Gary Moore - Still Got the Blues (1990)

Ik kan iedereen oproepen: oordeel zelf.

Ik kan iedereen oproepen: ga naar een plaat die je niet goed vind en zeg dan dat niemand het goed mag vinden.

Ik wil mijn mening een beetje bijstellen. eigenlijk valt het wel mee. Alleen de zang van gary moore
is minder. ik moet mijn muziek niet te hard zetten dat zal het zijn.

@Scenery: Ik heb geen enkel probleem met je mening: als je het niets vindt, vind je het niets. Gelukkig heeft iedereen een eigen smaak en mening. Maar ik vind het gruwelijke onzin als je iedereen oproept om er niet naar te luisteren. Dat vind ik echt nergens op slaan.

halfje erbij 3,5 vanwege midnight blues dat is een erg mooi nummer

Blues of niet, ik vind ”Still Got the Blues” een heerlijk album met fantastisch gitaarwerk van wijlen Gary Moore. Mijn inziens vermengt Moore rock met blues op dusdanige wijze dat het een lekker en vol geluid oplevert. Uiteraard niet erg origineel, maar daar maal ik niet om. Op ”Still Got the Blues” brengt Moore een ode aan een van de oudste muziekgenres. In ”Texas Strut” rept hij respectvol over Stevie Ray Vaughan en op het gehele album klinkt zijn waardering voor Albert King. Niet alleen ”King of the Blues” is een ode aan een van de drie Kings, maar ook de heerlijke covers ”Oh Pretty Woman” en ”As the Years Go Passing By” zijn mooie en smaakvolle eerbetuigingen aan grootheid Albert. Het bekendste liedjes van dit album is uiteraard het titelnummer. ”Still Got the Blues” bezorgt Moore een gigantische hit en blaast het bluesgenre in de jaren negentig weer leven in. Hoewel ik het een mooi liedje vind, vind ik het niet het beste liedje van het album. Wat slowblues betreft vind ik het eerder genoemde ”As the Years Go Passing By” en ”Midnight Blues” veel mooier. Met ”Still Got the Blues” slaat Moore een nieuwe weg in, hoewel zijn gitaarspel altijd wel nuances van de blues bevatte. Ik vind het een geslaagde move, al zullen sommigen het een goedkoop aftreksel vinden van de echte blues. Ik vind dat allemaal maar arbitrair. Een dergelijke zwart-wit vergelijking zal ik niet maken. Ik beoordeel ”Still Got the Blues” op zijn eigen merites en dan moet ik gewoon vaststellen dat ik dit een bijzonder smaakvol album vind, met nadruk op het heerlijke snarenspel van de veel te vroeg gestorven Gary Moore.

eigenlijk toch wel een lekkere plaat, met name de nummers oh pretty woman met albert king
en walking bymyself zijn erg goed, maar ook all your love en the sky is crying 1 van de bonus tracks.

Ik heb hiervoor deze plaat nogal eens slecht beoordeeld maar ik wil dat toch wel bijstellen na beluistering vind ik het toch wel goed. ik verhoog hem naar 4 sterren.

Van een oproep om dit album niet te gaan beluisteren tot een waardering van 4 sterren!
Prachtig, scenery!
Jij durft nog eens op je eigen mening terug te komen!

En dat in 3 weken... Mooi man.

Als ik 't wat zuurder benader zeg ik; zo veranderlijk als 'n blad aan de boom, dus voortaan eerst luisteren, dan roeptoeteren. Maar nogmaals, dat is een beetje zure reactie.

Gary Moore van z'n zwakste kant....meeliften op de blues die je aan echte blueskankkers moet overlaten en niet aan de pure hardrocker dat hem veel en veel beter afgaat

We weten nu wel wat je van dit album vind.

Ik vind het persoonlijk een super album, al klopt de titel niet helemaal, want je verwacht iets anders dan je krijgt. Het album klinkt vooral veel steviger dan ik verwachte voor ik hem hoorde, minder blues, meer rock.

Ik snap werkelijk niet neil peart dat je dit een slecht album vind, je gaat zelfs zo ver om het bagger te noemen.

Ik denk er persoonlijk zo over:

1. Pakkende songs.
2. Virtuoos en prachtig gitaarwerk.
3. Een fenomenale productie.

Wat wil een muziekliefhebber nog meer die van blues rock houd.

Ik vind het heerlijk als rockers een bluesplaat maken: Pat Travers, Meniketti, Rik Emmett etc. In het geval van die laatste gooide hij er nog een folk en een fusionplaat tegenaan.

Het laat enkel de veelzijdigheid van de artiesten zien.

Gary Moore is van in den beginne beïnvloed geweest door Peter Green, Albert King, Jimi Hendrix en John Mayall's Bluesbreakers. Hem in het hokje van pure hardrocker steken getuigt van een hokjesgeest die allesbehalve geestig is.

Van jij vinden Kronos, maar de Blues Gary kan niet tippen aan de Gary van Corridors of Power en de Gary van G-Force, Victims of the Future. Ieder z'n meug dan maar, toch?

Inderdaad, ieder zijn meug. Onderstaande is dus onzin.

Ik moet toch nog iets moois zeggen over dit album. Vind het titelnummer zeer aangrijpend alleen jammer dat ze op de radio het nummer altijd inkorten. Oh pretty woman is ook fantastisch, evenals
the sky is crying en all your love en dan de mooie rustige afwisseling met nummers als as the years go passing by en midnight blues. Wat mij opvalt aan deze plaat is het cleane geluid van de les paul gitaar die hij bespeelt. al met al toch een goed album die 4 sterren waard is.

In vergelijking tot wat ? Een echt cleane Les Paul klinkt toch wel iets anders, zeg maar rustig dat die nergens naar klinkt ( vandaar de ladingen reverb die Ome Les himself altijd gebruikte )

Sorry maar dit is niet mijn soort muziek. dus voor iedereen dit is niet aan mij besteed.
Vind het niet te hachelen.

Ik zal de bezem er zo doorheen halen. Het zou fijn zijn als het nu weer over het album kan gaan.

scenery, het is ons inmiddels wel duidelijk hoe je over het album denkt. Je hoeft het niet 10x te herhalen.

Edit: en de andere albumpagina's van Gary Moore ook maar wat opgeschoond.

Dit is gewoon een perfect album met een uitmuntende productie. Mooie cd voor in de auto vooral.

Niet zijn beste album voor mij, maar zeker de moeite waard om nog regelmatig te beluisteren.

Nou mijn 'two cents'. Persoonlijk vind ik het een mooi geproduceerd album. Dat Gary in 1990 koos om de blues als kapstok te gebruiken vind ik prima. Hij had zijn stijl zelfs met Ierse folk gemengd. Hij veroorzaakte een opleving en een hernieuwde interesse in blues muziek. Mensen die niet direct geïnteresseerd waren in Moore maar wel profiteerden van de blues boom van de negentiger jaren mogen hem daarvoor dankbaar zijn. Wat er nu na 24 jaren overblijft is een degelijk album.

23-11-14: Getroll en reacties daarop verwijderd.
2-12-14: Daar is geen verdere reactie op gewenst.

Laten we het inderdaad maar weer gewoon over dit album hebben. Heb ik al gezegd dat Midnight Blues mijn favoriet van dit album is? Echt een prachtige bluesballad.

Sowieso kan ik dit soort blues behoorlijk pruimen. Het is weinig gecompliceerd, en het is zeker gelikt, etc. Maar ik voel er wel een soort van oprechtheid in. Mij raakt het wel. Zowel de uptempo nummers als de slowblues.

Pure blues of niet, lekker belangrijk. Ik ben geen bluessnob.

Dit is natuurlijk geen pure blues, ik vind persoonlijk dat er maar een tweetal nummers opstaan die je als bluesrock zou mogen betitellen. De rest is gewoon rock muziek. Vind het overigens een heerlijk album, vooral de productie is echt geweldig.

Alle nummers op dit album zijn opgebouwd uit bluesschema's en bluestoonladders. Ongeacht jouw persoonlijke mening is het dus allemaal gewoon blues.

Wat maakt het nou uit wat voor een stijl dit album is, het is gewoon een lekker album

Wat ik enigszins frapant vind is dat na de vele positieve berichten hier en de vele stemmers slechts een handjevol de man is blijven volgen. Dat komt deels natuurlijk door dat de remake van Parisienne walkways een enorme hit was (de titeltrack) maar is dit album zoveel interressanter dan een van de vele opvolgers?

Voor mij psoonluk heeft dat puur met exposure te maken. Deze plaat kreeg ik door m'n strot geramd in de diverse kroegen waar ik met m'n blues-rock band speelde destijds. De opvolger(s) hoorde ik daar niet. Hetzelfde proces speelde zich af met bijv. Walter Trout, Jeff Healey en Robert Cray...........

De titeltrack is geen remake van Parisienne Walkway, het is regelrechte plagiaat.

Nordrach (Original 1974) - YouTube

Oordeel zelf inderdaad, vanaf 6:16.
Het schijnt dat GM er flink voor heeft moeten betalen ook.

Oud nieuws hè Meneer Nieuweboer.