummer juist te danken aan hoe het mensen raakt door de rake noten op de gitaar en doordat ze veel van zichzelf herkennen in de tekst.

Een halve ster in dit geval, of je nu van de Blues houdt of niet(of dat je het fake blues vindt), is aanmatigend en gênant op zijn minst. De naam en reputatie van de artiest zelfs in het midden gelaten. De kwaliteit is overduidelijk aanwezig, in de covers of originele nummers.
Smaak is iets compleet persoonlijks en totaal anders. Bah...

jouw nick name zegt al genoeg. Dit is dan geen kost voor jou ( wel G Force)

Die nickname heb ik 20 jaar online, verklapt enkel waar ik het grootste deel van de tijd naar luister, weerhoudt me niet om naar andere muziek te luisteren en de kwaliteit daarvan te herkennen en te waarderen. Zo ook deze elpee. En inderdaad ook G-Force.
Maar ik luister net zo goed R&B, commerciële Pop, Klassiek en wat niet.

Weet jij wie Albert King en Albert Collins zijn?

Of wie Neil Peart is?

Weet jiij wie The Cash Box Kings zijn?

Nee, maar ik durf het niet aan de buren te vragen.

Wat ik wel weet, is dat The Cash Box Kings niet meespelen op dit album.

Pfffffff wat een negativiteit om een album van dik dertig jaar oud.
Destijds was dit de comeback voor Gary Moore die al eerder bij Thin Lizzy met Parisienne Walkaways had laten horen dat hij wel iets had met melancholische blues.

Ook ik ben van de Hard Rock en Heavy Metal.... maar om Gary af te schrijven hierop is wel erg kort door de bocht.

Dit is gewoon een mooi album..... van een artiest die er helaas niet meer is. Maar een eigen geluid had.

Ik had niet verwacht dat dit album zoveel negatieve reacties op zou leveren.

Ik houd van blues en hard rock en voor mij valt dit album er wat tussen in.
Is daar wat mis mee? Voor mij totaal niet.
Ondanks de covers voel ik de emotie van Gary door de muziek heen. Voor mij een dikke 4.

In 1990 vond ik het jammer dat Gary Moore overstapte op de blues, maar bij zijn vorige album After the War had ik wel enige sleet op diens hardrock gehoord. Bovendien scoorde hij met Still Got the Blues en andere nummers internationaal grote singlehits en speelde hij nog altijd smeuïge gitaarsolo's. Het verrassend grote succes was hem wat mij betreft dik gegund.

Volgende pluspunt is dat Moore zijn stem niet zo hoeft te forceren, zijn keeltje klinkt hier natuurlijker dan in het heavy werk. Wat ik extra leuk vind, is dat drummer Brian Downey, ex-Thin Lizzy, op drie nummers is te horen, zoals op het gejaagde Texas Strut. How how how how! Bovendien zijn oudgedienden uit zijn fusion- en hardrockjaren toetsenist Don Airey en bassist Bob Daisley weer aanwezig, naast de nodige namen die ik niet kende.
Extra publiciteit en credibiliteit was er door de bijdragen van bluesgitaargrootmeesters Albert King op Oh Pretty Woman en Albert Collins op Too Tired van Johnny 'Guitar' Watson.

Op de cd-versie als bonus onder meer That Kind of Woman, dat qua riff deed herinneren aan de Stones maar geschreven werd door George Harrison, ooit bij dat andere bandje.
Binnen deze elektrische blues zocht en vond Moore maximale variatie in tempo's, toonsoorten en arrangementen, zoals de blazers die hier en daar opduiken. Het maakt Still Got the Blues tot een heel afwisselend plaatje, waarin zijn vijf eigen composities niet onderdoen voor de vier covers. De hoes met zijn verhaal op voor- en achterzijde mocht er ook zijn, fraaie zoekplaatjes.

Harry Shapiro vertelt in zijn biografie (2022) over Gary Moore dat de Noord-Ier al in 1984 tijdens de opnamen van Run for Cover met technicus Tony Platt dagdroomde over een bluesalbum, wat platenmaatschappij 10 niet zag zitten. In 1989 tijdens de tournee voor After the War is het Daisley die erover begint: hij heeft daar zelf ook wel zin in! Deze keer gaat 10 akkoord, mits het bij een eenmalig zijproject blijft.
Moore neemt geen halve maatregelen en waar de bassist zinspeelde op een bluesalbum met de tourband van After the War, haalt Moore tot Daisleys teleurstelling zijn oude maatje bassist Andy Pyle binnen. Deze speelde met Moore in de fase rond 1975, tussen de Gary Moore Band en Colosseum II in. Ook speelde hij bij Moore op album Live at the Marquee, opgenomen in 1980. Pyle neemt toetsenist Mick Weaver en toetsenist Graham Walker mee. Co-producer wordt technicus Ian Taylor, die hij bij de opnamen van After the War leerde kennen.

Een demo met zes nummers leidt tot heel enthousiaste reacties bij Virgin/10. Wat helpt is dat blues inmiddels weer modieus is, dankzij Stevie Ray Vaughan en Jeff Healey.
Shapiro schrijft het nodige over de uiteindelijke studio-opnamen. Als die zijn afgerond, komt het plan om Albert King te vragen. Deze komt vanwege het geld en is aanvankelijk nauwelijks geïnteresseerd in de hem onbekende "kid". Wel geeft hij Moore op zijn kop als deze Pretty Woman laat horen: "Stop the tape! It's SURE is the rising sun, not SHE is the rising sun." Gaandeweg raakt King onder de indruk van Moore: "I had some ideas - and I forgot them watching that kid play!" De hulpsheriff uit Memphis heeft ook een tip: "Nobody's gonna shoot you if you don't play for two seconds."
Zo stuurs als King was, zo makkelijk in de omgang bleek de andere Albert, Collins. Van hem leert Moore hoe je je kunt ontspannen kort voor een concert.
George Harrison en Moore kennen elkaar uit Henley-on-Thames waar ze wonen. De twee hebben een klik en Moore leert zelfs hoe het openingsakkoord van A Hard Day's Night wél moet worden gespeeld.

Als Gary Moore & The Midnight Blues Band wordt een promotietour gemaakt met Pyle, Walker, Airey en de blazerssectie. Op het Haagse Parkpop zien ze aan de reacties hoe goed de muziek aanslaat en bovendien vertellen de eerste verkoopcijfers van elders hetzelfde. Veel meer details in de bio, onder andere over Moores beginnende problemen met gehoorverlies, de depressie die hierop volgde en Kings bijzondere visie op het stemmen van instrumenten.
Ik geef 3,5 ster, waar een pure liefhebber van elektrische blues er zo een ster meer aan kan geven. Met het gemopper op MuMe over Moores blueskwaliteiten kan ik niets; en waarom zou ik Albert King en Albert Collins in deze tegenspreken?

Ferry Aid was een gelegenheidsformatie die geld inzamelde voor de slachtoffers en nabestaanden van de veerboot ramp met de Harald of Free Enkele reis. En ja het contrast tussen de ongeïnspireerde gitaarsolo van Mark Knophler en de gitaarsolo van Gary Moore is enorm groot.
Ferry Aid is net als Hear 'n Aid een vergeten gelegenheidsformatie, word nooit meer gedraaid op de radio.

WOW!!!!!! ruig en vet gitaarwerk van de jongere broer van Gary Moore. Via Cliff Moore kwam ik ineens bij de Gary Moore tribute band en wie is daar de gitarist ??? Jack Moore de zoon van Gary Moore 36 jaar inmiddels. Still got the blues werd gespeeld de zang - niet Jack die dit zingt- is niet echt om over naar huis te schrijven, het gitaarwerk van Jack compenseert het ruimschoots. Cliff en Jack Moore hou ik in de gaten en ga daar zeker albums van aanschaffen mits ze verkrijgbaar zijn uiteraard. Von Helsing bedankt voor die you-tube bijlage van Cliff Moore, nogmaals krankzinnig goed!!!!

Als een band of artiest een commercieel album maakt is de achterliggende gedachte om meer fans aan te trekken. Een commercieel album gaat altijd ten koste van de muziek die de band of artiest daar voor maakte. Aan de andere kant zijn er ook fans die afhaken en misschien nooit meer terug komen. Voorbeelden genoeg als het gaat om commerciële albums : Kiss met het disco really made it album Dynasty, Judas Priest met Brittisch Steel, Metallica met de Black album. Het contrast met de albums daarvoor :Respectievelijk Love gun, Killing Machine en And Justice for all is enorm groot. Van dat tijdperk is nagenoeg niets meer over. Ook is een commercieel album het begin van een nieuw tijdperk en dan is het nog maar de vraag of de afgehaakte fans ooit nog terug komen. Kiss, Judas Priest en Metallica hebben de schade weten te beperken maar dat is ook de klasse van deze bands. Zelf baal ik wel dat de albums G Force, Skid Row en Colloseum II zeer moeilijk te verkrijgen zijn want ik ben echt razend nieuwsgierig naar dat vroegere werk van deze sympathieke helaas legendarische Noord Ier.

Volledig eens met Bikkel2, Edwynn en Neal Peart, dit album komt geen moment in de buurt van de echte blues. Pak een willekeurig album van Fleetwood Mac (tijdperk Peter Green) Johnny Winter, Stevie Ray Vaughan, AC/DC (tijdperk Bon Scott) Eric Clapton en sommige albums van Jan Akkerman. En what you hear is what you get dat is genieten met een grote G. Van dit album kan je alleen maar genieten van het titelnummer dat steekt er met kop en schouders bovenuit. Het intro heeft overeenkomsten met het gevoelige en prachtige The Loner van het veel betere Wild Frontier album uit 1987. De overige 11 nummers kunnen mij wel gestolen worden. Muzikaal gezien zit het goed in elkaar daar niet van maar het is niet mijn pakkie aan. Gary Moore maakt ook nog eens de fout om op sommige nummers blazers erbij te betrekken. Het geeft mij het gevoel dat Gary op 2 gedachtes hinkte welke muzikale richting hij wou inslaan destijds. Enerzijds Rock muziek maken met blazers waar Chicago in uit blonk of anderzijds Blues. En besloot toen van weet je wat : ik doe het allebei, met dit als trieste resultaat. De blazers halen de pit en de vaart uit het album. Bovendien komt in de Blues helemaal geen blazers in voor, Blues is puur gitaar. Voor de echte fan is er weinig aan aan dit album. Dit album is uitermate geschikt voor bruiloften, feesten en partijen, een 0.5.

Geen blazers in de blues? Blues is puur gitaar?

Ik vind het wel een goed album, maar, offtopic, vind je dit goed? Dom Martin:

https://www.youtube.com/watch?v=HHM96pZE0nk&ab_channel=DomMartinOfficial

Uit Ierland komt hij en een jaar geleden een goed optreden gezien van hem in Den Haag.

Ik heb op You-tube 2 nummers beluistert van On the blue side van Dave Meniketti en toen was ik al overtuigd, ben het helemaal met je eens dit snijdt veel meer door de ziel. ik denk vrijwel zeker dat On the blue side geen spaan heel laat van het Still got the blues album. De zang doet mij sterk denken aan Glenn Hughes en daarover gesproken die kwam destijds 2 jaar later met L.A. Blues
authority volume II waar hij net als Gary Moore met verschillende muzikanten speelt. Ook dat album is vele malen beter dan Still got the blues dat snijdt ook je ziel in tweeën.

Ik heb het gezien en ik heb 6 minuut 57 zitten te genieten krankzinnig goed heb nog nooit van hem gehoord. En dit mis ik nou op het Still got the blues album van Gary Moore met uitzondering van het titelnummer wat echt krankzinnig goed is. Had hij de blazers achterwege gelaten en meer afwisselend ruig en clean gitaarwerk toegevoegd dan was het een veel beter album geworden. Dom Martin !!! zodra hij in mijn stad of omgeving optreedt ga ik er zeker heen mits het kaartje betaalbaar is.

6 en 7 juli respectievelijk in Maasdijk en Weert.

Maasdijk en Weert ligt een behoorlijk eind bij mij uit de buurt. Maar aangezien het plaatsen zijn die niet voor de hand liggen als je het vergelijkt met Amsterdam, Rotterdam, Utrecht. Ga ik er vanuit dat Dom Martin in kleinere zaaltjes optreedt en dat het kan betekenen dat de kans groter is dat hij centraler in Nederland gaat optreden of meer in mijn omgeving. Bijvoorbeeld Oosterpoort Groningen is voor mij een half uurtje rijden. Ik hou het in de gaten. Anyway, je hebt mij 2 you-tube fimpjes gestuurd in je reactie. Ik heb er ook 2 die echt genieten is met de grote G : Gitaarjongens in Carre, EH nee!!!!! die drummer is niet Edwin Evers, het filmpje duurt 18:10. Mocht het je vervelen er is ook een korte versie en die is getiteld : Dutch Awesome Guitar boys : Eelco Gelling w/ Jan Akkerman die duurt 7:24. En dat verbluffende gitaarspel van Jan Akkerman en Eelco Gelling mis ik op het Stil got the blues album. Nogmaals muzikaal is er niks mis mee met dit album, ook swingt het de pan uit maar het contrast met deze 2 Nederlandse levende legendes is enorm groot.

En dat was nu juist wat Gary even niet meer wilde en waarom hij dit album heeft gemaakt. Het kan er bij mij niet in dat verstokte old school Gary Moore aanhangers dat maar niet snappen. Hij wilde gewoon even wat anders, prima toch?