Howard Jones - Human's Lib (1984)

Gek? Mensen kiezen vaak voor de singles.

Dat gezegd zijnde: New Song vind ik één van Howards zwakste singles.
Te nadrukkelijk een kopie van Solsburry HIll. Human's Lib is sterker.

Maar de prijsnummers van dit album zijn voor mij:

What Is Love
Hide and Seek
Hunt the Self
Don't Always Look at the Rain

Dazzler, inderdaad, als ik de favoriete songs van een sterretje voorzie, sla ik vaak bewust de singles over om de kwaliteit van de minder bekende songs onder de aandacht te brengen van mensen die het album nog niet zo kennen!

Ik heb bijvoorbeeld hier Equality en Human's Lib gekozen, terwijl ik Hide and Seek wel het beste nummer vind. Als nog niemand hier daarop gestemd had had ik m wel gekozen hoor.

Ja ja ik manipuleer er flink op los, voor de goede zaak.

Fijn een Howard Jones fan te ontmoeten.

Howard Jones was de eerste artiest waarvan ik de singletjes verzamelde.
En ik heb ze nog steeds allemaal tot en met The Prisoner.

Hide and Seek bezorgd mij na 27 jaar nog steeds kippenvel,prachtnummer.

Ik was toen hartstikke jaloers op een vriendin van mijn oudere zus die naar een concert van Howard Jones geweest was. Zij was juist erg teleurgesteld, want de man zat de hele tijd achter die synthesizers met een headset op en kwam af en toe naar voren om het publiek te begroeten en hun vragen ze mee te zingen als de bekende hits gedaan werden.
Ik heb Howard hierna nog een album gevolgd, daarna was hij helemaal verdwenen.
Zijn eerste 2 albums heb ik op vinyl altijd bewaard. Hier staat dat prachtige Hide and Seek op.
Ik heb later nog een compilatie op CD gekocht, want daar staan mijn favo's van die albums dus ook op.

Topalbum van Howard die met zijn debuut direct het beste afleverde. Daarna deed al veel meer de gitaar zijn intrede en wat voor mij het nieuwtje eraf. Dit album is en blijft top!!

Deze LP valt me in eerste instantie wat tegen helaas.

What is love, en Hide en seek kende ik al, maar springen er ook echt tussen uit.

Na aanraden van wat users dit album gekocht, maar hget pakt me nog niet zo erg, wat de opvolger van dit album wel deed.

Ik vind het niet slecht, maar ook niet echt heel bijzonder. Misschien nog wat vaker opleggen.

Ik ga hem ook weer eens naar beneden halen.
De magnifieke singles What Is Love en Hide And Seek heb ik ook nog op vinyl.
What Is Love staat ook nog op een cassettebandje tussen The Hurting van Tears For Fears en Hymn van Ultravox . Doet het nog steeds.
De rest van het album doet me nu weinig bellen meer rinkelen, maar misschien valt het alleszins mee.

Hide and Seek is ongekend mooi! Ook nergens mee te vergelijken.

Ik vind dat een band als Nine Inch Nails met de rustige nummers duidelijk naar Hide and Seek heeft geluisterd.

Voorbeeld:
YouTube - Howard Jones - Hide & Seek (best audio)
en
YouTube - Nine Inch Nails - Something I Can Never Have

Nine Inch Nails is iets harder en dreigender, maar verder heeft de zang er aardig veel van weg.

Blijkbaar heb ik dit al vaker aangegeven.

Een "opvallende" vergelijking mag ik wel zeggen ik hoor er toch echt geen Solsbury Hill in of ik moet andere oren hebben

Natuurlijk heb je andere oren (het zou maar erg zijn indien niet).



Leg de lijn I've been waiting for so long

maar eens naast de lijn Climbing up to Solsbury HIill

De vergelijking is ook ingegeven door het feit dat Jones een groot Gabriel fan is.
Ik stel mijn opmerking bij door te beweren dat de hand van de meester
te nadrukkelijk aanwezig is in het lied van de leerling.

LP vermoedelijk gekocht rond 1986 in de aanbieding.
Nooit veel gedraaid eigenlijk, want de 2 prachtige nummers What Is Love en Hide And Seek had ik ook op 7", en de opener Conditioning is eigenlijk een valse start met toch net wat te veel synthesizergeklepper.
New Song is dan wel een aardig nummer en ik hoor in die eerste zin ook Solsbury Hill.
Verder is Don't Always Look At The Rain een zelfde soort rustig nummer als What Is Love en maar een beetje minder goed.
De afsluiter van kant 1 Hunt The Self, vind ik dan ook wel weer aardig, net als het titelnummer wat kant 2 afsluit.
De anderen klapperen een blieperen wat in het gemiddelde mee en geven qua geluidsbeleving ook echt aan dat het 1984 is.
Howard Jones maakte met zijn debuut dus een typisch synthipop-album wat precies in de tijdgeest paste, heeft een aangename stem, het juiste kapsel voor die tijd en komt wat mij betreft (en dat na slechts 2 hernieuwde luisterbeurten) toch op een krappe 3,5 uit.
Jammer dat ie nooit echt is doorgebroken, misschien toch eens achter wat meer werk van hem aan gaan.
Deze LP op WEA, in nieuwstaat, Duitse persing blijft nog even beneden staan.
Misschien gaan de liedjes die me nu nog wat in de oren klapperen ook nog wel beklijven.

Oh ja, en Hide And Seek en What Is Love zijn popklassiekers!

Hier nog eentje

+ nog een

En nog een. Ik denk dat Jones een geweldige artiest is, zelfs als de synthie pop voor sommigen wat oudbakken aanhoort. Toch denk ik dat dit album een zeer goed voorbeeld ervoor is, dat er in de eighties ook veel goede muziek gemaakt is. 3,5

Hide and seek zal altijd wel één van mijn favoriete nummers uit de 80's blijven.

HUMAN'S LIB (1984) from the 2CD deluxe edition repair shop

In november verschijnt een deluxe editie van het Howard Jones debuut bij Cherry Red.
Een 2CD+DVD release voor de liefhebbers en een 3CD+2DCD+1LP+1MC versie voor de fans.
Aangezien ik niet van superdeluxe boxen hou (less is more), maakte ik mijn eigen 2CD deluxe versie.

Ik vind het belangrijk dat een deluxe editie alle officieel verschenen titels van de sessies (periode) bundelt.
Daarnaast heb ik ook graag de reguliere 12" versies. Alternatieve versies, demo's en live versies zijn bijzaak.
Als er plaats overblijft, mogen ze er op. Maar ze worden beter opgespaard voor een derde schijfje.

CD1

Conditioning
What Is Love
Pearl In The Shell
Hide And Seek
Hunt The Self
-
New Song
Don't Always Look At The Rain
Equality
Natural
Human's Lib
+
It Just Doesn't Matter [b-side]
Hide And Seek [7" version]
Tao Te Ching [b-side]
Bounce Right Back [b-side]
Like To Get To Know You Well
Law Of The Jungle [b-side]

CD2

Always Asking Questions
New Song [new version]
What Is Love [12'' extended version
Hide And Seek [12'' long version]
Pearl In The Shell [12' US promo remix]
Like To Get To Know You Well [12'' international remix]
Bounce Right Back [12'' cause and effect remix]
Total Conditioning [12'' version]
+
New Song [original 12'' version]
Change The Man [b-side]
Conditioning [original version]
China Dance [b-side]

Howard Jones: Human's Lib, Expanded Deluxe 2CD/1DVD Digipak Edition

Voor zover ik kan oordelen ontbreken de tracks met ?? op de superdeluxebox van Cherry Red.
De b-kanten met ? staan enkel op het derde schijfje en ontbreken dus in de 2CD+DVD deluxe editie.
Het is niet duidelijk of het bij Total Conditioning om de volledige 8 minuten durende versie gaat.

Cherry Red volgt volgens mij ook de originele CD versie van het album.
Dat wil zeggen met de 12" versie van What Is Love in de plaats van de 7" versie.
Als dat het geval is staat de 12" versie van de hit twee maal in hun tracklijst.

Dit is nog steeds geweldig om naar te luisteren. Hide and Seek is weergaloos.

Mooi samengevat

ik heb hem in 87 gezien in royal alberthall in londen. idd zat hij meestal achter zn keyboards maar hj had toen wel al zo'n pak aan waarop hij electronische percussie deed zodat er toch wat bewiging in het concert zat.

Het album hangt voor mij tussen 3 en 3,5 *. Ik verhoog toch naar 3,5* vanwege What Is Love en Hide and Seek.

Dit album hoort bij de verplichte jaren 80 albums, niet zozeer om het hele album maar wel om de prachtige singles die erop staan. Dat zijn ook meteen de grote uitschieters want er staan ook behoorlijk matige nummers op wat het gemiddelde meteen doet kelderen. What is Love en Hide and Seek zijn prachtig.

Ik kende Pearl in the shell heel vaag ,maar die heb ik de laatste weken samen met wat andere nummers veel gedraaid. Ik weet wel dat Howard Jones (en Kajagoogoo en Nik Kershaw) not done waren op de school waar ik zat maar wel heel veel gedraaid werden op de radio. Howard komt wel van Southampton maar kan me niet herinneren dat daar veel ruchtbaarheid aan gegeven werd, ik was toen krap 10. En die opereerde vanuit London. Tijd voor een best of en dit album via amazon zien te vinden.

Eerste en beste album van Howard, alhoewel het tweede album in de buurt komt. What is love en Hide and seek zijn niet minder dan fantastische singles en ook New song is uitstekend met die geweldige synthesizer solo in het midden. De albumtracks zijn zeker de moeite waard, wat dit een zeer goed synthesizer album maakt en een must have voor elke 80s fan. Grote verdienste hier is dat het niet te dramatisch klinkt zoals Depeche of Numan en ook niet te campy zoals Thompson twins. Gewoon mooie muziek, prima opgenomen. Zeer genietbaar, 4 sterren.

Tja, als ik merk dat ik me de afgelopen jaren steeds meer ben gaan storen aan de synthetische sound van veel van de popmuziek uit de jaren 80 moet ik natuurlijk eigenlijk geen Howard Jones uit de kast gaan trekken, want buiten twee saxen op Pearl in the shell en de zang komen praktisch alle geluidjes op dit album uit een doosje. Maar wonder boven wonder is dit een plaat die ik bijna onbeperkt kan draaien: de verschillende geluiden die Jones aan zijn batterij keyboards ontlokt zijn gevarieerd en kleurrijk (inclusief een Hammond-orgel of wat daar op lijkt op New song), de drumpatronen klinken goed en niet al te nep, en (het belangrijkste) de composities zijn enorm afwisselend en steeds voorzien van een sterke melodie en een meezingbaar refrein (alleen Pearl in the shell heeft een flauwe zanglijn, dat vind ik dan ook het enige matige nummer van de plaat).
        Speciale aandacht ook voor de teksten: af en toe lezen ze misschien als een soort zelfhulphandboek, maar het zijn in ieder geval geen boy-meets/loses/wins-girl-rijmpjes, en regelmatig kom je toch regels tegen die je in een doorsnee-top-40-liedje niet gauw zult horen, zoals het zetten van vraagtekens bij je eigen identiteit en of je die wel hebt in Conditioning, het niet verabsoluteren van de romantische liefde in What is love, en de grote kosmische kwestie in Hide and seek, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het eerste couplet van het titelnummer – toen ik dat voor het eerst draaide dacht ik: zingt hij daar nou ècht wat ik denk dat hij zingt? (Wellicht had de iets volwassener insteek van de teksten ook wel te maken met het feit dat Jones [geboren in 1955] ook al wat ouder was dan de meeste van zijn collega's in de hitparade, en dat gold vermoedelijk ook voor zijn toenmalige schrijfpartner William Bryant.)
        Kortom, een plaat die op papier vanwege het instrumentarium de tand des tijds ernstig zou moeten vrezen, maar die in mijn oren eigenlijk nog net zo leuk is als in 1984 en op de één of andere manier zelfs frisser dan toen klinkt, misschien wel omdat ik hem anno nu tegelijkertijd als een hoogtepunt en een buitenbeentje uit dat tijdperk beschouw. Jammer dat de maxi-versie van What is love er op staat (hoewel er het schijfje zelf 3:45 vermeldt – en ach, het is ook niet zo rampzalig als op No parlez), maar ik ben heel blij dat hier voor de albumversie van Hide and seek (5:38) is gekozen en niet voor de 7"-versie (4:49 = minus het laatste refrein) of de 12"-versie (8:30). En ook een leuk bonusnummer, het doet me meteen aan (de band) Japan en Sakamoto denken (nu de fretloze bas van Mick Karn nog).

De special edition blu-ray met dts 5.1, die net is uitgebracht, klinkt echt geweldig! Maakt dit album nog mooier dan het al was.

Human's Lib is voor mij typisch zo'n plaat die mij via een opening in de tijd terugbrengt naar een periode uit mijn leven toen de lucht nog schoon was en de seks nog vies. Een tijd waarin een oudere neef selecties uit zijn platenverzameling aan een teepje toevertrouwde die in mijn Hitachi radiocassettespeler paste. Howard Jones hoorde daar ook bij. Het was allemaal vlak voordat ik de metal induikelde.

Vrijdag kocht ik een vinyllen exemplaar voor slechts €7,50. En hop, daar zit ik weer in de zomer van 84 tussen de synthpop. De single What Is Love en het sfeervolle Hide And Seek steken er wel bovenuit. Maar in zijn geheel is het echt geen onaardige plaat. Het is een leuk afwisselend popalbum dat lekker in het gehoor ligt. Al voert de nostalgie hier wel de boventoon.

Howard Jones en Nik Kershaw werden vanuit Engeland omhooggeschreven als vertegenwoordigers van een nieuwe lichting van synthipop als opvolgers van Depeche Mode, Duran Duran en OMD en zij kregen ook de nodige airplay en scoorden ook hits, maar op termijn was het materiaal simpelweg niet sterk genoeg om ook maar de eighties te overleven. Howard Jones is verworden tot een voetnoot in de muziekgeschiedenis met enige hits en een mooie albumhoes.

Daar is onze scorebordrecensent weer eens. Alsof het belangrijk is dat elke ter zake doende artiest tot ver in de 70er jaren op een groot podium moet blijven staan. Deze plaat staat er en mag er van mij nog steeds zijn.