Oceansize - Frames (2007)

Laat ons niet langer in spanning

Nou, voor die 2 euro heb ik toch wel even staan twijfelen hoor.. NOT!

Na tijdje zooeken op internet kwam ik erachter dat het geluid alleen in stereo is, in principe niks mis mee(kijkend naar de schitterende stereotrack op de COL DVD). Aantal nummers zijn trouwens te bekijken op youtube.

Heb zo'n gevoel dat deze ook al een tijdje uit is, want ik heb de unfamiliar video al eens een tijdje terug gezien op het net.

Als je deze plaat mooi vindt, moet je ook eens luisteren naar Avoid The Light van Long Distance Calling, een instrumentale band. Ze zouden zo 'An Old Friend' geschreven kunnen hebben. Op één nummer doet de zanger van Katatonia mee, erg mooi.

Berichten verplaatst naar Oceansize

Wederom een prachtige plaat van de heren. Ik vind het heerlijk van die lange nummers en muziek die niet gelijk haar schoonheid helemaal prijs geeft. Geef het tijd, dat heb ik ook met dit.

ik voel me echt dom
het duurde wel heeel lang voordat ik de album cover snapte

prachtig album, vereist wel een hoop geduld van de luisteraar

Een droom-cd! Dat zeg ik als het album Frames van Oceansize afgelopen is, want dit album heeft eigenlijk alles wat ik in muziek wil hebben. Gooi Tool, Porcupine Tree, Sigur Ros, Radiohead en Meshuggah in een blender en je krijgt dit album. Geweldig!

Commemorative 9/11 T-Shirt begint gelijk met zo´n spannend gitaarlijntje wat wel iets heeft van Porcupine Tree, maar dan komen de drums erin en die hebben die mathematische precisie van iemand als Danny Carey van Tool, veel veranderingen van maatsoorten. Ook de zang is erg goed. Wat ik zo heerlijk vind aan dit nummer is dat er genoeg tijd wordt genomen om het nummer op te bouwen. Iemand zei op het internet dat het begin wel een beetje op Tubular Bells lijkt en daar kan ik me wel in vinden, het heeft dezelfde soort herhaling die bijna door het hele nummer gaat.

En dan lijkt het net of het nummer verder gaat, maar dat is Unfamiliar al. Het loopt gewoon gelijk over. Ik dacht eerst dat dat de climax van het eerste nummer zou zijn, maar dat is dus het begin van het tweede nummer. Op dit nummer horen we het basgeluid veel beter, staat goed in de mix. Dit nummer is meer Post-Rock, er zitten paar heerlijke uitbarstingen in dit nummer.

Trial of Fire, dit nummer heeft veel invloeden van Radiohead (de instrumentatie) en Porcupine Tree (de zang). De drummer is echt heel divers op dit album, hij kan mathematisch spelen, hij kan heel hard spelen, maar ook fluisteren met zijn drums en dat doet hij op dit nummer heel goed. En komt er die climax, wauw! De nummers zitten echt heel goed in elkaar. Die gitaarlijn is niet moeilijk, maar wel erg mooi en eigenlijk kun je dat ook over de rest van het album zeggen.

Savant is dan weer heel anders. Vrij vrolijk klinkt het allemaal. Een beetje zoals Sigur Ros het zou doen, maar dan zonder de stem van Jonsi die mij jeuk geeft. De nummers vliegen echt voorbij, ze voelen helemaal niet lang aan. En daar is het onderwatereffect wat we ook genoeg horen bij Steven Wilson van Porcupine Tree. En de gitaarpartijen hebben echt de sfeer van een GYBE!, eigenlijk net als bij het begin van Storm. En die climax heeft ook wel iets van GYBE!, er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden En dan komen er ook nog violen, ik krijg er kippenvel van!

Only Twin is gewoon een mooi rustig nummer, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

En dan komt An Old Friend of the Christies. En dat begint slepend, bijna sludgy en doomy, onheilspellend.... En het blijft zo, geweldig! Dit is meer Post-Metal. Ik ben erg blij dat er geen zang onder is gezet, het is perfect zo. En zo zijn er 10 minuten voorbij.

Dan komt Sleeping Dogs and Dead Lions en dat is echt de grote verrassing van het album. Van het slepende vorige nummer komt er iets wat Meshuggah zou kunnen doen. Zo divers is dit album! Maar dan wel Meshuggah met cleane zang en dat bevalt me wel! Dat geschreeuw gaat op een gegeven moment ook vervelen. Maar dit nummer heeft ook enorm veel variatie, het blijft niet als Meshuggah. En er wordt geschreeuwd, de eerste keer op dit album en ook gelijk de laatste keer. En ineens wordt het heel raar, System of A Down-achtig zelfs!

Dan komen we bij het laatste nummer van het album, namelijk The Frame. Begint met een heel klein gitaarlijntje wat toch heel mooi is. Het brengt al een beetje sfeer in het nummer. En dan komt er nog een tweede gitaarlijn bij en de bas komt er ook bij, het nummer bouwt zich gestaag op. En dan komt er zelfs een derde gitaarpartij bij, dit is heel goed gedaan, samen vormen ze een hele mooie harmonie. En dan zijn er pas 2 minuten voorbij. En dan komt de zang erbij en dan denk ik: Dit album is muzikale perfectie, er is gewoon niks mis mee. Er zit veel gevoel in. En dan die opbouw, ik krijg echt kippenvel van dit nummer! En dan is het album afgelopen.

Dit is de mooiste CD die ik ooit heb gehoord. De nummers zitten extreem goed in elkaar, de contrasten tussen gitaar en bas/drums zijn erg groot, de gitaar blijft vrij simpel, terwijl de ritmesectie meestal vrij complex is. Dat vind ik echt geweldig aan deze CD. En de zang is ook geweldig.

En dan heb je als bonustrack ook nog Voorhees wat ook gewoon gemakkelijk als normale track op de CD had kunnen staan, maar The Frame sluit het album perfect af.

Vandaag de CD/DVD editie van Frames besteld bij Music Store, maar ze zeiden dat het lang zal duren.

Ze hebben van al hun albums (3 stuks) een live DVD gemaakt.
Lekker rauw gefilmd en waanzinnig goed.
Zeker aan te raden voor de fans.

Aan de hand van jouw recensie, Don Cappuccino, dit album nog een keer goed geluisterd en ik vind hem nu een stuk beter dan eerst. Lekker dromerige nummers, maar Unfamilair en Trail of Fire vind ik nog steeds maar oke.

Het viel mee, hij is vandaag binnengekomen. Mooie verpakking, CD was netjes ingepakt, niks mee aan de hand. Het boekje was ook erg apart, als je dat in het licht houdt zie je de bandleden. Maar de Bonus-DVD is echt geweldig! Extreem goed gefilmd en gespeeld! Deze editie is zeker de moeite waard. Op mijn editie stond het nummer Voorhees er niet op, zal wel weer op de normale CD staan.

Naar aanleiding van hun nieuw album én de begeesterende review van Don heb ik Frames nog eens wat luisterbeurten gegund. Na het uitmuntende debuut Effloresce en het nogal fletse vervolg Everyone In Position was Frames een lastige derde. Hoewel ze afstapten van de naar mijn mening mislukte radiovriendelijke rock van EiP, klikte het maar niet met deze. Drie jaartjes en ettelijke intense luisterbeurten (want dan komt Oceansize met alle muzikale franjes het best tot z'n recht) later kan ik toch vaststellen dat dit een meer dan geslaagd experiment is.

Ik zeg experiment, want Frames laat toch weer zien hoe Oceansize niet bang is om nieuwe wegen op te zoeken. Toegegeven, ze brengen nog steeds sprankelende, melodische artrock; met wisselende ritmische patronen (Mark Heron is een held), muterende riffs en lekker dynamische nummers. Maar deze keer zijn de hevige bombastische quasi post-hardcore uitspattingen (cfr. Massive Bereavement) achterwege gelaten op enkele korte opflakkeringen na, en het merendeel van het album is relatief rustig. Ze starten een muzikaal motiefje en bouwen er rustig aan voort, muterend en stilerend tot het eindelijk volgroeid is. Soms wat saai (de opener Commemorative T-Shirt is wel erg repetitief), maar het betuigt van vakmanschap hoe ze in nummers als Savant ruimte laten voor de ontwikkeling van het nummer. Daarin gelijken ze veel op Tool, met de rustige aanpak om muziek op eigen tempo tot volle bloei te laten komen. Het moet ook opgemerkt worden dat Frames erg coherent is. Geen korte single-waardige nummers, enkel lange nummer die op zichzelf staan maar ook inpassen in de gehele sfeer van het album.

Een verdere aanpassing zijn de nieuwe arrangementen. Zoals op Trail of Life, dat opgefleurd wordt met pianootje en wat strijkers, wordt hier voor meer en rijkere instrumentatie gekozen. Ook de zang is wat sentimenteler. Geen krachtige schreeuwerige uithalen van Mike Vennart meer, en dat betreur ik. Soms worden de nummers iets te melig, en dan verlang ik naar een ferme vocale mep die er helaas niet inzit. Gelukkig zijn er ook positieve progressies. De productie van de instrumenten is erg goed. De bas (gespeeld door de nieuwe bassist Steve Hodson) klinkt lekker stevig, de drums klinken krachtig, en de gitaren hebben een gebalde klank meegekregen. Gezien de rijkheid van de arrangementen is het bij de harde momenten in de muziek nogal lastig om te voorkomen dat het allemaal verzand in een lawaaierig soepje, en daar heeft Frames soms ook wel wat last van.

Er is een opmerkelijke invloed op hun muziek die van Frames echter echt een ideale smaakmaker heeft gemaakt voor hun volgend album. Dat zijn de metalinvloeden die er hier en daar ingekropen zijn. Zij het de kruipende spanning van doom (An Old Friend of the Christies - tien minuten instrumentale heroïek) of de extreem zware chugga-chugga van Meshuggah in Sleeping Dogs and Dead Lions, ik lust er wel pap van. Hopelijk gaan ze dit nog wat meer uitwerken, dan zie ik ze nog in staat om hun debuut te overtreffen.

Voor de echt hoge scores vind ik dit album wat te melig (het einde van Savant, de wat zoutloze zang). Maar Oceansize heeft genoeg intrinsieke klasse om die tekortkomingen te compenseren. Erg dikke 3,5*/Nipte 4*!

Weer eens opgezet vandaag. Kolere wat is dit een goede plaat!!

Omhoog die stem!

Bij deze!

Haha nice one
Yes, Frames eindelijk in de 3,90'ers ipv 3,80!

Verhip! Moet ik 4 jaar na de feiten alsnog mijn mening herzien: fascinerend werkstukje al bij al!

Tot op heden wist de meerderheid van de tracks me vaker te irriteren dan te intrigeren. Maar daar lijkt sinds vandaag dus verandering in gekomen te zijn.

In zo goed als elke song ontdek ik nu plots wél memorabele passages, pakkende wendingen en melodielijnen die -voor héél even dan- dat haar op je armen doet overeind komen en waarbij je dan niet anders kán dan concluderen: puik gedaan, jongens!

Je hebt het lang verborgen kunnen houden, maar eindelijk toon je dan tóch je ware gelaat. Ik denk dat ik te lang op zoek was naar 'the picture', terwijl ik 'the frame' uit het oog was verloren.

En bij deze is dan ook aangetoond dat het niet atlijd de wijn is die moeten rijpen, maar dus soms ook hij die de wijn nuttigt...


Ik ga er een halfje bijdoen, alhoewel de neiging groot is om dit af te ronden naar een eendje.

Halfje erbij. Ik begin deze langzaam beter te vinden dan Effloresce. De band neemt uitgebreid de tijd om nummers op te bouwen en varieert uitstekend wat betreft sfeer en ritme. Het blijft zonde dat Vennart af en toe iets te tam zingt, maar dat maakt de vaak pittige instrumentatie dan wel weer goed.

Oh, en wat is Mark Heron toch een weer-ga-loze drummer. Zo veelzijdig en altijd even goed.

Everyone In Position flets en radiovriendelijke rock?? Ik zou de plaat nog maar een paar keer goed beluisteren want dit slaat echt totaal nerges op, zal vast wel weer met een eigen mening te maken hebben maar dit gaat te ver lijkt me..

New Pin is het enige nummer dat je als radiovriendelijk zou kunnen bestempelen. Sterker nog, dit was een bewuste poging om een hit te scoren.

Dan zou ik nog eerder Amputee willen bestempelen als radiovriendelijk, die komt er dan wel het dichtst bij in de buurt. En New Pin ook nog wel ja, maar de rest van de plaat totaal niet, de muziek is op veel momenten behoorlijk intens en diepgaand ( om over de lengte van de nummers nog maar te zwijgen ). Daarom vind ik radiovriendelijke rock totaal niet passen bij EiP, onbegrijpelijke uitspraak

Alleen staat Amputee op het debuut

i know

Na women who love men who love drugs te hebben gehoord maar eens een verzameling gedownload van deze band. Wat een topband is dit zeg
Trail of fire; music for a nurse; old friend at the christy's.....mmmmmmmm !

Ik heb dit album als sinds 2007 in m'n kast staan en heb er nooit zo goed mee uit de voeten gekund. Te weinig prog en teveel rock wellicht. Ben dol op gitaar maar de Wall of sound die Oceansize laat horen is wel erg gelaagd. Ga nog eens 'n poging wagen. Ben zo ooit voor Godspeed You Black Emperor gevallen. Stond ook al tijden in m'n eigen platenkast maar opeens...

Misschien anders eens beginnen bij Effloresce....

Net weer even zitten luisteren. Ik heb het album gekocht vanwege "An old friend of THE Christies". Dat is een fantastisch lekker nummer en heb ik toen ergens 'n keer voorbij horen komen. Ook lang niet meer gehoord maar dik de moeite waard. Frames is voor mij een te wisselend album. Zeker niet slecht maar gericht op liefhebbers van dit genre. En dat is iets te scherp voor mij. Hoeveel gitaren hoor je wel niet tegelijk spelen! Dat bedoel ik met gelaagdheid of brei. De wat rustige nummers bevallen goed. Terug de kast in...

thanks Broem voor remark (spelling). Erg leuke band. Lekkere bak herrie waar over nagedacht is.
Ik heb mijn verzameling nu wel klaar. 4,5 * is oceanzise echt wel waar hoor. Kwaliteit is gewaarborgd.

I am the morning .......respect !!