Howard Jones - Human's Lib (1984)

Aan het stemgemiddelde te zien is Howard Jones nog steeds niet populair. Zal wel aan zijn geitewollen sokken imago liggen.(pantomime speler bij zijn optredens, eigenaar van een vegetarisch restaurant; I rest my case).
Toch vond ik dit album zeer goed te pruimen. Sterker nog, ik zet hem nog wel eens op (het is nog zo'n zwarte schijf) en dan valt het me niets tegen.

4.5 vind ik iets te veel van het goede wackyboy.. Met 4.0 wil ik met je meegaan.. Uiteindelijk heeft Howard Jones een uniek eigen geluid en staan er best mooie momenten op deze cd..

goed debuut, hide and seek is een juweeltje

Conditioning is een prachtig sarcastisch openingsnummer (w-w-w-welcome to conditioning), What is Love en Hide and Seek zijn de andere sterke nummers. Daarna zakt het helaas wat in. Een 3,5.

Niet die van Killswitch Engage zeker

Ik schrok al toen ik 1984 zag staan!

"What is love?' is een erg lekker nummer; volgens mij het eerste wat ik van Howard Jones kende. Maar dit is niet het beste nummer van dit album.

Dat is namelijk overduidelijk "Hide and Seek". Als ik dit nummer hoor moet ik altijd erg aan Nine Inch Nails denken. Als je bij "Hurt" en "Something I Can Never Have" de opbouw goed beluisterd, hoor je heel duidelijk dat Trent Reznor door dit nummer van Howard Jones beinvloed is.

Echt een ´leuke hitjes artiest´. Album heeft naast de nog steeds wel aardige nummers 2, 4 en 6 niet veel bijzonders.

Ja van die optredens is waar, daar had hij zo'n pantomime speler erbij zitten. Hij was toen een van mijn favorieten, zijn muziek ging mooi met die elektronische opleving mee. Op dit album staan echt pareltjes erop maar ook een paar mindere maar die hoef je gelukkig niet te draaien. Alleen al voor "Hide and Seek" zou ik de cd aanschaffen.

Deze plaat en die hierna komt, heb ik weer eens uit de kast gehaald en beluisterd. Helaas heb ik niet meer het gevoel als ik toen bij de nummers had. Alleen 'What Is Love?', 'Hide and Seek' en 'New Song' hebben echt de tand des tijds doorstaan.
Het mooie 'Hide and Seek' vind ik een van Howard's mooiste songs.

HUMAN'S LIB
Getalenteerd en klassiek geschoold pianist
die net als Nik Kershaw in 1984 een Britse megaster wordt.
Graag verguisd en onderschat door de ernstige muziekliefhebber.


Conditioning is een zeer a-typisch openingsnummer.
Het klinkt als een ontspoorde zeepbellenmachine en gaat gauw vervelen.

What is Love is een klassieker en Howards visitekaartje.
Prachtig syntharrangement, sterke tekst en zijn typische, neuzelige vocalen.

Pearl in the Shell toont ons Jones met batterij synths in volle aanslag.
Het werd de misschien net iets te uitbundige vierde singel van de plaat.

Hide and Seek bewijst dat Jones meer was dan een eendagsvlieg.
Een volwaardige synthballad met new age allures die het tot hitsingel schopte.

Hunt the Self vond ik zelf een singel waard.
Donderend als een trein en met synths die bijna rocken.

New Song was de wat flutte debuutsingel van Howard Jones.
Lijkt net iets te veel op Solsburry Hill van Howards idool Peter Gabriel.

Don't always look at the Rain tref je nogal eens op HJ compilaties aan.
Een bijzonder sfeervolle pianoballad met een aangrijpende tekst.

Equality laat de synths vervolgens weer genadeloos knallen.
Kenmerkende Jones sound met funky synthbass en hier en daar een belletje.

Natural is een matte eco-song van de filosofische onderlegde muzikant.
Sommige teksten op zijn debuut klinken vandaag behoorlijk moraliserend.

Human's Lib is een krachtige afsluiter van het album.
De rammelende pianoakkoorden dragen bij tot het epische karakter.


Howard Jones was de eerste artiest waarvan ik singeltjes verzamelde.
En gek genoeg vond ik zijn b-kantjes vaak het interessantst.
De b-kantjes vind je op de 2CD editie van The Very Best of Howard Jones (2003).


It just doesn't matter is een heerlijke ska-compositie.
De b-kant van What is Love had tevens een bezwerend oosters themaatje.

Change the Man is de wat zwakkere b-kant van New Song.
Een nummer dat moeite heeft om overeind te blijven.

Tao The Ching is de passende b-kant van Hide and Seek.
Een ode aan de oosterse filosoof en klinkend als de new age synths van Kitaro.

China Dance, de kleurloze bonus instrumental op de CD,
kwam van de anders prachtige extended 12" van Hide and Seek.

Law of the Jungle was de b-kant van Pearl in the Shell.
Een huiskamerdemootje dat uitgroeide tot een sterke ballad.


opvallende details:
Howard Jones' debuut uit 1984 heette Human's Lib.
Nik Kershaws debuut uit 1984 heette Human Racing.
Er zit opvallend veel gelijkenis (bijna plagiaat) tussen de vormgeving
van de hoes van Human's Lib en die van Closer (Joy Division).

Goed debuutalbum van Howard Jones. De CD gekocht in 1987 en nog steeds mag ik er graag naar luisteren. Alleen sla ik dan meestal track 1 'Conditioning' over, en ga meteen naar de lange uitvoering van 'What is love?'. Prachtig nummer is dat, met geweldige synths.
De intro van 'Pearl in the Shell' is erg krachtig en moet je keihard horen. Om daarna rust te nemen met het wonderschone 'Hide and Seek', volgens mij één van de mooiste nummers van de jaren 80. Ook de nummers die daarna volgens zijn erg de moeite waard.

Het wordt eens tijd dat ook van dit album een remaster verschijnt, met bij voorkeur als bonus de 12" uitvoering van 'Hide and Seek'.

Prachtige versie van Hide And Seek op Live Aid 1985 dvd.

Ik leerde de muziek van Howard Jones kennen via New Song, een nummer waar ik nog steeds helemaal wild van word. Dat is voor mij zo'n heftig mooi synthpopnummer waar Howard Jones zijn zang en zijn toetsenkunsten op zijn Roland synthesizers het best bij elkaar komen. Verder blijf ik ook gek op nummer 7, daarna nummer 8 en 9 en dan pas de rest. De andere helft is dus echt niet voor niks, hij heeft mij daar heel gelukkig mee gemaakt.

Behoorlijk album van Howard Jones. Uiteraard vooral bekend van de prima hitsingle Wat Is Love? Het 2 nummers verder staande Hide And Seek is echter de parel van het album.

Vandaag weer eens de schoonheid van Hide & Seek ervaren.
Onderschatte artiest.

Zeer zeker waar.

Maar hij deed dan ook veel toegevingen aan de charts
op zijn eerste twee albums. Daarom raad ik graag One to One (1986) aan.
Een album waarop hij Amerikaans en gesofisticeerder gaat klinken.
Als een poppy evenknie van Steve Winwood.

Dat lijkt me dan juist geen aanrader...

Gezien de vele reïncarnaties van Steve Winwood Esq. kan ik me daar wel in vinden.

Deze HJ is ok - Steve Winwood van Arc of a Diver (bijv.) is al een poppy reïncarnatie, (de tweede reïncarnatie), van SW na Spencer Davis en Blind Faith. Steve zou daarna nog een paar maal zichzelf uitvinden, of phoenixen zogezegd.

Getalenteerde brit die zijn hoogtepunt kende in 1984 met dit album en daarvan de nodige hitsingles uitbracht .
Howard Jones kwam op de juiste tijd en de juiste plaats . Pakkende Synthipop die uitstekend in het tijdsbeeld van toen pastte .
Het zal Jones zijn overvallen dit succes , want al snel bleek dat hij wellicht niet alleen maar voor hitsuccessen zou gaan . De man ging uiteindelijk meer voor de inhoud en leverde een nogal grillig verloop van zijn muzikale loopbaan op .
Human's Lib is niet contstant boeiend , daar er toch ook wat niemendalletjes op staan . Maar met het nog immer prachtige en achteraf wat ongewaardeerde Hide And Seek , weet hij meer dan te overtuigen . Andere hits als What Is Love en Pearl In The Shell zijn ook nog altijd goed te pruimen . En de titelsong is uitstekend .
Vergelijkbaar vind ik nog altijd de ondernemingen van landgenoot Nik Kerswaw , die vrijwel tegelijkertijd met Howard Jones doorbrak .
Ook een benadigd talent , maar ook hij zakte weg .
Zonde eigenlijk , er had toch meer in kunnen zitten .

Isn't it nice?

Howard Jones anounced in a newsletter that he is to re-master
his first two albums with bonus material (release date end of 2010).
A special concert is being held in the 02 London to celebrate this re-issue.

A UK tour kicks off in the Autumn 2010.

kijk eens, tja je kan ook bijna niet achterblijven met die remaster revival!

Een wat vergeten artiest, die in de eerste helft van de jaren tachtig zich wat in de middenmoot bevond. Toch staan hier best een aantal bekende hits op en evenzo goede nummers. Her en der is het mij iets te synthi met dito drums. Maar opener Conditioning is bevreemdend genoeg om te kunnen boeien. Een op zich interessant album, om zo eens te horen. De hoes heeft wel wat weg van een album van Joy Division.

Inderdaad, het is al een bijzonder vruchtbaar jaar geweest wat remasters betreft, maar deze laat ik gaarne aan mij voorbij gaan. De singles van dit album zijn uitstekend, maar als geheel laat dit album toch een wat middelmatige nasmaak achter. Op basis van Hide and Seek heb je het gevoel dat er meer kwaliteit zit in deze sympathieke jongen, maar helaas is dat er nooit met overtuiging uitgekomen. Ik kijk altijd met liefde en nostalgie terug op de jaren 80, maar Howard Jones behoorde wat mij betreft toch tot de tweede garnituur in die periode, samen met een stoet even zo zeer sympathieke generatiegenoten als Nik Kershaw, Paul Young en Kim Wilde.

hide and seek is echt geweldig. verreweg zijn beste nummer.

Bij Howard Jones heb ik altijd het idee dat hij meer in zijn mars had, maar aansluiting probeerde te vinden bij de heersende trent.
Aan de ene kant toch wel hap slik weg popliedjes; anderzijds nummers met een grote schoonheid zoals What Is Love en vooral Hide and Seek.
Vooral dat laatste nummer kan zich meten met de ballads van een Nine Inch Nails.
Zijn beperkte bijdrage op het Live Aid concert laat zijn klassieke achtergrond horen als hij plaats neemt achter de vleugel.
Mooie uitvoering die mij erg is blij gebleven.
Toch gaat mijn voorkeur uit naar de Hide and Seek zoals hij op Human’s Lib staat.
Doet mij denken aan een Nik Kershaw; ook een muzikant wiens talent ondergeschikt raakt aan een commerciële knieval.
Jaren later doet het allemaal behoorlijk gedateerd aan.
Ik weet dan ook niet of ze achteraf gelukkig zijn geweest met de gemaakte keuzes.
Teveel gericht op de tienermeisjes die zaterdagochtend hoopvol uitkeken naar de nieuwe Hitkrant, Muziek Express of Popfoto.
Zodat met gelakte paarse nageltjes de nietjes in het midden omhoog gebogen werden.
Een poster van een beginnend idool versierd vervolgens een voorheen lege plek op de muur.

Howard Jones is nog steeds erg actief en dat al sinds begin jaren 90
in een meer volwassen vorm. Maar dat is dan weer niet commercieel genoeg.
En zo komt het dat deze ondertussen vanuit de States opererende Brit
met Canadese wortels ons niet meer weet te bereiken via werk
dat hij hoofdzakelijk op zijn eigen label uitgeeft.

Is het de moeite waard?
Vergelijkbaar met nummers als Hide and Seek en What Is Love?

Zelfs als je niet zo goed luistert! Beide nummers kunnen mij overigens evenzeer bekoren! Ik denk van beide artiesten het beste nummer naar mijn smaak!

Ja, bij mij is dat ook zo.

Gek dat New Song 8 stemmen krijgt en Humans Lib maar 4: het eerste nummer doet mij erg weinig, het tweede is geweldig. Nouja, vind ik dan he.