Oceansize - Frames (2007)

Opgewaardeerd naar 4,5 sterren. Deze plaat blijft toch verrassen. Ben het met Snappy eens: dé release van het jaar so far...

Ik ga meteen voor de volle 5 sterren wat een plaat. idd Dé release van het jaar so far
review komt later

Jammer van het hoesje van Frames, die ik in licht gehavende staat van bol.com opgestuurd kreeg. Dat was al de derde cd op rij die eigszins beschadigd was. Maar het gaat om het innerlijk, om maar even met een cliché dit geklaag te beëindigen.

Over het algemeen denk ik hetzelfde als bij de voorgaande twee albums. Het verschil tussen die en Frames is echter dat ik iets enthousiaster ben over die laatste. Commemorative _____ T-Shirt had niet zo heel veel tijd nodig om door te dringen; een herkenbare melodie, de herkenbare zang en het enigszins verwarrende gitaar- en drumwerk, waar je niet direct (en ook niet na een aantal intensieve luisterbeurten) een lijn in zal kunnen vinden. Geen probleem overigens.

De overgang van dit nummer naar Unfamiliar is subliem; vanaf dit punt gaat de band pas echt de diepte in en kan het feest beginnen. Een vol geluid en opmerkelijke vertragingen maken het interessant. Trail of Fire blijft boeien door dat gitaarriedeltje op de achtergrond en de piano... (?) Savant is een relatief rustpuntje dat afgesloten wordt met violen. Ook over Only Twin heb ik weinig te vertellen. An Old Friend Of The Christy's is een opmerkelijk nummer; ik las in een recensie dat het iets van Dire Straits' Private Investigations weg heeft. Hoe dan ook, deze ontwikkeling vind ik interessant, commercieel gezien gewaagd (het zal niet iedereen bekoren, meen ik), maar het is weeral een fijn rustpuntje.

Sleeping Dogs And Dead Lions komt, met zijn zware gitaren, in de buurt van metal (en tegen het einde is het gewoon metal). Het hardste, zwaarste nummer tot nu toe. En dat zal het altijd wel blijven.

Want dan komen we bij The Frame. Effloresce had Women Who Love Men Who Love Drugs, Everyone into Position had Music for a Nurse, en Frames heeft The Frame. Wat een subliem nummer. Een ballad op de Oceansize manier, met enkele gitaarakkoorden om mee te beginnen (afgewisseld met een romantische rode pianoroos) en een opvallend subtiele zang. Het gaat maar door en door. Wat een refrein, zo warm; wat een grootsheid. Hoe romantisch! En dan die ontwikkeling zo rond de zes minuten; een opbouw naar een ontlading die maar niet komen wil, en dat anderhalve minuut lang (dat is erg lang). Totdat je op het einde geen adem meer over hebt. Dat die ontlading dan voor de hand ligt en wellicht ook een tikkeltje voorspelbaar is, is het ze vergeven; als je zo'n sterk nummer kan maken, dan mag je dat. Kippenvel; The Frame is het mooiste (maar absoluut het gevoeligste) nummer dat Oceansize ooit heeft gemaakt.

(Totdat het vierde album van hen verschijnt waarschijnlijk.)

Hadden Effloresce en Everyone into Position aan de ene kant enkele sterke nummers, en een merendeel aan interessante doch weinig opvallende nummers, zo heeft Frames alles op een wat gelijkwaardig niveau. Onregelmatig drum- en gitaarwerk zorgt er weer voor dat het moeilijk is om uberhaupt lekker in het album te komen. De totaal verloren weg die enkele nummers muzikaal gezien opgaan is, zoals enkelen al hadden geconstateerd, niet als een positief punt aan te merken, maar het stoort mij niet en geeft me vooral een gevoel om er in verloren te raken. Met als hoogtepunt The Frame (bonustrack Voorhees valt sowieso al erg in de schaduw na al deze pracht en praal), heb ik het idee dat Oceansize hier een erg sterk album heeft afgeleverd die aan de ene kant wat meer duidelijkheid schept, maar tegelijkertijd ook de gevorderde (Oceansize)luisteraar op zijn/haar wenken bedient. En dat verdient vier en een halve ster.

Wat een mooi schrijfstuk Maiky!
Ik sluit me er voor een groot gedeelte bij aan behalve dat ik nog wil toevogene dat deze plaat de "Groeibriljant van het jaar" trofee nu al binnen heeft. Na iedere luisterbeurt wordt hij beter!!

Hoorde KinkFM laatst opmerken dat deze plaat waarschijnlijk wel commerciele zelfmoord is van Oceansize. Het zij zo... Ben blij dat ze de keus voor de muziek hebben gemaakt en nu echt de plaat hebben gemaakt die ze waarschijnlijk zelf voor ogen hadden, in plaats van het op twee gedachten hinkende Everyone Into Position

Hulde!

Commerciele zelfmoord?? Hoe kan een door mij gerespecteerd radiostation als KinkFm dat nou roepen?

Wat wordt er nou bedoeld met commerciele zelfmoord? Wil Oceansize een dermate groot publiek aanspreken dat ze een toegankelijker album uitbrengen en zo meer geld ervoor verdienen? Toegankelijk vind ik Frames zeker niet, hoewel het dan weer iets toegankelijker is dan zijn voorgangers.

Hoe men het ook wil noemen (ik begin me steeds verder tedistantiëren van wat de media zegt omtrent zaken op het gebied van muziek en film), als Oceansize dit soort muziek af blijft leveren ben ik heel erg blij. Commercieel? Niet in mijn ogen. Dat is het pas als ik op de landelijke radio en televisie reclame over het album hoor en ik op 3FM kaartjes kan winnen voor een concert.

Zelfmoord? Is dit niet juist het begin?

An old friend of the Christy's commercieel?

Even ter verduidelijking: als iemand beweert dat een bepaalde plaat/concept commerciele zelfmoord is...bedoelt men dat de band net NIET uitgaat van wat er verwacht wordt van de markt (lees: niet-commercieel) en dat er (vanuit commercieel oogpunt) risico's worden genomen ten voordele van de de authenticiteit van de muziek...

IK zie deze uitspraak dan ook totaal niet als negatief? IK begrijp dus niet zo goed waar je verontwaardiging vandaan komt?

(hoewel ik natuurlijk 100% de zelfde mening ben toegedaan aangaande de perverse invloed van media/pers op kunst in het algemeen...)

Hmm, je hebt gelijk. Ik heb negatieve associaties bij de term 'commerciele zelfmoord'. Waarschijnlijk was ik in de veronderstelling dat Oceansize juist iets van een commerciele kant op wilde, maar dat dat in de ogen van KinkFM een mislukte poging was.

Ja, ik moet beter nadenken als ik dit soort termen zie

Nou ja, ik heb het artikel niet gelezen...dus je kan het natuurlijk altijd nog bij het rechte eind hebben. Afgaand op hetgeen je hier op Mume regelmatig neerschrijft zou het me niet eens verbazen. Ik lees alles met groot plezier. Je invalshoek bevalt me...

Haha, leuke beroering!
Ik vatte het persoonlijk ook op volgens de uitleg van Heer Dudeness! Positief dus! Geen consessies! Gewoon briljante muziek maken!!

Berichten over Oceansize-thema-uitzending op KinkFM verplaatst naar Oceansize

Volgens de setlists die ik afgelopen wiekent van het podium heb geplukt heet het nummer gewoon Commemorative 9/11 T-shirt. Er stond in beide gevallen namelijk gewoon "9/11" op de setlist.

Ik heb trouwens besloten lekker gezellig mee te doen en de plaat de volle mep te geven. Enerzijds omdat er naar mijn smaak tegenwoordig niet zo gek veel uitkomt wat hier aan kan tippen. En anderzijds omdat de plaat gewoon louter vette songs bevat en een aantal briljante momenten kent. Zo klinkt de 5.47-6.15-passage van Trail of Fire als een soort Cinema Show met een gitaarmuur. Geweldig die akkoordenprogressie op toetsen (en gitaar) met die beukende gitaarriffs eronder!!! En dat baswerk van Steve Hodson tijdens Unfamiliar (5.37-6.00). Nondeju!!!

Geniepig meesterwerkje dit...

Dit album was in het begin wat moeilijk, maar nu heeft het me toch echt bij de keel gegrepen. Wat een geweldige nummers, alleen heeft The Frame me nog niet echt weten te boeien. De rest van de nummers zijn stuk voor stuk pareltjes.
En dinsdagavond ook nog eens fantastisch uitgevoerd!
Jammer dat ze Only Twin niet speelden, maar hierdoor speelden ze Savant die ik hierdoor wel weer wat meer ben gaan waarderen.
Ook Trail of Life mag er zeker wezen, ik denk dat dat mijn nieuwe favo nummer is van het album. Wat een machtig mooie climax!

Erg aangename verrassing dus. 4,5*

...Ik begrijp sinds kort trouwens ook waarom Voorhees niet op iedere editie van het album staat... Komt als lauwe koffie na het magistrale The Frame.

Inderdaad, veruit het minste nummer. Echt een anticlimax. Ik beoordeel dit magistrale album exclusief dit nummer, dus 5*.

Wow, ik begrijp niet waarom de intro van The Frame me eerst niks deed, ik vind het nu echt prachtig.

Sleeping dogs is zo'n GENIAAL nummer! Ik vind dit nieuwe album wederom toppiejoppie. 4 sterren!

Vind het een erg mooi album maar de stem weet mij niet echt te raken. Ik vind dat de muziek erg veel overeen komt met bands als Isis en Pelican en zou het dus ook best graag helemaal instrumentaal willen horen. An Old Friend vind ik dus ook een erg goed nummer, maar bij de rest staat de stem me in de weg. Misschien werkt een wat meer schreewerige stem beter.

dat is ook exact mijn probleem bij oceansize.

Ik ben toch tot de conclusie gekomen dat dit de beste plaat is uit 2007. Er staan echt een aantal juweeltjes op zoals Trail of Fire en Only Twin.

Sleeping Dogs and Dead Lions is hard en schopt de hele boel nog even door de war vlak voor het einde. Twijfel alleen nog of deze beter is dan het eerdere werk. Gefocust? Ja dat zeker. Maar Effloresce had toch een magisch iets om zich heen wat deze plaat nog een beetje mist.

Met die laatste opmerking sla je ook wat mij betreft de spijker op zijn kop: Geweldig dat Oceansize na het op twee gedachten hinkende "Everyone Into Position" heel duidelijk heeft gekozen voor een eigen pad met muzikale vrijheid. Frames is dus weer een goed samenhangend geheel met zeer sterke composities, maar de magie van Effloresce: nee, dat kan ook niet en dat gaat ze ook nooit meer lukken... (naar mijn mening)

De bandnaam slaat hier helaas ook op de lengte van de songs. Ellenlange tracks, zonder spannende opbouw en/ of meeslepende kracht. Natuurlijk, het is allemaal vakkundig gedaan, maar ik kan er niet echt plezier aan beleven. Het debuutalbum had nog een paar sterke songs, maar hier blijft werkelijk geen enkele hangen.

Een van de betere platen van het afgelopen jaar.

Wát een ongelofelijk mooi nummer: An Old Friend of Christy's...

Weer een mooi album dat ik heb leren kennen via musicmeter.
Waarschijnlijk had ik anders deze groep nooit leren kennen.
God bless Musicmeter .

Wat me tegenwoordig ergert is wel met de benamingen dat somige
aan deze muziek willen geven.
Zoals overlaast ik las van "Progressive indie post-rock"
eeuuuuuhhh, gaan ze hier nog verder en moeilijker beginnen in
doen in de toekomst.
Stop gewoon met een stempel op muziek te zetten.

Zoals ik al zegde eerste kennismaking en vanaf het eerste moment
verkocht aan dit album.
Enigste klein minpuntje vind ik de stem.
Niet slecht maar toch ook niet overtuigend.
Maar met deze muziek is de stem toch meer achtergrond dus bij
deze kan het niet zo veel kwaad.
Somige nummer doen me wel af en toe aan tool denken.

Dringend me de vorige albums ook eens gaan aanschaffen,
Want had gehoord dat toen de bassist "Jon Ellis" was en dat die na het 2de album werd vervangen door "Steven Hodson".
Die afkomstig was van een punkgroepje.
En schijnt dat je de invloed ervan merkt op dit album.
Maar heb de vorige albums niet ,
dus kan het niet vergelijken

4 sterren (tot nu toe)

Dan moet je zeker Efflorence en Everyone into position gaan beluisteren, die vind ik persoonlijk nog beter!

Kwalitatief allemaal prima in orde, maar wat me zo tegen begint te staan bij Oceansize is de duur van de tracks. Gewoon eens een paar knallende nummers van rond de 4 minuten zouden hier een verademing zijn.

Dat zou naar mijn mening juist wat afdoen aan de muziek. Nummers als The Frame en Old Friend of Christy's vallen gewoon niet in te korten, en er zijn genoeg bands die catchy rock songs schrijven. Bands als Oceansize zijn echt een verademing.

Sterker nog, The Frame had van mij nog wel wat langer mogen duren; hoe langer 'ie is, hoe briljanter 'ie wordt! Nee, ik ben echt meer voor de wat langere speelduur; dat houdt mijn aandacht het beste vast. Ik kan begrijpen dat anderen kortere nummers prefereren, maar dit heeft mijn inziens ook wel iets. Het geeft het geheel iets episch mee, iets dat ik serieus kan nemen en solide aanvoelt

Wie van jullie Oceansizers is 20 april van de partij in de Tivoli?

Vriendinlief gaf mij 2 kaartjes voor mijn verjaardag, God bless her!