Oceansize - Frames (2007)

Jammer van het hoesje van Frames, die ik in licht gehavende staat van bol.com opgestuurd kreeg. Dat was al de derde cd op rij die eigszins beschadigd was. Maar het gaat om het innerlijk, om maar even met een cliché dit geklaag te beëindigen.

Over het algemeen denk ik hetzelfde als bij de voorgaande twee albums. Het verschil tussen die en Frames is echter dat ik iets enthousiaster ben over die laatste. Commemorative _____ T-Shirt had niet zo heel veel tijd nodig om door te dringen; een herkenbare melodie, de herkenbare zang en het enigszins verwarrende gitaar- en drumwerk, waar je niet direct (en ook niet na een aantal intensieve luisterbeurten) een lijn in zal kunnen vinden. Geen probleem overigens.

De overgang van dit nummer naar Unfamiliar is subliem; vanaf dit punt gaat de band pas echt de diepte in en kan het feest beginnen. Een vol geluid en opmerkelijke vertragingen maken het interessant. Trail of Fire blijft boeien door dat gitaarriedeltje op de achtergrond en de piano... (?) Savant is een relatief rustpuntje dat afgesloten wordt met violen. Ook over Only Twin heb ik weinig te vertellen. An Old Friend Of The Christy's is een opmerkelijk nummer; ik las in een recensie dat het iets van Dire Straits' Private Investigations weg heeft. Hoe dan ook, deze ontwikkeling vind ik interessant, commercieel gezien gewaagd (het zal niet iedereen bekoren, meen ik), maar het is weeral een fijn rustpuntje.

Sleeping Dogs And Dead Lions komt, met zijn zware gitaren, in de buurt van metal (en tegen het einde is het gewoon metal). Het hardste, zwaarste nummer tot nu toe. En dat zal het altijd wel blijven.

Want dan komen we bij The Frame. Effloresce had Women Who Love Men Who Love Drugs, Everyone into Position had Music for a Nurse, en Frames heeft The Frame. Wat een subliem nummer. Een ballad op de Oceansize manier, met enkele gitaarakkoorden om mee te beginnen (afgewisseld met een romantische rode pianoroos) en een opvallend subtiele zang. Het gaat maar door en door. Wat een refrein, zo warm; wat een grootsheid. Hoe romantisch! En dan die ontwikkeling zo rond de zes minuten; een opbouw naar een ontlading die maar niet komen wil, en dat anderhalve minuut lang (dat is erg lang). Totdat je op het einde geen adem meer over hebt. Dat die ontlading dan voor de hand ligt en wellicht ook een tikkeltje voorspelbaar is, is het ze vergeven; als je zo'n sterk nummer kan maken, dan mag je dat. Kippenvel; The Frame is het mooiste (maar absoluut het gevoeligste) nummer dat Oceansize ooit heeft gemaakt.

(Totdat het vierde album van hen verschijnt waarschijnlijk.)

Hadden Effloresce en Everyone into Position aan de ene kant enkele sterke nummers, en een merendeel aan interessante doch weinig opvallende nummers, zo heeft Frames alles op een wat gelijkwaardig niveau. Onregelmatig drum- en gitaarwerk zorgt er weer voor dat het moeilijk is om uberhaupt lekker in het album te komen. De totaal verloren weg die enkele nummers muzikaal gezien opgaan is, zoals enkelen al hadden geconstateerd, niet als een positief punt aan te merken, maar het stoort mij niet en geeft me vooral een gevoel om er in verloren te raken. Met als hoogtepunt The Frame (bonustrack Voorhees valt sowieso al erg in de schaduw na al deze pracht en praal), heb ik het idee dat Oceansize hier een erg sterk album heeft afgeleverd die aan de ene kant wat meer duidelijkheid schept, maar tegelijkertijd ook de gevorderde (Oceansize)luisteraar op zijn/haar wenken bedient. En dat verdient vier en een halve ster.

De bandnaam slaat hier helaas ook op de lengte van de songs. Ellenlange tracks, zonder spannende opbouw en/ of meeslepende kracht. Natuurlijk, het is allemaal vakkundig gedaan, maar ik kan er niet echt plezier aan beleven. Het debuutalbum had nog een paar sterke songs, maar hier blijft werkelijk geen enkele hangen.

Een droom-cd! Dat zeg ik als het album Frames van Oceansize afgelopen is, want dit album heeft eigenlijk alles wat ik in muziek wil hebben. Gooi Tool, Porcupine Tree, Sigur Ros, Radiohead en Meshuggah in een blender en je krijgt dit album. Geweldig!

Commemorative 9/11 T-Shirt begint gelijk met zo´n spannend gitaarlijntje wat wel iets heeft van Porcupine Tree, maar dan komen de drums erin en die hebben die mathematische precisie van iemand als Danny Carey van Tool, veel veranderingen van maatsoorten. Ook de zang is erg goed. Wat ik zo heerlijk vind aan dit nummer is dat er genoeg tijd wordt genomen om het nummer op te bouwen. Iemand zei op het internet dat het begin wel een beetje op Tubular Bells lijkt en daar kan ik me wel in vinden, het heeft dezelfde soort herhaling die bijna door het hele nummer gaat.

En dan lijkt het net of het nummer verder gaat, maar dat is Unfamiliar al. Het loopt gewoon gelijk over. Ik dacht eerst dat dat de climax van het eerste nummer zou zijn, maar dat is dus het begin van het tweede nummer. Op dit nummer horen we het basgeluid veel beter, staat goed in de mix. Dit nummer is meer Post-Rock, er zitten paar heerlijke uitbarstingen in dit nummer.

Trial of Fire, dit nummer heeft veel invloeden van Radiohead (de instrumentatie) en Porcupine Tree (de zang). De drummer is echt heel divers op dit album, hij kan mathematisch spelen, hij kan heel hard spelen, maar ook fluisteren met zijn drums en dat doet hij op dit nummer heel goed. En komt er die climax, wauw! De nummers zitten echt heel goed in elkaar. Die gitaarlijn is niet moeilijk, maar wel erg mooi en eigenlijk kun je dat ook over de rest van het album zeggen.

Savant is dan weer heel anders. Vrij vrolijk klinkt het allemaal. Een beetje zoals Sigur Ros het zou doen, maar dan zonder de stem van Jonsi die mij jeuk geeft. De nummers vliegen echt voorbij, ze voelen helemaal niet lang aan. En daar is het onderwatereffect wat we ook genoeg horen bij Steven Wilson van Porcupine Tree. En de gitaarpartijen hebben echt de sfeer van een GYBE!, eigenlijk net als bij het begin van Storm. En die climax heeft ook wel iets van GYBE!, er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden En dan komen er ook nog violen, ik krijg er kippenvel van!

Only Twin is gewoon een mooi rustig nummer, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

En dan komt An Old Friend of the Christies. En dat begint slepend, bijna sludgy en doomy, onheilspellend.... En het blijft zo, geweldig! Dit is meer Post-Metal. Ik ben erg blij dat er geen zang onder is gezet, het is perfect zo. En zo zijn er 10 minuten voorbij.

Dan komt Sleeping Dogs and Dead Lions en dat is echt de grote verrassing van het album. Van het slepende vorige nummer komt er iets wat Meshuggah zou kunnen doen. Zo divers is dit album! Maar dan wel Meshuggah met cleane zang en dat bevalt me wel! Dat geschreeuw gaat op een gegeven moment ook vervelen. Maar dit nummer heeft ook enorm veel variatie, het blijft niet als Meshuggah. En er wordt geschreeuwd, de eerste keer op dit album en ook gelijk de laatste keer. En ineens wordt het heel raar, System of A Down-achtig zelfs!

Dan komen we bij het laatste nummer van het album, namelijk The Frame. Begint met een heel klein gitaarlijntje wat toch heel mooi is. Het brengt al een beetje sfeer in het nummer. En dan komt er nog een tweede gitaarlijn bij en de bas komt er ook bij, het nummer bouwt zich gestaag op. En dan komt er zelfs een derde gitaarpartij bij, dit is heel goed gedaan, samen vormen ze een hele mooie harmonie. En dan zijn er pas 2 minuten voorbij. En dan komt de zang erbij en dan denk ik: Dit album is muzikale perfectie, er is gewoon niks mis mee. Er zit veel gevoel in. En dan die opbouw, ik krijg echt kippenvel van dit nummer! En dan is het album afgelopen.

Dit is de mooiste CD die ik ooit heb gehoord. De nummers zitten extreem goed in elkaar, de contrasten tussen gitaar en bas/drums zijn erg groot, de gitaar blijft vrij simpel, terwijl de ritmesectie meestal vrij complex is. Dat vind ik echt geweldig aan deze CD. En de zang is ook geweldig.

En dan heb je als bonustrack ook nog Voorhees wat ook gewoon gemakkelijk als normale track op de CD had kunnen staan, maar The Frame sluit het album perfect af.

Naar aanleiding van hun nieuw album én de begeesterende review van Don heb ik Frames nog eens wat luisterbeurten gegund. Na het uitmuntende debuut Effloresce en het nogal fletse vervolg Everyone In Position was Frames een lastige derde. Hoewel ze afstapten van de naar mijn mening mislukte radiovriendelijke rock van EiP, klikte het maar niet met deze. Drie jaartjes en ettelijke intense luisterbeurten (want dan komt Oceansize met alle muzikale franjes het best tot z'n recht) later kan ik toch vaststellen dat dit een meer dan geslaagd experiment is.

Ik zeg experiment, want Frames laat toch weer zien hoe Oceansize niet bang is om nieuwe wegen op te zoeken. Toegegeven, ze brengen nog steeds sprankelende, melodische artrock; met wisselende ritmische patronen (Mark Heron is een held), muterende riffs en lekker dynamische nummers. Maar deze keer zijn de hevige bombastische quasi post-hardcore uitspattingen (cfr. Massive Bereavement) achterwege gelaten op enkele korte opflakkeringen na, en het merendeel van het album is relatief rustig. Ze starten een muzikaal motiefje en bouwen er rustig aan voort, muterend en stilerend tot het eindelijk volgroeid is. Soms wat saai (de opener Commemorative T-Shirt is wel erg repetitief), maar het betuigt van vakmanschap hoe ze in nummers als Savant ruimte laten voor de ontwikkeling van het nummer. Daarin gelijken ze veel op Tool, met de rustige aanpak om muziek op eigen tempo tot volle bloei te laten komen. Het moet ook opgemerkt worden dat Frames erg coherent is. Geen korte single-waardige nummers, enkel lange nummer die op zichzelf staan maar ook inpassen in de gehele sfeer van het album.

Een verdere aanpassing zijn de nieuwe arrangementen. Zoals op Trail of Life, dat opgefleurd wordt met pianootje en wat strijkers, wordt hier voor meer en rijkere instrumentatie gekozen. Ook de zang is wat sentimenteler. Geen krachtige schreeuwerige uithalen van Mike Vennart meer, en dat betreur ik. Soms worden de nummers iets te melig, en dan verlang ik naar een ferme vocale mep die er helaas niet inzit. Gelukkig zijn er ook positieve progressies. De productie van de instrumenten is erg goed. De bas (gespeeld door de nieuwe bassist Steve Hodson) klinkt lekker stevig, de drums klinken krachtig, en de gitaren hebben een gebalde klank meegekregen. Gezien de rijkheid van de arrangementen is het bij de harde momenten in de muziek nogal lastig om te voorkomen dat het allemaal verzand in een lawaaierig soepje, en daar heeft Frames soms ook wel wat last van.

Er is een opmerkelijke invloed op hun muziek die van Frames echter echt een ideale smaakmaker heeft gemaakt voor hun volgend album. Dat zijn de metalinvloeden die er hier en daar ingekropen zijn. Zij het de kruipende spanning van doom (An Old Friend of the Christies - tien minuten instrumentale heroïek) of de extreem zware chugga-chugga van Meshuggah in Sleeping Dogs and Dead Lions, ik lust er wel pap van. Hopelijk gaan ze dit nog wat meer uitwerken, dan zie ik ze nog in staat om hun debuut te overtreffen.

Voor de echt hoge scores vind ik dit album wat te melig (het einde van Savant, de wat zoutloze zang). Maar Oceansize heeft genoeg intrinsieke klasse om die tekortkomingen te compenseren. Erg dikke 3,5*/Nipte 4*!

Het heeft even geduurd, maar Frames heeft me nu toch weten te grijpen. Dat dit een album was dat tijd nodig heeft, had ik wel verwacht. Uiteindelijk heeft het toch een jaar of 5 geduurd voor ik dit album echt begon te waarderen (daarbij inbegrepen overigens wel een paar jaar waarin ik het album nauwelijks heb beluisterd).

De afgelopen weken is het kwartje toch gevallen. Oceansize weet hier invloeden uit rock en metal samen te smelten tot een ijzersterk geheel van lange, zorgvuldig opgebouwde nummers die geen moment vervelen. De hoogtepunten op dit album vind ik de opener Commemorative 9/11 T-shirt en het daarin naadloos overgaande Unfamiliar, Savant en Sleeping Dogs and Dead Lions. Die laatste twee nummers noem ik omdat ze qua geluid van de rest van het album afwijken. Savant omdat het veel opgewekter klinkt dan de rest van Frames, Sleeping Dogs omdat dat veel meer richting metal gaat.

Een minpuntje aan Frames vind ik de zang. Die is degelijk en nergens storend, maar blijft toch wat achter bij het niveau van de muziek. Desondanks zijn 4 sterren hier zeker op z’n plaats.

4.0*

Ken je dat? Denken dat het een rustig Oceansize nummer is en dat dan laten horen aan andere mensen. En dat dan blijft dat het eigenlijk een keihard nummer is, die je vanaf het begin gewoon er in luist. Frames staat vol met zulke nummers.
Dit album is de favoriete Oceansize van mijn vriendin. Heb ik toch de juiste gevonden