Swans - The Beggar (2023)

Michael Gira zet de lijn voort met een ingetogenere incarnatie van Swans. Geen overweldigende vuisten van geluid die op je inbeuken, blijkbaar was na The Glowing Man de drang naar die explosies afgenomen. Hij is dan ook al een man op leeftijd.
Het album kabbelt een beetje voort en het gaat allemaal een beetje langs me heen. Ik heb nog geen klik met het nieuwe werk iig. Alleen het titelnummer valt op in z'n onheilspellende instrumentatie. Het deed me meermaals denken aan het strijkkwartet Black Angels van George Crumb en het zal me ook niet verbazen als Gira daar z'n inspiratie uit het gehaald.
Als ik dit album moet gaan vergelijken met eerder werk zou ik het een lichte teleurstelling zijn. Maar dat is deels gebaseerd op de verwachtingen die ik van Swans heb. Als je naar hun euvre kijkt zijn er duidelijk verschillende tijdperken te zien met allen een eigen geluid en die heb ik allemaal leren waarderen. Zo stap ik ook The Beggar in en laat m een tijdje op me inwerken voordat ik er een oordeel aan geef. Ik voel me alleen niet geroepen om ze in November live te gaan zien met dit nieuwe werk

Wat een te gek beest van een nummer is The Beggar Lover, 1 van de beste Gira composities. Had zo een album op zich kunnen zijn.
Vanaf de 18e minuut krijgen we minutenlang een heerlijk postpunk rif in onze oren gegooid, waarna de klassieke Swans opbouw zich daartussen een weg baand.

Wordt dit de zwanenzang, ik weet het niet, zou jammer zijn. Misschien krijgen we wel Swans Part 4, over een tijdje.

Dit is ook van de meest toegankelijke Swans platen, dus wellicht nog enkele nieuwe fans in het verschiet.

Voor nu een heel fijn "voorlopig" afscheid.

Alhoewel de nieuwe SWANS makkelijk wegluistert, maken ze het hun fans toch weer moeilijk. Want hoe moet je deze laatste worp (...) plaatsen in verhouding met die vier dubbelaars die vooraf gingen? Dat ie terug grijpt op de jaren negentig is zeker een gegeven en het fragmentarische karakter doet mij sterk denken aan het vorige afscheidsalbum Soundtracks For The Blind.

Ik denk niet dat dit de sterkste SWANS sinds de wederopstanding is, maar ik vind er wel het sterkste nummer op terug dat ze deze eeuw uitbrachten. Dan doel ik op het titelnummer, de korte versie uiteraard. De ene helft zinderend van spanning, de andere helft allesverzengend. Wat een uppercut is me dat zeg.

Kan niet echt mee in de positieve geluiden hier, voor mij een teleurstellende plaat. Nu weet ik dat de beste man 70 jaar wordt volgend jaar, maar het is toch wat mak en veelal een herhaling van zetten. De urgentie miste ik op Leaving Meaning. eigenlijk ook al. Lichtjaren verwijderd van The Seer en To Be Kind (en vooruit, The Glowing Man), laat staan het oudere werk.

Ondanks de lichtere toon en geluid blijft Swans een verzengende en dwingende luisterervaring. Ik vind het wel weer mooi. Zelfs zo'n monstertrack als 'The Beggar Lover (Three)' kan ik makkelijk verteren, ondanks de droge-achtige passages waar ik lang niet altijd voor te porren ben. Hoogtepunt zit aan het begin: 'Paradise Is Mine'.

Ik vind deze eigenlijk beter dan de vorige platen. Het is allemaal wat rustiger. Maar daardoor voelt het voor mij net "zwaarder" aan - of komt het althans toch meer binnen. Het is trager en slomer maar het dreigt meer, als een of ander gevaarlijk moeras-reptiel. Ik heb tevens het gevoel dat ze er hier veel beter in slagen hun pretentieuze en gekunstelde neigingen in toom te houden (zo'n uithaal als "Toussaint!! L'Ouvertuuuwrah!!" op To Be Kind - wat moet een mens daar eigenlijk mee?).
Is het toegankelijker qua sound? Misschien wel. Maar de eerlijkheid gebiedt me om te bekennen dat ik een nummer als The Seer toch geregeld lastig uitzitten vond. Op deze staat er ook eentje van meer dan een half uur, maar die verteer ik dan toch een stuk beter (hoewel ik me ook hier toch weer de vraag stel wat de toegevoegde waarde van die lange speelduur eigenlijk precies is).
Dus, ik beschouw deze als een soort "uitpuring" van de essentie, waar de vorige platen te veel zichzelf verloren in muzikale zelfgenoegzaamheid. Hier is dat dus minder, naar mijn gevoel. Maar 't blijft (late) Swans natuurlijk .
Verder staan hier echt wel een aantal krakers op (zoals op elk Swans-album): "Paradise is Mine", "Los Angeles" en "The Beggar" zijn stuk voor stuk retestrak.

Wat blijft unforming toch een juweel van een nummer zeg, poe.

De 2-e helft van Ebbing doet me erg aan Popol Vuh denken...

The Beggar Lover (Three) vind ik een heel mooi stuk. Muzikaal heel spannend en uitdagend, maar ook omdat Gira voor een heel groot deel zijn mond houdt. Zijn gedeclameer vind ik dan ook het grootste minpunt van de rest van de plaat. To live, to die, to dit, to dat, to zus, to zo, is there really a mind? enz. enz., ik ken het nu allemaal wel, ook van de vorige hele lange platen.

Nu pas er toe geraakt om dit kolossale werkstuk volledig tot mij te nemen. Heel wat nummers waren mij al bekend, buiten de laatste twee (CD 2 dus).

The Beggar Lover (Three). Gezellige boel, zeg. Voor mij zijn Paradise Is Mine, het titelnummer en No More of This de drie mooiste nummers van de plaat. Gewoon weer een topalbum van de zwaantjes hoor!

Heel fijn album idd. Ik vind zelf unforming een van de mooiste nummers ooit gemaakt! Prachtig man

The Beggar van Swans uit 2023 is een album dat je meeneemt op een sonische reis die zowel uitdagend als hypnotiserend is. Als ik luister naar dit meesterwerk, voel ik een diepe resonantie met de donkere en intense muzikale landschappen die Swans creëert. Het album is een testament aan de onophoudelijke creatieve energie van de band, geleid door de visionaire Michael Gira. De teksten op het album zijn even krachtig als de muziek zelf. Ze zijn poëtisch en vaak cryptisch, wat bijdraagt aan de mystieke sfeer van het album. Michael Gira's stem, rauw en expressief, brengt de emoties in de teksten tot leven op een manier die diep resoneert. De titels en teksten suggereren het afscheid van Michael Gira.

Vanaf het eerste nummer word ik ondergedompeld in een sfeer van introspectie en mysterie. De muziek is rijk aan textuur en complexiteit, met lagen van geluid die zich ontvouwen als een ingewikkeld tapijt. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, maar ze vormen samen een coherent geheel dat zowel overweldigend als boeiend is.

Het album opent met The Parasite, een track die start met een minimalistische aanpak. Hoewel het eerste deel wat kaal aandoet, ontvouwt het tweede gedeelte zich in een sublieme climax. De spanning en verwachting die worden opgebouwd, worden meesterlijk opgelost, waardoor de luisteraar nieuwsgierig blijft naar wat volgt.

Paradise Is Mine verhoogt het volume en introduceert een licht dreigende toon, wat enigszins ironisch is gezien de titel. De gelaagde instrumentatie en de intenser wordende dynamiek geven het nummer een krachtige aanwezigheid, en het creëert een atmosferische spanning die zowel intrigeert als verontrust.

Los Angeles: City of Death heeft meer tempo en rijkere instrumentatie. Het brengt een rauwe energie naar voren, met een gruizige gitaar en een dwingend ritme. De lyrics schilderen een somber beeld van de stad, vol verval en verloren dromen. Het is een krachtige aanklacht tegen de illusies van de moderne beschaving ". De combinatie van de ritmische drijfkracht en melodieuze lijnen maakt het tot een hoogtepunt van het album.

Met Michael Is Done keert Swans terug naar een geluid dat doet denken aan hun eerdere werk. Dit nummer belichaamt een zekere rauwheid en intensiteit, waardoor het voelt als het einde van een tijdperk. De krachtige vocalen en robuuste instrumentatie maken dit tot een memorabel stuk.

Door Unforming keren we terug naar de meer experimentele kant van Swans. Het nummer speelt met onconventionele structuren en geluiden, waardoor een desoriënterende maar fascinerende luisterervaring ontstaat. Het is alsof je in een droomwereld bent beland waar de regels van de werkelijkheid niet langer van toepassing zijn.

The Beggar vormt het emotionele hart van het album. De intense instrumentatie en de hartverscheurende vocalen van Gira maken het tot een van de meest aangrijpende nummers. Het nummer is mooi en dreigend tegelijk, waarbij het spreekt over verlies, verlangen en de eeuwige zoektocht naar betekenis in een chaotische wereld.

No More of This presenteert een geweldige melodie, die mogelijk fungeert als een afscheidsnummer voor Michael Gira. De emotionele diepgang en de prachtige compositie maken dit tot een fantastische apotheose van de carrière van Michael Gira..

Ebbing keert terug naar een zwaardere, meer drijvende sound. De pulserende ritmes en de dreigende melodieën zorgen voor een gevoel van onrust, een constante spanning die door het hele nummer loopt. Het nummer biedt zang begeleid door een koor dat voor kippenvel zorgt. De buitenaards mooie apotheose van deze track tilt het album naar een hoger niveau, en laat een onuitwisbare indruk achter.

Why Can't I Have What I Want Any Time That I Want? is een wrang zelfonderzoek. De teksten zijn scherp en introspectief, terwijl de muziek oscilleert tussen fragiele melodieën en explosieve uitbarstingen.

The Beggar Lover (Three) is een fascinerende trip van drie kwartier door het muzikale brein van Michael Gira. De soms complexe structuur en de experimentele benadering maken dit tot een van de meest intrigerende nummers op het album.

Het album sluit af met The Memorious, een nummer dat gekenmerkt wordt door een heerlijke drive en energie. De krachtige afsluiting laat de luisteraar achter met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.

"The Beggar" is niet zomaar een album; het is een artistieke uitdrukking die de luisteraar uitdaagt en inspireert. Het is een werk dat diep graaft in de menselijke ervaring en een breed scala aan emoties oproept. Voor degenen die openstaan voor zijn complexe structuren en intense sfeer, biedt dit album een verrijkende en onvergetelijke luisterervaring. Het is een meesterwerk en wellicht wel het slot van het muzikale avontuur van Michael Gira.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl